το καλοκαίρι μου

Τι είναι καλοκαίρι για σένα;

Είναι τα παγάκια σε σχήμα ψαριού και αστερία που λιώνουν νωχελικά μέσα στον χειροποίητο καφέ μου. 

Είναι το πρόγραμμα που δεν έχω  το χειμώνα.

Να ξυπνάω νωρίς για να δω την ανατολή και μετά να κλείνομαι στη δροσιά του καταλύματός μου.

Να  πηγαίνω στη θάλασσα πριν σηκωθεί πολύ ψηλά ο ήλιος και μετά όταν πέφτει.

Το λυκόφως και το λυκαυγές...

Το ατέλειωτο τραγούδι των τζιτζικιών που σηματοδοτεί μια ζεστή μέρα.

Ο ήχος του ανεμιστήρα και το απαλό χάδι του αέρα του.

Οι νύχτες που δεν θέλεις να κοιμηθείς γιατί είναι τόσο πιο γλυκές από τις ημέρες.

Η θάλασσα. Πάντα η θάλασσα.

 Αυτή που διαυγής με καλεί να ανοίξω τα μάτια και μέσα από τη θολή όραση μου να δω το απέραντο γαλάζιο.

Να πλέω ανάσκελα και να βλέπω τον ουρανό σαν να μην υπάρχει κανένας εκεί δίπλα...

Ο ήχος της αναπνοής μου κάτω από την επιφάνεια του νερού. Οι φυσαλίδες που ασπρίζουν όταν φυσάω τον αέρα μου και σκάνε σαν σαπουνόφουσκες.

Τα ψάρια. Που προσπαθούν να καταλάβουν για ποιόν ακριβώς λόγο οι άνθρωποι μοιράζονται το βασίλειό τους αυτήν την εποχή. Μπορεί βέβαια και να καταλαβαίνουν...

Η αίσθηση της άμμου στις πατούσες μου...

Τα κοχύλια. Τα κοσμήματα της θάλασσας, τόσο περίτεχνα που στη λεπτομέρειά τους βλέπεις τον ίδιο το Θεό.

Το κρύο δέρμα που πέφτει στο κρεβάτι  και ονειρεύεται εξωτικά μέρη και ερημικές παραλίες.

Τα βιβλία, αυτά που διαβάζεις ανενόχλητος γιατί "είναι Αύγουστος, όλοι λείπουν, δεν θα τον βρούμε τώρα, άσε, από Σεπτέμβρη".

Η αδέξιες ζωγραφιές  με τη συνοδεία αγαπημένης μουσικής. Ενίοτε και μικρότερων φίλων και αγαπημένων.

Το να γράφω κάθε μέρα ό,τι ασήμαντο και σημαντικό σκεφτώ ή ζήσω. 

Οι φωτογραφίες του τοπίου. Ακόμη και του πιο συνηθισμένου, ακόμη και αυτού που έχεις δει τόσες φορές που πια δεν σου κόβει την ανάσα.

Η μουσική. Η ταξιδιάρα, η ήρεμη, η δροσιστική. Υπάρχουν τόσα κομμάτια που ακούγονται μόνο καλοκαίρι... ή κυρίως καλοκαίρι...

Το φεγγάρι. Πάντα μυστηριώδες, κόκκινο, μεγάλο, σαν πεπόνι. 

Το πεπόνι. Η μυρωδιά του, το χρώμα του.

Και το καρπούζι...και οι γιαρμάδες...και τα πλυμένα σταφύλια σε σακουλάκι για την παραλία..

Η μυρωδιά της ψάθας...αυτής της φυσικής που ξεφτίζει και την χρησιμοποιείς για λίγο...αλλά έχει αυτή την χαρακτηριστική μυρωδιά κάτω από τον ήλιο...

Τα φθηνά αντηλιακά γύρω σου...Αυτά με το άρωμα καρύδας, αυτά από κάποιες μάρκες που χρόνια τώρα έχουν σημαδέψει τα καλοκαίρια μου.

Τα χρώματα. Τόσα χρώματα παντού: στα ρούχα, στα πόδια, στα χέρια, στη θάλασσα, στον ουρανό τον ίδιο. Το φως τα κάνει να φαίνονται τόσο έντονα σαν να γιορτάζουν.

Οι βόλτες με το αυτοκίνητο όταν δροσίζει...κατεβασμένα παράθυρα, μουσική, ταξίδι...

Τα πλυμένα ρούχα. Που στεγνώνουν αμέσως και νοιώθεις το καθαρό στο δέρμα σου να γιορτάζει κι αυτό.

Τα πλοία. Αυτή η ελαφρά ναυτία με το που πατάς στο κατάστρωμα. Οι απαίσιοι καφέδες τους και τα απαρχαιωμένα σαλόνια.  Αν δεν μπω σε πλοίο έστω και για μισή ώρα  κάθε χρόνο μοιάζει σαν να μην είναι καλοκαίρι...αλλά ένας συμβιβασμός.

Η ησυχία της πόλης τα μεσημέρια. 

Τα φώτα της πόλης τη νύχτα.

Η παγωμένη  μπύρα...με λεμόνι ή χωρίς.

Τα παγωτά, τα παγωμένα γιαούρτια, ο πάγος, το ψυγείο, η λεμονάδα...

Οι τουρίστες-αστακοί να μην εννοούν να καταλάβουν ότι ναι, η χώρα μας έχει ηλιοφάνεια και δεν αστειεύεται.

Το νερό. Σε οποιαδήποτε μορφή και χρήση.

Τόσα και τόσα και τόσα...

Κάθε φορά που πάω να κατεβώ τις σκάλες της διάθεσης αυτά τα τόσα δεν με αφήνουν...

Ίσως γι' αυτό και το Καλοκαίρι να είναι τελικά η αγαπημένη μου εποχή. Ακόμη και στην πόλη μπορείς να ταξιδέψω μια χαρά τις μέρες και τις νύχτες του...

Η Παραλία

Το ημερολόγιο λέει "Αύγουστος".
Κι αυτός σέρνεται νωχελικά στα ασφάλτινα σοκάκια σαν σαύρα που αρνείται να λιαστεί από νωρίς και βγαίνει με το πάσο της, πάντα μετά τη μεσημεριανή σιέστα.

Τόση είναι η Ζέστη...

Τα σύννεφα κρέμονται παράξενα ανά μέρες στον Αττικό Ουρανό, ναι αυτόν, τον πολύπαθο, με το νέφος και τις ανάσες εκατομμυρίων ανθρώπων που βηματίζουν κάθε μέρα κάτω από το θόλο του.

Κουφόβραση και παράξενη σιωπή κάποιες ώρες, λες και μόνο τον Αύγουστο σέβεται η Αθήνα αυτό που λέμε κοινή ησυχία. Προχθές στην Εθνική Άμυνα, 4 το μεσημέρι μπορούσα να ακούσω τα βήματά μου ξεκάθαρα στα διαλυμένα πεζοδρόμια με τις εκατοντάδες μυστηριώδεις μαύρες τσίχλες κολλημένες πάνω τους.

Και ενώ στην Επιφάνεια κυριαρχεί η Ραστώνη, κάτω από τη Γη, εκατοντάδες ανθρώπινα ζουζούνια συνωστίζονται. Παλαιότερα το πόσος κόσμος έχει φύγει για διακοπές μετριόταν με το πόσα αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν. Πλέον μετριέται με τον αριθμό αυτών που χρησιμοποιούν το Μετρό. Μολονότι η οικονομική δυσπραγία έχει κρατήσει πολλούς στην Αθήνα, κάποια πράγματα διατηρούν τα συνήθη "προγράμματα" του παλιού καλού (ή έστω, καλύτερου) καιρού: τα δρομολόγια των συρμών, ας πούμε, έχουν αραιώσει τη συχνότητά τους σε δεκάλεπτο και οι εναπομείναντες στοιβαζόμαστε απρόθυμα ο ένας στη μυρωδιά του άλλου σε μια καταναγκαστική οικειότητα.

Οι κάτοικοι της ευρύτερης Αθήνας ψάχνουμε ακόμα το δρόμο προς την καλοκαιρινή μας Ιθάκη...

Φέτος δεν έκανα λίστα διακοπών. Δεν έχω καταλήξει καν αν θα φύγω για κάπου και πόσο θα μείνω. Περιδιαβαίνοντας τα μπλογκ βλέπω ότι σε αντίθεση με πέρυσι πολλοί λίγοι επέλεξαν να ασχοληθούν με το θέμα "λίστα" επίσης. Δεν είναι ότι δεν τα κατάφεραν να ξεφύγουν έστω και λίγο από την Πόλη. Αναρτήσεις και ταμπέλες "κλειστόν λόγω διακοπών" μπορώ να μετρήσω αρκετές. Είναι που αυτό το μαύρο σύννεφο της γενικής απαισιοδοξίας ακολούθησε το καλοκαίρι μας, παρόλο που ακόμα και τίποτα να μην κάνουμε παραμένει ένα από τα πιο όμορφα του κόσμου.

Είναι που κάθε αρχή νέας εποχής και δύσκολη...και πού πρέπει να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα...


Αλλά για μένα το καλοκαίρι ξανάρχισε με το που άνοιξα το Villa Incognito, του Τομ Ρόμπινς. Κάθε τέτοια εποχή το ανέμελο μα καθόλου απροβλημάτιστο πνεύμα του συγγραφέα με ταξιδεύει. Ακόμα και αν δεν μετακινηθώ καν από τη θέση μου, ανεξάρτητα από το εποχιακό σκηνικό που επιλέγει για να παρουσιάσει τους εκκεντρικούς χαρακτήρες των ηρώων του. Ακόμα και αν ο καμβάς είναι χιονοθύελλα, η αιώνια καλοκαιρινή λιακάδα του μυαλού του ζεσταίνει και φωτίζει με χιούμορ και ευφυΐα το μέσα μου.

Και τελικά κατάλαβα ότι ένα βιβλίο, λίγα ρούχα, ένα σημειωματάριο με μερικά χρωματιστά μολύβια και τα βασικά για μια παραλία είναι η απόλυτη λίστα όχι μόνο για το φετινό μα για όλα τα καλοκαίρια. Ανεξάρτητα από τη χιλιομετρική απόσταση που θα ταξιδέψει κάποιος και το πόσο εξωτική θα είναι η παραλία που θα ξαπλώσει.

Το κλικ γίνεται πρώτα στο μυαλό (πάντα...).
Και ο διακόπτης είναι εκεί για να τον βάλουμε στη σωστή θέση.

Γιατί όπως κατέληξε και ο Ντι Κάπριο στην Παραλία
"And me, I still believe in paradise.
But now at least I know it's not some place you can look for, 'cause it's not where you go. It's how you feel for a moment in your life when you're a part of something, and if you find that moment... it lasts forever...






το κολάζ στην κεφαλίδα είναι της Amy Knutkowski
(http://wallflowerimages.blogspot.com)