10 αγαπημένα πράγματα

1.Να ζω όσο μπορώ με τη Θάλασσα.Να κολυμπάω, με ή χωρίς θαλασσινό κουστούμι, να βουτάω με μάσκα και να παρατηρώ με τις ώρες τα ψάρια και το βυθό, παρέα με τις εικόνες τους και ήχο της ανάσας μου. Να μοιράζομαι με τα θαλασσινά πλάσματα μυστικά που με κανέναν άνθρωπο δεν μπορώ και να στεγνώνω στα ρηχά ακούγοντας τους ήχους του κύματος και των βότσαλων που χτυπούν το ένα στο άλλο σε δική τους συμφωνία.

2.Να χορεύω και να μελετάω χορό. Οποιονδήποτε χορό βγάζει από μέσα μου αυτή τη δύναμη που ζητάει να βγει...Το μπαλέτο, γιατί απαιτεί μέγιστη προσπάθεια και αυτοσυγκέντρωση. Το σύγχρονο, γιατί απελευθερώνει την ενέργεια από τα άκρα και σε ενώνει με τη μουσική. Και το swing γιατί σε "αναγκάζει" σε επικοινωνία και συνεργασία και με τον εαυτό σου και με τον παρτενέρ σου.

3.Να οδηγώ με ανοιχτά παράθυρα κοντά στη Φύση και με αγαπημένη μουσική υπόκρουση, διαφορετική κατά περίπτωση. Να προσπαθώ να αναγνωρίσω τα μοναδικά αρώματα που εισβάλλουν από το παράθυρο και να συνδυάζω τι μου θυμίζουν ή πώς με κάνουν να νοιώθω.

4.Να μιλάω, να παίζω και να χαϊδεύω τις γάτες και το σκύλο μου, αλλά και οποιοδήποτε ζώο.
Κυριολεκτικά μου αλλάζει τη διάθεση στη στιγμή...

5.Να τρώω παγωτό μηχανής. Εκείνο το τεράστιο ανάμικτο στο τραγανό χωνάκι!

6.Να παρατηρώ αυτούς που αγαπώ όταν κοιμούνται.Με κάνει να τους αγαπώ ακόμη περισσότερο...

7.Να δίνω και να δέχομαι αγάπη, τρυφερότητα και στοργή. Ιδίως με όσους με έχουν και τους έχω επιλέξει ως αγαπημένα πρόσωπα...αλλά πολλές φορές και με αγνώστους σε μαγικές στιγμές που απλά συναντιώμαστε...

8.Να ρίχνω ζεστό νερό πάνω από παγάκια. Πάντα με συνεπαίρνει το πώς λιώνει ο πάγος με την προσθήκη του ζεστού!

9. Να ζωγραφίζω...οτιδήποτε...αλλά το καλοκαίρι πέτρες που κουβαλάω από τις παραλίες λίγες λίγες και στο τέλος μου διαλύουν τις τσάντες μου!

και

10.Να επικοινωνώ, να ανταλλάσω, να κινούμαι, να δέχομαι και να δίνω.


Αυτό ήταν άλλο ένα παιχνίδι μεταξύ bloggers.
Με προσκάλεσαν ο Μούτρος και με ανοιχτή πρόσκληση η IZA κι εγώ με τη σειρά μου πρεπει να προσκαλέσω άλλους δέκα...
για να δούμε..

1.Mistress Hyde
2.Kaya
3.Vany
4.Margo
5.Συννεφούλα
6. Crispy
7. Gi Gaga Kouni Beli
8.Viveta (Past Tense)
9. Yonderboi
και
10. Happy Pepper
περιμένω να διαβάσω τις λίστες σας!

Δύο Προσκλήσεις Για Πέντε Όνειρα

~Ονειρεύομαι...~




~Το Νερό~

Εξαγνισμό και Νέα Αρχή.



~Τα μαλακά σου Χέρια ~

που λες και είναι φτιαγμένα για μένα...



~Τα Ταξίδια~

στο Φως, στη Νύχτα, στο Χρόνο



~τη Χαρά, παντού~

που παίζει κρυφτό πίσω από τα σώματα των ανθρώπων...



~Και ότι Πετάω~

και τα πόδια μου δεν πατούν στο έδαφος...




και μετά,
ξυπνάω


και ξεκρεμώ την Ονειροπαγίδα

~~ ευχαριστώ τους αξιότιμους X-Got Angel και Μις Μπινέλ για την πρόσκληση να αναφέρω πέντε από τα πράγματα που ονειρεύομαι ~~παραδίδω σκυτάλη στους Dorothy, Dreamy Cloud, Orion Delta, Όλα Θα Πάνε Καλά, Λιθοξόος , ΙΖΑ και Ευρυνόμη, αν και εφόσον θέλουν~~
~~ ευχαριστώ για τις φωτογραφίες τους nat olly, indigo_ girl, noxreallyxhonest, από το flickr ~~

10 + 1 Αγαπημένα Μουσικά Κομμάτια...

Δεν μπόρεσα να αντισταθώ σε αυτό το Παιχνίδι.
Έρχεται μετά από "ανοιχτή πρόσκληση" της Μπινέλ και αφορά Μουσική. Αγαπημένη Μουσική. Κομμάτια που όταν τα ακούω κάτι παθαίνω, κάτι χτυπάει μέσα μου και σχηματίζει εικόνες και οράματα αυτού που ήμουν, είμαι και μάλλον θα ήθελα να είμαι.

Η λίστα μάλλον ατελείωτη.
Αλλά εδώ είναι μερικά που έχουν αφήσει τη δική τους ιστορία σε μένα.

~Massive Attack-Unfinished Sympathy~
Ο στίχος τα λέει όλα.
Η ανακόλουθη μελωδία σε απόλυτη ακολουθία με το πάθος του τραγουδιού.
Η φωνή της Shara Nelson απερίγραπτα ερωτική.
Χωρίς υπερβολή, το έχω ακούσει χιλιάδες φορές και η αίσθηση που μου αφήνει είναι πάντα η ίδια: έκσταση.



How can you have a day without a night
You're the book that I have opened
And now i've got to know much more




~Antony and The Johnsons-Cripple and The Starfish~
Με τις πρώτες νότες του βιολιού ακόμα και το χνούδι σε κάθε γωνία του κορμιού μου σηκώνεται όπως σηκώνουν τα λουλούδια τα κεφάλια τους για να κλέψουν φως...
Πώς να περιγράψω την αγγελική φωνή του Αntony; Πώς βάζεις σε γραμμές κάτι τόσο αιθέριο;
Πόνος, λυρισμός, ταξίδι, έρωτας, εγκατάλειψη. Όλα στο χωνευτήρι. Και το ξέσπασμα στο 3.13 σαν να βγαίνει από την Ψυχή κάθε φορά που το ακούω...




I am very happy
So please hit me
I am very very happy
So come on hurt me

I'll grow back like a Starfish




~Madrugada-Vocal~
Οι Madrugada είναι όχι απλά αγαπημένοι, αλλά ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ. Aπό τα πιό ερωτικά συγκροτήματα που έχω ακούσει. Θα μπορούσα να βάλω ολόκληρα cd τους ή καμιά εικοσαριά κομμάτια τους, τουλάχιστον. Περιορίζομαι στο Industrial Silence, που παραμένει το αγαπημένο μου, και στο Vocal γιατί οι εικόνες που έχω από αυτό είναι απλά αξεπέραστες...



Well, oh, well, oh, you know it's only so much I can take
I buried my head in that pillow for a million days
So, oh, oh well, I'm sorry but I do not care to wait
Dare not walk through the light
Dare not walk through the light

Oh, dare not walk through the light
Dare not walk through the light



~Morrisey and Siouxsie-Inderlude~
Από πού να το πιάσω αυτό το κομμάτι; Και τι να γράψω; Από την πρώτη στιγμή που το άκουσα με βύθισε στην απόλυτη μελαγχολία του, σε μια θάλασσα από την οποία δεν θελω να βγω...




Loving you, is the world that's strange,
So much more than my heart can hold,
Loving you makes the whole world change.
Loving you, I could not grow old.



~James-All Messed Up(Getting Away With It)~
Άλλη μια αγγελική φωνή στη λίστα. Τim Booth και η παρέα του. Άλλη μια ανατριχίλα για την ραχοκοκκαλιά μου. Έχει παιχτεί βέβαια τόσο που έχει σχεδόν καεί, αλλά για μένα εξακολουθεί να είναι στα πολύ αγαπημένα μου...




Daniel's saving Grace
He was all but drowning
Now they live like dolphins

~Portishead-The Rip~
Τα λόγια είναι περιττά.
Wild wild horses they will take You away,
όπως πήραν κι εμένα όταν το άκουσα πραγματικά για πρώτη φορά..




As she walks in the room,
Scented and tall,
Hesitating once more.
And as I take on myself,
And the bitterness I felt,
Realise that love lost, while
White horses,
They will take me away,
And the tenderness I feel,
Will send the dark underneath,
Will I follow?


~Death In Vegas-Scorpio Rising~
Για το στίχο και την εθιστική μελωδία του.
Kαι γιατί απλά, από τότε που τους άκουσα, κόλλησα άσχημα μαζί τους.

















Every spark of friendship and love
Will die without a home


~Joy Division-Decades~
Η Here are the young men, the weight on their shoulders, Here are the young men, well where have they been?" Κι αυτό συνδεδεμένο με παράξενα όμορφες αναμνήσεις, οπότε και αυτό παράξενα αγαπημένο.



Weary inside, now our hearts lost forever,
Cant replace the fear, or the thrill of the chase,
Each ritual showed up the door for our wanderings,
Open then shut, then slammed in our face.



~Sebastien Tellier-La Ritournelle~
Τραγούδι δρόμου. Δρόμου ζωής, δρόμου στιγμής, δρόμου διαδρομής.
Το ακούω και βλέπω τη ζωή να τρέχει. Όχι μόνο τη δική μου.


Love is to share Mine is for you


και για το +1 ένα ελληνικό κομμάτι

~Έλλη Πασπαλά-Η ρίζα του Ιεσσαί~
γιατί το ευχαριστώ που χρωστάμε σε μερικούς ανθρώπους είναι βαθύτερο από τον έρωτα...


Να μην τρομάζεις
να μ' αγαπάς
μπρος να κοιτάζεις
να μην απελπίζεσαι
και όταν δειλιάζεις
και δεν τολμάς
να μ' αγκαλιάζεις και να προχωράς

το "ευχαριστώ" που σου χρωστώ
είναι βαθύ, βαθύτερο από τον έρωτα
κι όμως αυτό το "ευχαριστώ"
δεν έχω βρει τον τροπο να στο πω

Υ.Γ.Έχω ήδη αναφέρει πολύ αγαπημένα μου κομμάτια όπως το kein zuruck (wolfsheim), το everloving (moby) και το love me to the end (Deine Lakaien) τα οποία είναι και αυτά στη λίστα αλλά να μην τα ξαναβάζουμε και αναμασούμε ως γελάδες τα ίδια και τα ίδια.
Και τέλος πρόσκληση στέλνω κι εγώ ανοιχτή. Όποιος θέλει παίζει. Άλλωστε είναι τόσο αγαπημένο θέμα που θα ήθελα να δω όλων των διαδικτυακών μου φίλων τα αγαπημένα.
Καλή Σας Απόλαυση (που λένε και σε γνωστό Παγωτοπωλείον-Ζαχαροπλαστείον)

10 πράγματα...

που δεν ξέρετε για μένα
(αν υποθέσουμε δηλαδή ότι υπάρχουν άλλα 10 που ξέρετε)
κατόπιν προσκλήσεως από Μπινέλ και Συλλέκτη Τρελλών Αναμνήσεων
Ιδού λοιπόν...




1.Αγαπώ παλαβά και τρελά τα ζώα.
Για την ακρίβεια, δεν μπορώ να ζήσω δίχως αυτά.
Ως εκ τούτου, συζώ με την μαυριδερή-τερακότα γάτα μου, την Τερέζα. Μας επισκέπτονται συχνά και ο Αλέκος και ο Φοίβος, όλοι τους πρώην αδέσποτα και γνήσιες κεραμιδόγατες με μηδαμινές πιθανότητες επιβίωσης αν δεν βρισκόμουν κάπου κοντά όταν τους πέταξαν (σε κουτί τον έναν, ημερών μόλις, σε μεγάλη λεωφόρο τον άλλον και μισότυφλη και σχεδόν ανάπηρη από αβιταμίνωση την κυρία του σπιτιού). Επίσης υπάρχει και ο Φάνης, ο γάτος του απέναντι που λείπει πολύ συχνά και έρχεται σε εμάς για παρηγοριά, καθώς και ο Νιάρ-χος, ένας γκριζούλης γατούλης που φοβάται πολύ να πλησιάσει και τέλος η Μίνα, η ημίαιμη και αφοσιωμένη παλαβή σκυλίτσα που το έπαιξε Παναγία όταν την φέραμε σπίτι και μέσα σε λίγες ημέρες μας τα έκανε όλα άνω κάτω.
Ναι, ψωνίζουμε από το δρόμο. Όλη μου τη ζωή μεγάλωσα με ζώα που με διάλεξαν και ήρθαν να με συναντήσουν διασταυρώνοντας τις μοίρες μας και δίνοντάς μου ένα τεράστιο δώρο: την παρέα τους και την αγάπη τους.

2.Είμαι γεννημένη Σάββατο.
Όχι ένα απλό Σάββατο. Πολλοί την ονομάζουν "Αποφράδα Ημέρα". Προσωπικά αγαπώ πολύ το νούμερο 29. Και το μήνα αυτό.Η τριανταφυλλιά σκαρφαλώνει στο μπαλκόνι μου και μου λέει χρόνια πολλά με άπειρα κόκκινα σκούρα μπουμπούκια, οι νύχτες γίνονται όλο και πιο γλυκές και υπάρχει πάντα αυτή η αναμονή του Καλοκαιριού.

3. Τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα αλλάζω τα παπούτσια μου με τα παπούτσια χορού.
Χορεύω το 1/3 περίπου της ζωής μου ερασιτεχνικά και αγαπώ τον οποιοδήποτε χορό επαγγελματικά . Έχω δοκιμάσει διάφορα είδη χορού αλλά έχω καταλήξει πώς ο Βασιλιάς για μένα είναι το κλασσικό μπαλέτο. Ακολουθεί ο σύγχρονος χορός και μετά η τζαζ. Γενικά όμως, οποιοσδήποτε χορός είναι σαν ανάσα. Νομίζω ότι γεννήθηκα με το μικρόβιο της κίνησης. Και χαίρομαι γι' αυτό.


4. Δεν είμαι τακτική.
Δυσκολεύομαι να διατηρήσω τάξη, ιδίως στο σπίτι, όσο και αν την έχω απόλυτη ανάγκη, κάποιες φορές. Όμως έχω μια συγκεκριμένη μανία: Τοποθετώ τις κρεμάστρες μου όλες προς τη μία πλευρά. Το σπίτι μπορεί να είναι έτοιμο να πετάξει αλλά οι κρεμάστρες είναι κοιτάζουν προς μία πλευρά.
Ψυχαναγκαστική διαταραχή δεν το λένε αυτό;

5. Τρελαίνομαι για το Νερό.
Μπορώ να μουλιάζω στη θάλασσα με τις ώρες. Δεν χάνω ποτέ την ευκαιρία για ένα καλό ντους. Ο ήχος του με γαληνεύει και μια βουτιά σ' αυτό πάντα με εξαγνίζει, κατά κάποιο τρόπο. Μικρή μου έλεγαν ότι θα βγάλω λέπια και ουρά. Και μάλλον έβγαλα...

6. Δεν μπορώ να βγω από το σπίτι αν δεν φορέσω το εκάστοτε άρωμά μου.
Το οποίο το συνδέω με εποχές και πρόσωπα και κολλάω άσχημα μαζί του για κάποια περίοδο. Τόσο που δυσκολεύομαι να πετάξω μετά τα άδεια μπουκάλια...γιατί με μια απλή εισπνοή στα υπολείμματα, εισπνέω παρελθόν και σαν φωτογραφική καταιγίδα σκάνε στο μυαλό μου όλα εκείνα που είναι κλεισμένα στο μπουκάλι...

7. Μου αρέσει πολύ ο Ύπνος
Μου αρέσει η αίσθηση των σεντονιών, το απόλυτο σκοτάδι και η παράδοση του σώματος και του πνεύματος στην ελευθερία του Υποσυνείδητου... Το οποίο πολλές φορές μου έχει δώσει όνειρα που λίγες ημέρες μετά τα είδα να συμβαίνουν...

8. Μου αρέσουν τα ψυχολογικά και τα παραψυχολογικά θέματα.
Τα ανεξήγητα. Τα απίστευτα. Τα παράλογα. Αυτά που πολλοί θεωρούν ανοησίες. Αυτά που δεν μπορούμε να αποδείξουμε.Αυτά που ελπίζουμε να υπάρχουν και φοβόμαστε να αντικρίσουμε
Πριν αρκετά χρόνια ήξερα να λέω και μάλιστα σχετικά καλά τα χαρτιά. Κάποια στιγμή αποφάσισα ότι δεν ήθελα να ξέρω ούτε να προκαταβάλλομαι. Και τα σταμάτησα όλα.

9. Είμαι μάλλον κυκλοθυμική.
Μέσα στην ίδια ημέρα μπορώ να βιώσω μεγάλη γκάμα συναισθημάτων. Και σε στιγμές μεγάλης κατάθλιψης ακούω Wim Mertens. Τον αγάπησα από την πρώτη νότα που μου γαργάλισε το αυτί. Δεν φοβάμαι μη με ρίξει παρακάτω: στην περίσταση που τον αποζητάω δεν υπάρχει παρακάτω

10. Δεν θυμώνω συχνά.
Ή μάλλον δεν θυμώνω σοβαρά συχνά. Αν το πάθω όμως, η αιτία καλά θα κάνει ή να κρυφτεί ή να κλείσει τα αυτιά της και να μην ακούσει τα ποιητικά λόγια που θα την στολίσω. Μου έχουν πει ότι πονάνε πολύ.


Αυτός ήταν ο δικός μου κατάλογος.
Υποτίθεται τώρα ότι φωτιστήκατε...
Και υποτίθεται ότι πρέπει να δείξω και εγώ τους επόμενους που θα αριθμήσουν τα δικά τους δέκα εσώψυχα...

Επόμενοι λοιπόν ο Ωρίων Δέλτα, η Ντόροθυ και τα Παπούτσια της, η Λιθοξόος, ο Μούτρος, η Σοφία με τις Κόκκινες Νύχτες της,
ο Λεβ , η Dreamy Cloud και οποιοσδήποτε άλλος θέλει (φακέλωμα)
Με την ευχή μου!

Οι Αγαπημένες Μου Ταινίες (δηλαδή ΜΕΡΙΚΕΣ από αυτές!)

Με προσκάλεσαν και δεν μπορώ να μην δεχθώ (άλλο που δεν ήθελα).
Η ανάρτηση αυτή είναι η αποδοχή στην στην πρόσκληση της Μπινέλ,για το διαδικτυακό παιχνίδι με τις αγαπημένες μου κινηματογραφικές ταινίες.

Ορίστε λοιπόν, σε τυχαία σειρά και όχι προτίμησης!




Ψηλά Τακούνια (1991) (Tacones Lejanos)
Σκηνοθεσία : Πέδρο Αλμοδοβάρ
Ή η αδιάσειστη σχέση μητέρας και κόρης

Λατρεύω την παράνοια του Αλμοδοβάρ... Λατρεύω τις εικόνες, τα χρώματα, τους μοναδικούς χαρακτήρες του και το ότι παρουσιάζει τα πάντα από μια στρεβλή κι όμως τόσο υγιή, τελικά, σκοπιά. Στον κόσμο του, στον έρωτα επιτρέπονται σχεδόν τα πάντα, η αγάπη δεν έχει φύλο και το παν σχεδόν είναι τα συναισθήματα. Οι μούσες του συνήθως είναι μία και μία, αγαπάει τις γυναίκες και τη διαφορετικότητα. Ο σουρεαλισμός του είναι διασκεδαστικός και συνάμα λυρικός.

Τα Ψηλά Τακούνια τα είδα λίγο μετά που βγήκαν σε μια τυχαία προβολή στην τηλεόραση. Είναι η ιστορία μιας μητέρας-διάσημης τραγουδίστριας που αφιερώνεται στην καριέρα της και παραμελεί την μικρή της κόρη, η οποία διψάει για την αγάπη της μάνας. Επιστρέφει μετά από χρόνια για να βρει την κόρη της να έχει παντρευτεί έναν από τους παλιούς της εραστές, που μοιάζει ακόμα ερωτευμένος μαζί της. Ώσπου αυτός δολοφονείται...

Στα συν της ταινίας, η υπέροχη μουσική και κυρίως το αξεπέραστο κομμάτι της Luz Cazal Piensa En Mi


------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τρία Χρώματα: Η Μπλε Ταινία
Σκηνοθεσία:Krzysztof Kieślowski. ή
" Εάν ταις γλώσσαις
των ανθρώπων λαλώ
και των αγγέλων
αγάπην δε μη έχω,
γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον"
(στίχοι από την 1η Προς Κορινθίους Επιστολή του Απόστολου Παύλου)

Η ταινία αυτή είναι βυθισμένη στο Μπλε. Αν και θα μπορούσε κανείς να της φορέσει το πένθιμο χρώμα του Μαύρου, ήταν Μπλε. Της μελαγχολίας, του βάθους και της απόλυτης σιωπής του βυθού των θαλασσών που δεν φωτίζεται από κανένα φως, παρά ίσως από μια κακοκαιρία που σηκώνει τόσο ψηλά κύματα που φωτίζει για λίγο τον πυθμένα...

Ίσως γι αυτό να ονομάστηκε και έτσι. Δεν κάθισα ποτέ να διαβάσω επίσημες ερμηνείες, προτιμώ να την θυμάμαι όπως εγώ την είδα σε ένα θερινό σινεμά στην Πατησίων, πριν αρκετά καλοκαίρια. Όπως θυμάμαι και τον εαυτό μου να κλαίει με λυγμούς βγαίνοντας από το σινεμά...

Πρόκειται για την ιστορία της Julie, συζύγου διάσημου μουσικού συνθέτη, που χάνει τον άνδρα και το παιδί της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Η ζωή της τσαλακώνεται βίαια σαν τις λαμαρίνες του αυτοκίνητου που παίρνει τους δικούς της. Επιχειρεί να αποκοπεί πλήρως από το παρελθόν της, που συμπεριλαμβάνει και την τελευταία, ημιτελή σύνθεση του άντρα της που πριν πεθάνει δούλευε πάνω σε ένα κομμάτι για τον εορτασμό της ένωσης της Ευρώπης Με το πέρασμα του χρόνου όμως διαπιστώνει ότι τίποτα δεν μπορεί να σβήσει το παρελθόν και ότι η συμφιλίωση μαζί του είναι ο μόνος τρόπος για να απαλύνει τις πληγές της.

Η ταινία είναι ένα αριστούργημα. Οι ερμηνείες έχουν όλες την απαραίτητη βαρύτητα, ιδίως αυτή της Juliette Binoche, που ο βουβός της πόνος είναι τόσο ισχυρός που σε καθηλώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή. Η μουσική επένδυση είναι συγκλονιστική και η γεύση που σου αφήνει βαριά και συνάμα λυτρωτική.

Δεν θα μπορούσα να μην βάλω αυτό το κομμάτι...αυτό που χαρακτηρίζει όλο το έργο και που ακόμα και σήμερα με ανατριχιάζει ως τα βάθη της ψυχής μου.


--------------------------------------------------------------------------------------------------

Oδός Μαλχόλαντ (Mulholland Drive-2001)
Σκηνοθεσία:David Lynch.
Ή όταν Πραγματικότητα και Όνειρο μπλέκονται σε έναν μοναδικά λυρικό Εφιάλτη.

Μια ταινία που δεν έχει σημασία τόσο να καταλάβεις την υπόθεση όσο να αφεθείς στο Όνειρο, ακόμα και αν αυτό γίνεται Εφιάλτης...

Πρόκειται για την ιστορία δύο γυναικών, μιας πολλά υποσχόμενης ανερχόμενης νέας ηθοποιού και μιας μυστηριώδους γυναίκας που πάσχει από αμνησία. Οι ζωές τους μπλέκονται όταν η πρώτη θα βρει στο σπίτι της θείας της τη δεύτερη, ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι;..

Πήγα μην ξέροντας καν τι θα δω. Ο Lynch με είχε καθηλώσει με την σκοτεινή, αρρωστημένη και ασύγκριτη σειρά του, το Twin Peaks αρκετά χρόνια πριν και με είχε κάνει οριστική οπαδό του με το Blue Velvet. Αγαπώ την ονειρική ατμόσφαιρα των έργων του, που ακροβατεί ανάμεσα στο όμορφο και το αποτρόπαιο, το μυστήριο και την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων και κυρίως την έντονη θεατρικότητα.

Την συγκεκριμένη ταινία την είδα στο Αθήναιον που το θυμάμαι γεμάτο. Αν κρίνω από τις αντιδράσεις των θεατών κατά την αναχώρηση, πολλοί είχαν έρθει όχι τόσο γιατί ήταν λάτρεις του Lynch αλλά για την επίμαχη σκηνή ανάμεσα στις πρωταγωνίστριες, αλλά αυτό τελικά δεν είχε καμία σημασία για μένα. Με το τέλος είχα μείνει καρφωμένη στο κάθισμα άφωνη, και έμεινα εκεί για κάποια ώρα. Δεν είχα λέξεις, δεν είχα σκέψεις, είχα μόνο εικόνες . Και το όνειρο, και τον πόνο. Ξεκάθαρα συναισθήματα μετά από μια πολύ παράξενη και δύσκολη ταινία.

Έκτοτε την έχω δει άλλες δύο φορές στο dvd. Έχω σχηματίσει μιά άποψη για το τι ακριβώς συμβαίνει αλλά πρόσφατα έπεσα σε μια ερμηνεία της στο ίντερνετ και μάλλον θα την ξαναδώ λαμβάνοντας υπόψη και τις καίριες ερωτήσεις που θέτει εκεί.



-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Αμελί ( Le Fabuleux destin d'Amélie Poulain -2001)
Σκηνοθεσία Jean-Pierre Jeunet
ή ζήσε τη ζωή σου σύμφωνα με τους δικούς σου κώδικες

Η Αμελί είναι μια νέα κοπέλα που ζει κάπου στο Παρίσι με συντροφιά τις γάτες της και το πόσο διαφορετικά βλέπει τον κόσμο. Ουσιαστικά αποκομμένη και μοναχική κι όμως τόσο μέσα στη ζωή, προσπαθεί να βρει νόημα στην καθημερινότητά της και να χρωματίζει το γύρω της με τα δικά της χρώματα.

Το alter ego μου, θα έλεγα.
Άρχισα να γελάω με την τουρίστρια που έπεσε από το καμπαναριό και να κλαίω με το ψαράκι της που αναγκάστηκε να το ελευθερώσει κάτω από την πίεση της νευρωσικής της μητέρας. Οι γύρω μου με κοιτούσαν σαν Ούφο. Όπως και την Αμελί.

Η ταινία είχε τον απαραίτητο σουρεαλισμό για να με κερδίσει. Κορνιζαρισμένα ζωάκια συνομιλούν με το πορτατίφ ενώ η γάτα της και εκείνη κοιμούνται.Είχε τα απαραίτητα χρώματα και τις αντιθέσεις: η Αμελί ζει ανάμεσα σε πολύ κόσμο είναι όμως ουσιαστικά μόνη της. Έχει διαλέξει τον τρόπο που της αρέσει να ζει, αλλά κάτι της λείπει. Της αρέσει η μοναξιά αλλά αποζητά στο βάθος την ουσιαστική επαφή.

Κι ύστερα υπήρχε και η μουσική...που ακόμα και σήμερα να την ακούσω με συγκινεί βαθιά και μπορεί να με κάνει να κλάψω (και πάλι...πολύ κλάμα δηλαδή)

Αυτό που μου άφησε είναι μια απίστευτη αισιοδοξία.
Στο ότι ο καθένας μπορεί να φτιάξει μια ζωή όπως την θέλει, αρκεί να μείνει πιστός σε αυτά που το μέσα του τον προστάζει.

---------------------------------------------------------------------------------------------------- O Κύκλος Των Χαμένων Ποιητών ( Dead Poets Society -1989)
Σκηνοθεσία:Peter Weir
ή η Επανάσταση είναι κάτι που ξεκινάει από το Μέσα μας

Η ταινία αυτή είναι σταθμός για πολλούς, φαντάζομαι.

Ο κεντρικός της ήρωας, ο καθηγητής που ενσαρκώνει ο Robin Williams είναι ο καθηγητής που θα θέλαμε όλοι να έχουμε. Ένας άνθρωπος που θα μας βοηθούσε να ανακαλύψουμε το κρυμμένο δυναμικό μας, αυτό που εξαιτίας των συνθηκών και των προσδοκιών των άλλων, καταχωνιάζεται και τελικά σκονίζεται. Και βρισκόμαστε σε αδιέξοδο ή δυστυχείς σε κάτι που δεν ταιριάζουμε.

Η υπόθεση είναι λίγο πολύ γνωστή. Ο μίστερ Κίτινγκ είναι ένας ρηξικέλευθος καθηγητής που καλείται να διδάξει σε ένα συντηρητικό κολέγιο της Αγγλίας. Έχοντας εντελώς αντισυμβατικές μεθόδους διδασκαλίας και αποβλέποντας στην προσωπική αφύπνιση του κάθε παιδιού θα προκαλέσει τις αντιδράσεις της κατεστημένης τάξης και θα γίνει ο καταλύτης μιας σειράς γεγονότων που θα αλλάξουν τις ζωές πολλών από τους μαθητές του.

Μερικές από τις σκηνές της ταινίας αυτής τριγυρίζουν πάντα στο μυαλό μου.Το στεφάνι από δάφνη του νεαρού ηθοποιού αφημένο στο περβάζι του παραθύρου ενώ το χιόνι αρχίζει να πέφτει...ο ζωγραφισμένος κεραυνός στο στήθος του "πεταχτούλη" συμμαθητή...και φυσικά, η σκηνή του αποχαιρετισμού του καθηγητή "Οh Captain, My Captain!",η μεγαλύτερη δικαίωση για εκείνον και τον ταυτιζόμενο θεατή (που εν προκειμένω πάλι έκλαιγε).

Και στα αυτιά πάντα η προσταγή : Seize The Day! -Carpe Diem!


------------------------------------------------------------------------------------------------------- Κουρδιστό Πορτοκάλι (A Clockwork Orange-1971)
Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick
ή η ελεγεία της βίας

Άλλη μια ταινία που φαντάζομαι ότι δεν χρειάζεται συστάσεις.
Σαν σύνοψη της υπόθεσης αναφέρεται ότι ο Άλεξ είναι ένας νέος στη φουτουριστική Αγγλία που τα ενδιαφεροντά του είναι η βία και η μουσική του Μπετόβεν. Κάποια στιγμή συλλαμβάνεται και καταλήγει στη φυλακή όπου εντάσσεται σε ένα πρόγραμμα "θεραπείας" της βίαιης φύσης του.

Η βία σε όλες τις μορφές της. Η προσωπική, η κοινωνική, η πολιτική. Η βία ως μορφή επιβολής της εξουσίας, ως έκφραση απωθημένων, ως μια από τις δεδομένες εκφράσεις της ανθρώπινης φύσης.

Είδα την ταινία μόνη μου, ένα βράδυ σπίτι με σφιγμένη την καρδιά. Δεν συμπαθώ καθόλου τη βία και άρχισε να με τσακίζει από τα πρώτα πέντε λεπτά για να με αφήσει κουρελάκι και έντονα προβληματισμένη στο τέλος. Το ότι κάποια στιγμή κατέληξα να συμπονέσω το βίαιο πρωταγωνιστή είναι ενδεικτικό του παιχνιδιού που παίζει το έργο στο μυαλό σου. Αυτή η "συναισθηματική μετακίνηση" που υφίστασαι είναι ένα από τα πολλαπλά της συν. Στα υπόλοιπα, η απίστευτη αισθητική της.

Ο Κιούμπρικ είναι Μάγος. Ακόμη έχω στο μυαλό μου την παράδοξη και τρομακτική φάτσα του Άλεξ και τη χορογραφημένη σχεδόν σκηνή του πρώτου ξυλοδαρμού. Τα άσπρα κουστούμια και τις τεράστιες ψεύτικες βλεφαρίδες. Η βία ντυμένη στο χρώμα της ζάχαρης, του γάλακτος, του λευκού της αγνότητας. Η οποιαδήποτε "ανάλυση" μου είναι λίγη μπροστά σε αυτό το έργο. Είναι, πιστεύω, από τις ταινίες που πρέπει κανείς να δει οπωσδήποτε.

------------------------------------------------------------------------------------------------------ Spellbound (ή κατά τον ελληνικό τίτλο Νύχτα Αγωνίας-1945)
Σκηνοθεσία: Alfred Hitchcock
ή οι σκοτεινές περιοχές του μυαλού

Ο θείος Άλφρεντ είναι πολύ ξεχωριστός. Ο ευτραφής, κρυφο-νοσηρός τύπος με το επιβλητικό βλέμμα και το εμφανέστατα κοφτερό και ιδιόρρυθμο μυαλό έχει κάνει πολλές ταινίες που αγαπώ. Διάλεξα όμως αυτή γιατί λατρεύω μια προσωπικότητα που έχει συνεργαστεί στο εικαστικό κομμάτι της ταινίας: τον Σαλβαντόρ Νταλί

Στο ψυχιατρικό κέντρο που εργάζεται η Dr. Constance Peterson (Ingrid Bergman) καταφθάνει ο νέος και ελκυστικός Dr. Anthony Edwardes(Gregory Peck) προς αντικατάσταση του προηγούμενου διευθυντή. Στην πορεία όμως αποδεικνύεται ότι ο Dr. Edwardes δεν είναι αυτός που όλοι νόμιζαν...

Αγαπημένη σκηνή της ταινίας είναι το όνειρο- εφιάλτης του Γκρέκορι Πεκ. Εκεί που χάνεται στα σκηνικά που ο Σαλβαντόρ Νταλί έφτιαξε ειδικά για τον Άλφρεντ Χίσκοκ. Δεν χρειάζεται καν να αναφερθώ σε ερμηνείες και περαιτέρω: πρόκεται για κάτι κλασσικό που η σκουριά του χρόνου μόνο αξία του προσδίδει...



------------------------------------------------------------------------------------------------------

Match Point(2005)
Σκηνοθεσία: Woody Allen
ή αν έχεις τύχη διάβαινε

Δεν ήταν δυνατόν να αφήσω έξω από τη λίστα μου τον μηδενιστή, νευρωσικό και παρόλα αυτά αξιαγάπητο Γούντι. Αν και μπορώ να πω ότι οι ταινίες του είναι κατά βάση "ανδρικές", δεν μπορώ να μην του αναγνωρίσω τη μοναδικότητα και το ταλέντο.

Η συγκεκριμένη ταινία είναι από τις πιό πρόσφατες και πιό "ώριμες" του. Πραγματεύεται την ιστορία ενός αρριβιστή νέου, του Chris, που πάσει θυσία θέλει να αναρριχηθεί και να αφήσει πίσω του το μίζερο παρελθόν του. Ξεκινάει ως δάσκαλος του τέννις και καταλήγει παντρεμένος με την αδελφή ενός πλούσιου μαθητή και φίλου του, αφού πρώτα...καθαρίζει τα τυχόν "εμπόδια" στο διάβα του.

Ο Γούντι καταπιάνεται με το θέμα της τύχης, της μοίρας, του τυχαίου και της ηθικής. Σε σοκάρει με την κυνικότητά του, την έλλειψη πίστης του στο οτιδήποτε και προφανώς ανήκει στην κατηγορία των καλλιτεχνών που με την τέχνη τους εξωραΐζουν τις δικές τους επιλογές, κατά κάποιο τρόπο. Δεν παύει όμως να είναι ένας κινηματογραφικός ζωγράφος, να σπρώχνει το μαχαίρι στο κόκκαλο και με την έστω και δυσαρέσκεια που σου προκαλεί να σε βάζει σε διαδιακασία πολλαπλών και αλυσιδωτών σκέψεων.

Και επειδή το καύσιμο για τον εγκέφαλο είναι, για μένα, ό,τι πιό απαραίτητο, τον παραδέχομαι και τον συγκαταλέγω στους αγαπημένους μου.

Όσο για την συγκεκριμένη ταινία, είναι η πλέον άρτιά του. Από την επιλογή των ηθοποιών, μέχρι τη μουσική επένδυση, τη φωτογραφία και την πλοκή, ένα μικρό αριστούργημα.


------------------------------------------------------------------------------------------------------

O μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη (Sleepy Hollow-1999)
Σκηνοθεσία Tim Burton
ή κάθε πλάσμα στον κόσμο του

Τελευταίος στη λίστα αλλά όχι στις προτιμήσεις μου, ο Τιμ Μπάρτον. Ο μελαγχολικός, σκοτεινός και όμως αισιόδοξος κατά μία έννοια παραμυθάς, με το παράδοξο κούρεμα και την ακόμα πιό παράξενη ψυχή. Αυτή που βγάζει στα μαύρα, αιμοβόρα πολλές φορές και ταυτόχρονα αγνόψυχα, κατά μία έννοια, δημιουργήματά του.

Η υπόθεση έχει εκτυλίσσεται στο 1799 όπου ο Ichabod Crane, ένας νέος ορθολογιστής αστυνομικός από τη Νέα Υόρκη, διορίζεται στο Sleepy Hollow προκειμένου να διαλευκάνει μια σειρά από ανεξήγητες δολοφονίες. Ξεκινώντας με τον συνήθη, λογικό του τρόπο καταλήγει ερωτευμένος και μπλεγμένος σε μεταφυσικές καταστάσεις που αναγκάζεται τελικά να δεχτεί ότι υπάρχουν...

Διάλεξα τη συγκεκριμένη ταινία α) γιατί είναι εποχής και λατρεύω τις ταινίες εποχής, β) γιατί παίζει ο πολύ αγαπημένος μου Johnny Depp, γ) γιατί συνδυάζει το παραμύθι, τον τρόμο και το ρομάντζο και δ) γιατί έχει ένα ξεχωριστό χιούμορ που κυριαρχεί σε όλα τα υπόλοιπα. Και επίσης, γιατί κατα τη γνώμη μου, δεν εκτιμήθηκε όσο θα έπρεπε από μεγάλη μερίδα του κοινού που την αντιμετώπισε ως ένα θρίλερ και όχι ως ένα γνήσιο γοτθικό παραμύθι ιδιαίτερης ομορφιάς....






Aυτές λοιπόν ήταν μερικές από τις πολύ αγαπημένες μου ταινίες.
Η ανάρτηση μου πήρε γύρω στις τρεις ώρες και καλή τύχη σε όσους προσκαλέσω να γράψουν και δεχτούν.


Σειρά τώρα παίρνουν ο Ωρίων Δέλτα, ο Υοnderboi (@greg), o Μούτρος (που μας την έχει κάνει κοπάνα και δεν γράφει τελευταίως) ο Σπαστός Πεταλάκης, η Moody Γάτα, η Λιθοξόος και η Dreamy Cloud