Hamnet

Η ταινία που με έκανε να επιστρέψω εδώ μετά από τόσα χρόνια.

 

Η απώλεια.

Το πένθος.

 Ο έρωτας που γίνεται αγάπη.

Το ζευγάρι που δεν συγχωνεύεται. Που παραμένει δύο άνθρωποι ο ένας δίπλα στον άλλον και που όταν έρχονται ο ένας απέναντι από τον άλλον αφήνουν την καρδιά τους ανοιχτή και κάπως έτσι έρχονται ξανά δίπλα.

 

Τα αιώνια θύματα (όλοι) της τύχης, του θανάτου, της ζωής.

 Το πένθος (πάλι)

 Πώς αφήνουμε να φύγουν όσα έχουν φύγει και πώς τα τιμάμε  χωρίς να τα σκυλεύουμε. 

 

 Η μετουσίωση του πένθους σε τέχνη.

Η Αθανασία των αγαπημένων.

 

 Δείτε το.

Σκάβει βαθιά μέσα, 

πετάει σκονισμένα 

και φορεμένα 

και αγαπημένα 

και, ίσως χρήσιμα, ίσως άχρηστα. 

Ανακατεύει. Ξεπλένει. Πονάει. Λυτρώνει.

 

 

Δείτε το. 

 

 Υ.Γ.  Ελπίζω να σας ξαναβρώ.

Όσους διάβαζα, όσους με διαβάζατε, όσους γνωριστήκαμε από κοντά, όσους χαθήκαμε. 

Άλλαξαν πολλά από την τελευταία ανάρτηση. Αλλά και πότε δεν αλλάζουν;

Θα χαρώ, αλήθεια. Πολύ. 

Καμία Νοσταλγία

Θα συνεχίσω να
γράφω
χορεύω
τραγουδώ
ρισκάρω
πιστεύω
ερωτεύομαι
 ονειρεύομαι
σωρρεύω
ξεδιαλέγω
μυρίζω
γελάω
κλαίω
πίνω
ελπίζω
απελπίζομαι
εκφράζομαι
αφήνω πίσω
αναπνέω
φεύγω.

Θα συνεχίσω 
Να Μη Φοβάμαι. 

Θα συνεχίσω.
Με ή Χωρίς.
Ανεξάρτητα Από.

Κεφαλαιώδες.
Ουσιώδες.

Θα συνεχίσω να Συνεχίζω._

 

Ο Καθρέφτης σου.

 Στις άκρες του φάσματος κι ο φασματογράφος τρελαίνεται. Προσπαθεί να πιάνει τις αποχρώσεις μα φεύγουν σαν ακαθόριστες στιγμές. Στη φωνή. Στη μουσική. Στη μυρωδιά σου που φοράς κι αφήνεις πίσω σου σαν αύρα. Στα μάτια σου.

Μια ετικέτα δεν χωράει όλες τις λέξεις. Ούτε τα λεξικά.Τις εκφάνσεις. Επιφάσεις. Προφάσεις. Τις διαστάσεις.  Εκφράσεις.  Τις πτώσεις και τους αριθμούς. Τον Ενικό και τον Πληθυντικό. Τις Αντωνυμίες. Κτητικές, σίγουρα. Οριστικές, ίσως.
Δεν χωράει τις θάλασσες που ήθελα να κολυμπήσω σε πληθυντικό. Τα συρματοπλέγματα που έκοψα τα χέρια μου σκαρφαλώνοντας στον τοίχο για να δω πίσω από αυτόν.

Μια ετικέτα, ένα κλουβί, ένας θρόνος.
Πόσο μοναχικό.
Ο Καθρέφτης σου.
Κοιτάξου. 

Το Ένα

...Και θα πάρω τις εκφράσεις σου, τις κινήσεις σου, το βλέμμα σου, που τα  έχεις πάρει από κάπου, ακόμη κι από μένα, και μετά από μένα θα τις πάρει αυτός ο κάποιος άλλος, και, ίσως, θα τις μεταδώσει σ' αυτήν την κάποια άλλη ή αυτούς τους κάποιους άλλους.

Κι όταν θα βρεθούμε όλοι μαζί θα μιλάμε την ίδια γλώσσα σαν να είμαστε Ένα, χωρίς να ξέρουμε όμως ποιος έδωσε σε ποιόν τι, και, φυσικά, δεν θα είμαστε ένα, θα είμαστε απλά ένα Ένα που δεν ξέρει πώς βρέθηκε υφασμένο σε αυτήν την συνενοχή και από πού ξεκίνησε όλο αυτό...

...Κι ανάμεσα στα βλέμματα που θα επικοινωνούν, την  υποψία που θα κρύβεται ηδονικά και ηδονοβλεπτικά στο πίσω μέρος του εγκέφαλου όταν αυτός λειτουργεί σε κοινωνικό μήκος κύματος, η  αλήθεια θα κόψει, θα ακρωτηριάσει και θα μοιράσει και θα διαλύσει τα μέλη αυτού του Ένα σ' ένα χάος. Σαν πεδίο μετά από μάχη στοιβαγμένες οι στιγμές, τα σώματα, οι μυρωδιές, το χρώμα των ματιών, οι αναστεναγμοί τις νύχτες, η λατρεία τις μέρες, κι οι λέξεις που χάθηκαν, οι υποσχέσεις για το Πάντα κι οι προσπάθειες, η υπομονή, η επιμονή, η αγάπη, ίσως, στοιβαγμένες κι ακρωτηριασμένες θα περιμένουν την αποσύνθεση σαν σωτηρία. Την ανακούφιση του κενού...

...Και τα μέρη  αυτής της ιστορίας, με λιγότερο ένα χέρι, ένα πόδι ή και τα δύο, λιγότερο ένα βλέμμα, μια τρύπα στο στέρνο ή στην κοιλιά, ανάλογα πού τοποθετεί ο καθένας την καρδιά,  με μια ανάμνηση από το σχήμα του κεφαλιού, μιας μυρωδιάς, του χρώματος των ματιών, της νοθευμένης πραγματικότητας, θα συρθούν ησύχως στις γωνιές τους για να βρουν πάλι το Ένα τους,...

... και αν είναι τυχερά, να ξαναρχίσουν από την αρχή...

Μίτος

Πάρε αυτό το κουβάρι, είπε, και ξεκίνα να το ξετυλίγεις μέχρι να σε βγάλει στο κέντρο της περιπέτειας. 

Κι όταν θα φτάσεις στο θησαυρό που θέλεις, κι ας είναι άνθρακες, άρχισε να το ξανατυλίγεις για να βγεις από εδώ.

Πρόσεξε μη χάσεις την άκρη, είπε, γιατί θα χαθείς μέσα σ’ όλο αυτό.

Θα ξεχάσεις το όνομά σου, τον ρυθμό της ανάσας σου, τ’ αγαπημένα σου πρόσωπα, τις πολύτιμες στιγμές σου, το είναι σου.

Μπορώ να σου δώσω μόνο το Κόκκινο Κουβάρι, αλλά καμία διαβεβαίωση για το πόσο μεγάλο ή μικρό είναι,αν είναι υπαρκτό ή στη φαντασία σου, αν θα αντέξεις αυτήν την αναζήτηση. Αν θα με βρεις γυρίζοντας, αν θα σε βρεις γυρίζοντας.

Ακόμα κι αν αυτό που βλέπεις είναι ανθρώπινο, ο λαβύρινθος ίσως σε κάνει να μην μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος είναι η αλήθεια και ποιος το τέρας της.

Μπορώ να σου δώσω μόνο αυτή τη βεβαιότητα, ότι το οξυγόνο σου εκεί μέσα θα είναι λιγοστό. Και το φως άλλο τόσο. Δεν θα βλέπεις σχεδόν, θα νιώθεις μόνο και ψηλαφώντας θα συναντήσεις όλα αυτά που δεν κατάφερες  κι αυτά που απώθησες. 

Αυτούς που δεν σου κράτησαν το χέρι μα το χειρότερο, αυτούς που δεν τόλμησες να τους αγγίξεις το δικό τους. Τα φιλιά που δεν έδωσες, τα σ’ αγαπώ που δεν είπες, τους χορούς που δεν χόρεψες και το πάθος που δεν έδειξες.

Και τώρα μιας και ξεκίνησες και διανύεις όλο και πιο βαθιά  την πορεία σου ήδη, να σου πω, ότι σε κάθε στροφή θα βλέπεις τη δική μου μορφή, να σου θυμίζει ότι το ταξίδι ναι, έχει σημασία, και ο δρόμος και ο στόχος κι όλα αυτά.

Γι’ αυτό άλλωστε άπλωσες το χέρι και πήρες ανύποπτα το εισιτήριο γι' αυτά.

Ο εγωισμός σου, η ανάγκη σου, η επιπολαιότητά σου, το θράσος σου, το θάρρος σου, η αιώνια εφηβεία σου, δεν σε άφησαν να υπολογίσεις το κόστος.

Περπάτα τώρα, είναι αργά να προσπαθήσεις να οπισθοχωρήσεις. Συνέχισε, σβήστα όλα, γράψε για άλλα, προχώρα, παίρνε μικρές κοφτές ανάσες, δικές σου ανάσες, ψάξε να δεις τι θα σε βγάλει από όλο αυτό. Αν έχεις κουράγιο πέτα το κουβάρι και προσπάθησε μόνη. Ίσως ο μόνος τρόπος για να ξορκίσεις τα φαντάσματα και αν τα καταφέρεις.Αν.

Πραγματικά όμως θέλεις να βγεις;

Ακόμα κι αν δεν θα είμαι στο σημείο που ξεκίνησες;

Ο εγωισμός σου, η ανάγκη σου, η επιπολαιότητά σου, το θράσος σου, το θάρρος σου, η αιώνια εφηβεία σου, δεν σε άφησαν να υπολογίσεις το κόστος.

Κοίτα τα χέρια σου. 

Υπήρξε ποτέ αυτό το κουβάρι;

Υπάρχει ακόμα;

Και σε νοιάζει πια το Τέρας στο τέλος του Λαβύρινθου ή όλοι οι τοίχοι που ψηλάφισες στα σκοτεινά ή οι ανάσες που έγιναν δικές σου, οι  μουσικές που στόλισαν το θράσος, το θάρρος, την επιπολαιότητα, την αιώνια εφηβεία σου που, ω τι θαύμα, είναι ακόμη παρούσα...

Σ' ευχαριστώ πολύ για το παραμύθι, είπα.

Κι ας ήταν όχι για παιδιά,ούτε καν για εφήβους.

Ελπίζω ότι θα σε βρω στην έξοδο; είσοδο; να κρατάς το κουβάρι σου στα χέρια ανέπαφο, παλλόμενο και κατακόκκινο.

Ή να το κρατάω εγώ.

Μάλλον δεν έχει σημασία.
Σημασία θα έχει το να είμαστε εκεί.
Κάπως.

Dream

Εκεί κάπου, 
σ' ένα Πάρκο,
με τα πόδια μας να παίζουν μουσική στα ξερά φύλλα, 
που 'ναι πορτοκαλιά και ζεστά από τον ήλιο ακόμα,
Θα βγάλω τα παπούτσια,
να περπατήσω ξυπόλυτη,
να νιώσω λίγη ζέστη, 
να συμπαθήσω το Φθινόπωρο.
Θα σου γελάσω, 
θα χορέψω τρελά,
θα σε κοιτάξω βαθιά,
Κι ας κοπώ από το γυαλί, 
απ' το σπασμένο μπουκάλι
εκείνου που θέλησε να ταξιδέψει κάπου με λίγο υγρό-δικό σου;

Θα είσαι εκεί,
μα θα 'σαι όντως εκεί;

Θα δέσω το πόδι, 
θα πιω το χάπι, 
θα ξαναχορέψω,
θα ξαναπιώ χωρίς να σπάσω το μπουκάλι,
(ή ίσως και να το σπάσω),
και,
εκεί στα πορτοκαλί φύλλα
θα καθίσω ήρεμα,
και,
θα 'ρθει το πρώτο Χιόνι, 
και,
θα ανθίσουν τα δέντρα που βιάζονται-σαν κι εμένα
αλλά θα σημάνει η Άνοιξη
και το Καλοκαίρι, 
και σ' αυτόν τον κύκλο 
θα φύγουμε για τη Θάλασσα.

Ή η Θάλασσα θα έρθει σε εμάς._

Ένα Κόκκινο Μπλουζάκι

Στη  χρωματική συχνότητα του Έντονου.

Σαν την γραμμή στον παλμογράφο-Σημείο Ζωής.

Σαν να έχω Αίμα πάνω μου, μέσα μου.

Και Ζέστη. 

Και Ροή.

Σαν να είμαι στην συχνότητα της αισιοδοξίας. 

Του πάθους, της δύναμης.

Σαν.

Το φοράω και χορεύω.

Όσο.

'Οπου.

Ακόμα και Μαζί σου.

Κι ας είναι αστείο.

Που φαινόμαστε ζωντανοί μέσα στα αίματα της δικής μας σφαγής.

Ρόλοι

Ένα σκαλοπάτι -και όχι το Σπίτι.

Ένας προβολέας- και όχι η Σκηνή.

Το σανίδι του θεάτρου- και όχι ο Ηθοποιός που στέκεται πάνω της.

Ένα πέρασμα για ξεκούραση- και όχι ο Σταθμός.

Ένα ρούχο που ζεσταίνει για λίγο- και όχι το Δέρμα.


Το μέσο, όχι ο σκοπός.
Το μέσο, όχι το ταξίδι.

Σκαλοπάτι, Προβολέας,  Σανίδι, Πέρασμα, Ρούχο.
Ποιος είναι το Σκαλοπάτι, ο Προβολέας,  Σανίδι, το Πέρασμα, το Ρούχο για σένα;
Και για ποιόν είσαι το Σπίτι, η Σκηνή, ο Ηθοποιός, ο Σταθμός, το Δέρμα;

Πέντε Λεπτά Ακόμα

Δίσημο.

Αυτό που έχει δύο σημασίες.

Αμφίσημο.

Συνώνυμο του Δίσημου.

Πολύσημο. 

Αυτό που έχει πολλές σημασίες.

Η δική σου και η δική μου σημασία, ερμηνεία.

Ταυτίζονται, συναντιούνται, αντικρούονται; 

Συμβαδίζουν εδώ ή, έστω, κάπου έξω από εμάς; 

Οι δύο δικές μου συν τις δύο τουλάχιστον δικές σου πόσες σύνολο μας κάνουν; Και τι καμβά μας διαμορφώνουν;

Και η επιθυμία; 

Πού πάει η επιθυμία να συναντηθούμε σε μια ταυτόσημη ερμηνεία;

Προσμετράται; 

Χάνεται;

Τελικά, αυτό το δίσημο μας προστατεύει ή χανόμαστε στη μετάφραση απλά και αέναα;

~Και το Καλοκαίρι φεύγει~

Χορεύεται

Θέλω να χορέψουμε.

Ένα κομμάτι που δεν χορεύεται μα εμείς θα το κάνουμε να.

Να με κρατήσεις έτσι απλά στην αγκαλιά σου και να κινηθούμε.

Να διαγράψουμε κύκλους, ημικύκλια και όχι ευθείες στο παρκέ. 

Στο μάρμαρο.

Στο χώμα.

Στο χορτάρι.

Η δροσιά κι η σκόνη της  νύχτας να είναι ο μετρονόμος μας. 
Κι ο νυχτερινός μα φωτεινός ουρανός να στέλνει σήματα των όσων δεν λέμε σε άλλα ηλιακά συστήματα.

Εκεί, λέει, ξέρουν να διαβάζουν.

Θα βάλουν σε μια ιστορία αυτό το χορό και τόσους άλλους και θα γίνει ένα βιβλίο ή κάτι άλλο.

Κάποιος θα το κρατάει στα χέρια του και θα ταξιδεύει πίσω σε εμάς ο αναστεναγμός του.

Και μ' αυτό το ταξίδι, τη μουσική του αναστεναγμού, εμείς θα χορεύουμε.

Σ΄εκείνο το παράλληλο σύμπαν των εξωγήινων "θέλω" θα είμαστε για πάντα πρωταγωνιστές.

"Παίζω" μουσικές.
Όπως έπαιζα μικρή παιχνίδια.

Όπως ανέβαινα στο ποδήλατο, με τον αέρα να μου χτυπάει το πρόσωπο.

Όπως όταν παραπατούσα, έπεφτα,κι έμενα μετά ακίνητη, παρατηρώντας το αίμα να τρέχει από την πληγή.  
Την πληγή να  αναπνέει, να ανοίγει, να κλείνει σαν ψάρι που παίρνει τις τελευταίες του ανάσες.
Αποδεσμευμένη από τον πόνο, βλέποντάς την σαν πίνακα ζωγραφικής πάνω μου.

"Παίζω" μουσικές.
Για να ξυπνήσω.

Για να κοιμηθώ.

Για να τρέξει μέσα μου ο χρόνος που δεν τρέχει γιατί συχνά παγώνει.

Για να σπάσω τις εικόνες σε χίλια κομμάτια και να δω με τις νότες.

"Παίζω" μουσικές.
Για τη μουσική που δεν μπορώ να παίξω γιατί δεν ξέρω κάποιο άλλο όργανο πέρα από το σώμα μου.
Δηλαδή χορεύω. Έστω και με το μυαλό. Έστω και όταν δεν μπορώ. 
Πριν κοιμηθώ.
Στα όνειρά μου.
Όπου μπορώ.

"Παίζω" μουσικές.
Για τις σιωπές και τα λόγια.

Και μέσα στις φούσκες που φτιάχνω, έξω από τις φούσκες που σπάνε, έχω κάτι ν' αντηχεί στους τοίχους μου.  

Eυτυχώς.

Το πηγάδι των ευχών

Το πηγάδι των ευχών μια μέρα στέγνωσε.

Κι όλα τα κέρματα των περαστικών ανέβηκαν στην επιφάνεια.
Σαν θησαυρός πειρατών γυάλιζαν κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο. 
Κι έμοιαζε εξωτικό νησί όλο το γύρω περιβάλλον.

Μα ήταν απλά το γύρω γύρω από ένα πηγάδι.
Πέτρα, χώμα, τσιμέντο, ό,τι ήταν. 


Αρχικά, επικράτησε μια κάποια θλίψη. Μια αναστάτωση. Ακούστηκαν και μερικοί λυγμοί.
Πού θα πάνε τώρα οι ευχές; Πού θα αντηχούν;
 Ο μεταλλικός ήχος θέλει νερό για να διαβρωθεί σε μουσική.

Μα ξεπεράστηκε γρήγορα ο θρήνος.
Πριν καλά καλά στεγνώσουν τα δάκρυα οι περαστικοί  βάζουν τα χέρια τους να μαζέψουν το θησαυρό, σε σάκους, πουγκιά, σακούλες. Όσα μπορούν. Όσα χωράνε.  
Λατρεύουν πια το αντίτιμο κι όχι τη μουσική. Οι ευχές των άλλων ξεψυχούν στον ήχο των κερμάτων που χτυπούν το ένα πάνω στο άλλο και κουδουνίζουν στις τσάντες.

Και το πηγάδι ακίνητο μοιάζει καθόλου μυστηριώδες.
Γιατί δεν εκπληρώνει τίποτα άλλο πια από την ύστατη ευχή της απόλυτης σιωπής.

Και έτσι όπως στέκει σιωπηλό, άηχο, περιμένει την πρώτη βροχή.
Κι ελπίζει σε νέα υπόγεια ύδατα.

Μα όχι άλλες ευχές.

τοίχος

Πλήττεις  εύκολα.
Πλήττεις συχνά.
Πλήττεις γενικά.
Όλα δεν σε γεμίζουν.
Πίσω από μια οθόνη, περπατώντας χωρίς προορισμό, διαβάζοντας στα τυφλά, ψάχνεις, τι είναι αυτό που λείπει.
Αλλά βρίσκεις μόνο λέξεις και χτυπάς λέξεις.
Βρίσκεις μόνο τοίχο και χτυπάς τοίχο.

"Έχεις ένα τοίχο να γκρεμίσεις"

Σταμάτα να χτίζεις.
Όλοι ανοχύρωτοι είμαστε.
Πόλεις αλώσιμες .

Σταμάτα να χτίζεις.
Μόνο μ' αποδοχή θα έρθει η απάντηση
γιατί πλήττεις εύκολα,
γιατί πλήττεις συχνά,
γιατί πλήττεις γενικά.
Και ίσως κάτι, ίσως για λίγο, μα πάλι ίσως για πολύ 
να σε κερδίσει.

Ίσως πάλι όχι.
Αλλά δεν θα πλήττεις τουλάχιστον.

Κύκλος

Λέξεις.

Που χρειάζονται.

Που δεν χρειάζονται

Που τις υποθέτεις.

Που διαβάζεις ανάμεσα στις γραμμές.

Που δεν ακούς ποτέ  από κάποια χείλη-μα θέλεις τόσο (απλοϊκά και απλά).

Που βρίσκουν στόχο κατευθείαν  μέσα σου ακόμα κι αν τις εκφέρουν χωρίς σκοπό.

Και Σιωπή.

Που μιλάει τόσο δυνατά, όσο και μια Αφόρητη Απουσία.

Σαν ακατάσχετη φλυαρία κενού-εκείνη που ξυπνάς και την έχεις γεμίσει με τα όνειρά σου, αυτά τα παρανοϊκά κι ασύνδετα δήθεν. Εκείνα που είναι εκεί για να γεμίζουν τα κενά και να θυμίζουν επώδυνα τη σιωπή.

Και Άγγιγμα.

Που ταξιδεύει όλα τα πιο πάνω σε δεκτικά ή μη σώματα. 

Που ανάλογα θα ριγήσουν, θα λυγίσουν, θα ξενίσουν.

Σε άφοβες ή φοβισμένες ψυχές. 

Που ανάλογα, θα αρμενίσουν ή θα οχυρωθούν σε κάστρα χωρίς κερκόπορτες-κλαίγοντας με λυγμούς ή χωρίς αυτούς.

Και Μυρωδιά.

Της Λεβάντας ένα άρρωστο ανοιξιάτικο απόγευμα σαν το σημερινό.

Που κομμένη πάνω στο γραφείο περιμένει το Νερό της.

Της Αγάπης που δεν έχει λόγια γιατί δεν τα  χρειάζεται.

Και του Έρωτα που μυρίζει αμείλικτο χάος.

Και Βλέμμα.

Αυτό που φοβάσαι μη διαβάσουν. 

Αυτό που αποφεύγεις για να μην δουν πίσω από την κουρτίνα την Αλήθεια.

Ότι έχεις τόσες Λέξεις, τόσες  Σιωπές, τόσα Αδέσποτα Αγγίγματα, τόσα Αρώματα που γεμίζουν ενέργεια για να φύγει κανείς τόσο μακριά ή για να φωταγωγήσει ολόκληρη την πόλη μέσα του. Κι έξω του.

Αλλά ακριβώς, μιας και φοβάσαι ότι θα ή δεν θα, γυρνάς σε αέναο κύκλο γύρω από τις Λέξεις, τις Σιωπές, τα Όνειρα, τ' Αδέσποτα Αγγίγματα, τις Μυρωδιές και το Βλέμμα σου.

Χαμογελώντας, συχνά.

Ευχές

Ο ήλιος τρυπώνει ανάμεσα στις πολυκατοικίες κι από το κλειστό τζάμι του Καφέ αλλοιώνει  τα συμπαθητικά της χαρακτηριστικά. Σχεδόν την τυφλώνει στο ένα μάτι.

Κοιτάζει αφηρημένα μία το φλιτζάνι του μισοτελειωμένου καφέ, μία τις αντιδράσεις του συνομιλητή που ουσιαστικά είναι ακροατής.

Τι τύχη που έχει ακροατή, αλλά νοιώθει κι ένα βάρος, γιατί οι ακροάσεις πληρώνονται  πολύ ακριβά.

"Θα ήθελα να μπορώ να κοιμάμαι βαριά.-Ν΄αγαπάω ελαφριά.-Να έχω  γερό στομάχι και καλύτερη αίσθηση του χώρου.-Να μην ανθίζω το Φλεβάρη πριν καλά καλά βγάλω φύλλα.
Να μην χαμογελάω στην πρώτη λιακάδα, να μην ελπίζω στη βαρυχειμωνιά, να μετράω τα ψιλά και τα ρέστα μου. -Να καθαρίζω συχνότερα το σπίτι μου. -Να έχω μια κατεύθυνση,  ένα πρόγραμμα.-Να μην ραγίζω σε ταξιδιάρικες μελωδίες, να μην ταξιδεύω σε μυρωδιές.
Να μην έχω φόβο, ελπίδα, οράματα.-Να μην βλέπω όνειρα.-Να χωράω σε κάποιο από τα κουτάκια των άλλων.Να μη με ρίχνουν τα κλισέ που αποδεικνύεται ότι ισχύουν"

Καμία αντίδραση. 
Μια σιωπή με συγκατάβαση.

"Πέρασε η ώρα, δεν πάμε; Είμαι ξενυχτισμένος από χθες"

Μόλις έπεσε κι ο ήλιος πίσω από την πολυκατοικία και βρίσκει πάλι τα χαρακτηριστικά της.
Ο συνομιλητής πρέπει να φύγει.

"Ναι, ναι! Ωραία ήταν και σήμερα. Τι καλά που τα είπαμε".

Σηκώνονται. 

Λίγες ώρες μετά στριφογυρίζει στο κρεβάτι και σκέφτεται ότι ήταν λάθος ο καφές νωρίς το απόγευμα. Καφεΐνη μετά τις 5 μμ δεν επιτρέπεται αν έχεις ευαίσθητο νευρικό σύστημα.
Δεν μπορεί να κοιμηθεί βαριά, ν' αγαπήσει ελαφριά, να έχει καλύτερο στομάχι και να μην πέφτει πάνω στους άλλους όταν είναι κουρασμένη.Δεν καθαρίζει συχνά και δεν έχει πρόγραμμα. Και όλες αυτές οι ευχές, μάλλον δεν την αφορούν.

Σηκώνεται να φτιάξει ένα χαμομήλι.

Μάθημα Δημιουργικής Γραφής

Κι αν η ζωή είναι για να τη ζήσεις κι όχι για να εμπνευστείς να γράψεις ένα βιβλίο με ήρωες που θα ήθελες να ήσουν μια πλευρά τους ή είσαι μια πλευρά τους; 
Αυτούς τους καταραμένους που λαθεύουν, αμαρτάνουν με τόση κομψότητα, με τόσο ενδιαφέρον και σε παίρνουν τόσο μαζί τους στα ταξίδια τους. 
Αν είσαι εσύ αυτός ο καταραμένος που  μόνο κατάρα δεν είναι η ζωή;

Όταν έχουν έρθει τ' αστέρια όλου του θόλου έξω από το μπαλκόνι σου κι έχουν στρογγυλοκαθήσει στα μάτια σου και το μόνο που βλέπεις είναι αστρόσκονη, θα τα διώξεις γιατί "δεν είναι βιβλίο", "δεν είναι μυθιστόρημα", "δεν υπάρχουν αυτά" κι άλλα τέτοια που πορεύεσαι κάθε μέρα; 

Κι αν βλέπεις τα όνειρά σου  να καθρεφτίζονται στα μάτια των γύρω σου με πολύ κόπο και κάποιες σκιές θα τα πιστέψεις, θα τα υποστηρίξεις ή θα βάλεις άλλη μια τρικλοποδιά σε σένα και θα ζήσεις στην ασφαλή σου σπηλιά;

 Αν η ζωή είναι μια Κυριακή που δεν πρέπει να σκέφτεσαι τη Δευτέρα απλά γιατί μπορεί να μην υπάρξει Δευτέρα; 

Υ.Γ.Στο σχολείο μας είχαν πει ότι δεν είναι ό,τι καλύτερο α) να γράφουμε σε πρώτο πρόσωπο, β) να γράφουμε σε δεύτερο πρόσωπο, γ) να απευθύνουμε γραπτές ερωτήσεις, δ) να μην αφήνουμε παραγράφους, ε) να αφήνουμε διαρκώς παραγράφους, στ) να  χρησιμοποιούμε πολλά σημεία στίξης σε λάθος σημεία και δη θαυμαστικά, ζ)να μην ξεκινάμε ένα κείμενο με τη λέξη "Και"  γιατί είναι σύνδεσμος και δεν λέει, κι ένα βουνό άλλες παρατηρήσεις.
Να μου συγχωρήσουν οι αγαπημένοι καθηγητές του τότε ότι ποτέ δεν τους άκουσα.
Είναι που μάλλον με ρωτούσα πολλά διαρκώς. Και αγαπώ ν' αρχίζω με τη λέξη "Και". Γιατί δείχνει ότι τίποτα δεν ξεκινάει χωρίς να προϋπάρχει κάτι άλλο.

φίλοι.

Οι φίλοι, αχ, οι φίλοι.

Αυτοί που μπορείς να αγκαλιάσεις χωρίς φόβο, χωρίς πάθος, χωρίς πόθο.

Αυτοί που θα σου κρατήσουν το χέρι και θα ζεστάνουν την ψυχή σου χωρίς όρους. 

Που το γέλιο τους είναι το πιο όμορφο τραγούδι, το σύνθημα στον τοίχο που διαβάζεις κάθε μέρα πριν σηκωθείς, και συνεχίζεις.

Αυτοί που θα διασώσουν τη μνήμη σου αν φύγεις πρώτος,  με έναν αναστεναγμό κι έναν καλό λόγο. Μ' αυτό το κενό στην καρδιά τους, το θρόνο σου. 

Οι φίλοι. 

Χωρίς μορφές, μόνο χαμόγελα. Μόνο ενέργεια. 

Που δεν σε νοιάζει τι φοράνε, τι φοράς, αν είσαι στραπατσαρισμένος. 

Αν είσαι χαμηλά, ψηλά. 

Αν είσαι γενικά. 

Πόση αγάπη. 

Πόση ευλογία. 

Πόση χαρά. 

Πόσο μοίρασμα. 

Πόσες διαδρομές. 

Πόσα αμέτρητα κι ανυπολόγιστα.

Αυτοί που ταξιδεύουν με πανιά στο κρασί σου κι εσύ στην μπύρα τους.

Στις χαζές εμπειρίες σου που γι' αυτούς δεν είναι τόσο χαζές. Στα πάντα ταξιδιάρικα μάτια τους, στους κόσμους που σ 'ανοίγουν. 

Στο σταθερό, αυστηρό αλλά ζεστό τους χέρι.

Κι έχουν ονόματα κοινά μα μόνο κοινοί δεν είναι.

'Ολοι αστέρια και όχι κομήτες στο δικό σας γαλαξία.

Αγαπημένοι όπως και οι στιγμές μας.

Αναντικατάστατοι και υπέροχοι.

Αγάπη.

Δόσιμο.

Διαδρομή.

Α γ ά π η.

https://www.youtube.com/watch?v=jNjQICmRvlc

Μάρτιος.

Χλωμή Τετάρτη έξω από το παράθυρο. 
Μισοκλείνεις μάτια στην αντηλιά και ρίχνεις μια ματιά στην κλωστούλα του Μάρτη στο χέρι σου. "Δεν θα με κάψεις. Πήρα προφυλάξεις."
Τα πάντα στο μπαλκόνι υγρά και ανακατεμένα από τη βροχή και τις διερχόμενες γάτες που αποφασίζουν να πάρουν το ρόλο του κηπουρού. 
Στον καθρέφτη βλέπεις ξενύχτι και λάμψη στο βλέμμα. Γιατί χθες χόρεψες σαν να μην υπάρχει αύριο, γέλασες με όλο σου το οξυγόνο, έζησες άλλη μια βραδιά από αυτές που μπαίνουν στις αποσκευές ζωής.
[Πού πας μ΄αυτές τις αποσκευές; Αυτές που κάθεσαι πάνω για να κλείσουν αλλά δεν. Τις υπέρβαρες. Που βγάζεις κι αφήνεις πίσω... Πού πας μ' αυτές;Πόσες φορές θα το πούμε...το Ταξίδι έχει σημασία. Όχι το πού.
(Κλισέ. Αλλά δεν έχεις άλλο, τέτοιο, βολικό.)]

Στο φλιτζάνι το τσάι πάγωσε, μα συνεχίζεις να το ρουφάς ράθυμα μέχρι να δεις τον πάτο λευκό. Ή μαύρο. Ή ό,τι χρώμα είναι. Πάντως άδειο. Για να σηκωθείς να φτιάξεις μια δεύτερη δόση. Κι ύστερα, μ' ένα αδιάβροχο, μια ομπρέλα να βγεις  για μια βόλτα έξω να μυρίσεις χορτάρι και βρεγμένη άσφαλτο.

Να καλωσορίσεις άλλη μια τρελή εποχή που λέγεται Άνοιξη.

"Πείτε μου, αλήθεια, πώς χρησιμοποιείτε τα κύματα που έρχονται κατά καιρούς και χτυπούν το λιμάνι σας;  Αυτά,που ενίοτε διαλύουν τον κυματοθραύστη και  πρέπει από την αρχή να χτίσετε. Πού τοποθετείτε τη δύναμη αυτή που έρχεται απρόσκλητη (αληθινά;) και σας φέρνει πάλι στο μηδέν; 

'Ολο αυτό το της θλίψης, το της χαράς, το της μοναξιάς, το της ανεξήγητης κατάβασης, του απρόσμενου, μπαίνει σε κάποιο γρανάζι μηχανής στο Μέσα σας ή απλά χτυπάει και φεύγει, απλώς κάνοντάς σας σοφότερους, τρόπον τινά, στο να χτίζετε καλύτερους κυματοθραύστες και μεγαλύτερα φράγματα; 

Είναι αυτή η θύελλα, το σοκ, η καταστροφή και κυρίως η Σιωπή κατά και κυρίως μετά απ΄όλα αυτά κινητήριος δύναμη ή απλά άλλο ένα φυσικό φαινόμενο;  

Κι όταν ξαναβγαίνει εκείνος ο Ήλιος της ανάπαυλας, τι ακριβώς αναπολείτε και για τι ακριβώς ετοιμάζεστε;

Κι έχετε κάποια ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που έγραψαν, ή απλά φόβο κι ανακούφιση που έφυγαν;

Κι αποδίδετε τις τιμές που τους αρμόζουν;

Αυτή την ιεροτελεστία του να παίρνεις ό,τι έρχεται χωρίς φόβο και να ανοίγεις την ψυχή, τη ζωή και την καρδιά σου στο άπειρο..."

Ρώτησε κι έβαλε μια τελεία αντί για ένα ερωτηματικό. 

Μέχρι την επόμενη αναμέτρηση με τη Φύση της.

The Age Of Love

...τότε που ακόμα ήσουν στη ζωή

...τότε που φανταζόμασταν το μέλλον κάπως τόσο φυσιολογικό που γινόταν υπέρλαμπρο

...τότε που μπορούσαμε να διασκεδάσουμε στιβαγμένοι σε ένα μπαράκι που λεγόταν "Μηδέν" και γυρίζαμε τις νύχτες με τα πόδια σπίτι και η πάχνη της Κομοτηνής μας εκανε να μοιάζουμε με μικρά ξωτικά με γυαλιστερά μάτια.

...τότε που είχαμε μπροστά μας τόσα που δεν ξέραμε πόσα.

...που ακόμα οι dj έπαιρναν παραγγελιές και χτυπιώμασταν στο χορό σαν να μην υπήρχε Αύριο.

Δεν υπήρχε.
Τουλάχιστον όχι αυτό που φανταζόμαστε.
Δεν υπάρχει ποτέ αυτό που φανταζόμαστε. 
Για καλό ή κακό.

Η μουσική ωστόσο είναι πάντα εκεί, όπως και τ' αρώματα να μας θυμίζει ποιοί ήμασταν και ποιοί είμαστε τώρα.
Για καλό ή για κακό.



...Kαλησπέρα Blog μετά από τόσο καιρό...