I have my suspicions When the stars are in position All will be revealed

Την Κυριακή πέταξα πάνω από την πόλη.
Είπα, θα ανεβάσω την ψυχή μου μερικά μέτρα από τη γη.

Το κάθισμα από πράσινο πλαστικό. Η αλυσίδα καλογυαλισμένη. Ζώνη ασφαλείας και σιδερένια μπάρα. Βγάλαμε τα παπούτσια μας. Χαμογελάσαμε αμήχανα. 62 μέτρα από το έδαφος;

Άρχισε η περιστροφή. Ο αέρας έγινε δροσερότερος και άρχισε να τραγουδάει στα μαλλιά. Και ο ήλιος, αχ ο ήλιος ήταν εκεί να ρίξει ανταύγειες και στις πιό σκοτεινές σκέψεις.
Όπως ότι η μάζα μου θα φύγει, θα διασκορπιστεί πάνω από τα τσιμέντα της πόλης και θα βγει στη θάλασσα.
Και τα κομμάτια της ύλης μου όταν θα μετατραπούν σε κάτι άλλο- γιατί η Ενέργεια δεν χάνεται- θα λένε την ιστορία μου, έστω και με κώδικες.

Είμαι ένα τίποτα.
Μόνο οι Δυνάμεις υπάρχουν.
Περιστροφή και Ταχύτητα.

Έκλεισα τα μάτια. Ζαλίζομαι εύκολα. Τα κλεφτοάνοιξα μετά. Ίλιγγος, μαγεία. Να κοιτάξω κάτω; Γιατί; Μόνο μπροστά. Και μακριά. Τι δώρο!
Βλέπω πώς θα ήταν αν ήμουν πουλί.
Είμαι Πουλί και ας πετάω συχνά γύρω από τον Άξονα αυτών που Αγαπώ δεμένη σε ένα πράσινο κάθισμα.

Τα φτερά μου πάνω από την Πόλη.
Η ψυχή μου ψηλά.
"Τέντωσε τα πόδια, βρίσκεις κέντρο και δεν ζαλίζεσαι" είπε. Είχε δίκιο.
Οι μαύρες κάλτσες μου 62 μέτρα από το έδαφος, η τσάντα σφιγμένη πάνω στο στήθος μου.

Αρχικά κραυγές φόβου. Μετά σιωπή. Αεροπλοΐα...
Οι συνεπιβάτες έχουν σωπάσει κι αυτοί. Σαν σμήνος αποδημητικά πετάμε ο καθένας στις βαθύτερες σκέψεις του.

Όχι, δεν είμαι άνθρωπος.
Για αυτά τα λίγα λεπτά είμαι κάτι άλλο.


Η ταχύτητα μειώνεται.
Ο άνεμος απαλύνει το χάδι του και η κάθοδος αρχίζει.
Προσγειωνόμαστε.
Σταματάμε.
Τα παπούτσια μου βρίσκονται σε άλλο σημείο από αυτό της απογείωσης.
Λύνομαι.
Με ένα πήδο πατώ πάλι γη.Αλλά είμαι ελαφρύτερη.

Τρεκλίζοντας ελαφρά, ξυπόλυτη κι ελεύθερη, περπατάω στο τσιμέντο.

Σκέφτομαι αυτό το κάτι που συχνά με σπρώχνει να κάνω πράγματα που φοβάμαι. Πράγματα που δείχνουν κόντρα στη φύση μου, αλλά τελικά τα χωρίζει η λεπτή γραμμή αυτού που ειμαι και αυτού που θέλω να γίνω και μάλλον θα γίνω αν συνεχίσω να θέλω να πετάω.

Με το πρόσωπο ζωντανό απολαμβάνω ένα παγωτό σοκολάτα και αποχαιρετώ άλλο ένα κάστρο μου που έριξα.

Re Animator

Πολλές φορές, ενώ περπατάς κόσμια στα πρέπει σου και των άλλων, ενώ ακροβατείς στα όσα σου έχουν μάθει για σένα, σε όσα πιστεύουν ότι είσαι και σε όσα έχεις πειστεί ότι είσαι-συχνά σε βάρος άλλων που πραγματικά είσαι, το σκοινί που μοιάζει άφθαρτο κάνει ένα "κρακ" και χωρίς να το πολυσυνειδητοποιήσεις είσαι στο κενό.

Μαζί σου σε ελεύθερη πτώση και όλοι αυτοί που σου έδιναν την ως τώρα ταυτότητα ή που τους άφηνες να σε προσδιορίσουν. Ένας γενικός χαμός

Μέχρι την αναμενόμενη πρόσκρουση έχεις αναπολήσει, έχεις κάνει απολογισμό, έχεις νοιώσει τη διάλυση μέχρι βαθιά στο Είναι σου. Σχεδόν γελώντας αποσυνθέτεις και καταλύεις.

Και στην πρόσκρουση τα χίλια κομμάτια σου αγναντεύουν το κατακερματισμένο σύμπαν σου μέχρι να ξαναενωθούν σε Νέο, Κόσμιο, Εύθραυστο Λουλούδι που στην πρώτη ευκαιρία, αυτή τη φορά, θα μπήξει τα αγκάθια του σ' αυτόν που θα τσακίσει το μίσχο του για να το βάλει σε βάζο.




η φωτογραφία είναι του/της varuableimaginaria, από το flickr

Έμπνευση

Στο ξύλινο πολύ σταθερό τραπέζι της βεράντας οι απλωμένες εφημερίδες έχουν νοτίσει από τις απρόσεκτες σταγόνες που αφήνουν τα πινέλα στις διαδρομές τους από το κυπελάκι, στην παλέτα και μετά στην πέτρα και ξανά πάλι πίσω.Οι πέτρες είναι λείες, σε πολλά σχήματα, γκρι σκούρες, θέλουν πρώτα ένα στρώμα ώχρας σαν φόντο πριν εναποθέσουμε αυτό που έχει η καθεμιά μας μέσα της.

Δεν μιλάμε. Η μουσική που βγαίνει από τα μικρά φορητά ηχεία συνταιριάζεται τέλεια με τους ήχους της θάλασσας που σκάει στο βράχο, τον Πονηρό Αέρα που περνάει ανάμεσα από τις πευκοβελόνες σαν τον Φαντομά και τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο.

Η μικρή σηκώνεται από το τραπέζι.
Διασχίζει τη βεράντα και καταλήγει στην άκρη της, εκείνη που βλέπει μόνο θάλασσα. Σηκώνω το κεφάλι από το έργο μου. Παραξενεύομαι . Κοιτάζει μακρυά λες και κάποιος της μιλάει σε μια γλώσσα που δεν γνωρίζει απόλυτα. Τα μαλλιά της παίζουν με τα χρώματα του μεσημεριού και θυμίζουν καλοκαιρινό αγρό. Το βλέμμα μου στη συνέχεια πέφτει με απορία στην Φ. Βουβά τη ρωτάω "τι κάνει;". Η Φ. χαμογελάει και απαντάει χαμηλόφωνα "Άστην... Εμπνέεται... Ψάχνει Έμπνευση"

Βουτάω το πινέλο μου στο επόμενο χρώμα.
Η Μικρή επιστρέφει και ξεκινάει την επόμενη πέτρα της.


Έξι και μισή το απόγευμα, κατεβαίνω με το αυτοκίνητο την Καλλιρρόης. Είναι η μέρα των εκλογών και έχω αποφασίσει να μην απέχω, χωρίς να έχω αποφασίσει τι θα ψηφίσω. Ετεροδημότης νεοέλληνας της τελευταίας στιγμής, αν και έχω κοιτάξει στο χάρτη, δεν είμαι βέβαιη για το πού ακριβώς είναι αυτό το σχολείο που υπάγομαι. Πορεύομαι ουσιαστικά με την αμυδρή ανάμνηση της προηγούμενης φοράς, πριν αρκετά χρόνια, και το ένστικτο. Τα παράθυρα είναι ανοιχτά και κυκλοφορεί απρόσκοπτα η φθινοπωρινή υγρασία και το φθινοπωρινό σούρουπο, δροσίζοντας μια παράδοξη ημέρα που μοιάζει γιορτινή: καλοντυμένος κόσμος περπατάει, κίνηση, τροχονόμοι παντού και καμιά σημαία κόμματος από κάποιους που επιμένουν να ζουν σε προηγούμενες δεκαετίες.

Το ραδιόφωνο παίζει δυνατά κι ο δρόμος τρέχει κάτω από τα λάστιχα σχεδόν ατάραχος.Συνειδητοποιώ ότι η ώρα έχει περάσει. Πρέπει να βιαστώ αν θέλω να προλάβω τις κάλπες.Πατάω γκάζι και αποφεύγω επιδέξια τα εμπόδια ,τους οδηγούς του Σαββατοκύριακου και τους αργοπορημένους ψηφοφόρους, σαν εμένα. Και τότε μια αίσθηση αόριστου γίνεται Συνοδηγός. Δειλά στην αρχή, κυριαρχικότερα στη συνέχεια αρχίζει να με υποβάλλει σε κάτι που προσπαθώ να προσδιορίσω, μα βασανιστικά μου αρνείται. Για λίγο μένω μουδιασμένη.... Μέχρι που η μουσική και οι εναλλαγές των εικόνων κάθονται στα μαξιλάρια του μέσα μου.

Τα χρώματα των δέντρων στις πλευρές του δρόμου γίνονται πιό πράσινα. Ο ήλιος χρωματίζει τις άχαρες πολυκατοικίες. Ο ήχος από το τραγούδι στο ράδιο, ο ήχος της διπλανής "πειραγμένης" εξάτμισης, οι μυρωδιά του Φθινοπώρου πατάνε μυστικά κουμπιά μέσα μου και αυτό το αόριστο κάτι θέλει να βγει. Θέλω να γράψω, εκείνη τη στιγμή. Να σταματήσω δεξιά και να γράψω. Μα είμαι σε κίνηση. Και δεν θα προλάβω.

Αναρωτιέμαι τι μου συμβαίνει.
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, όμως, ξέρω. Έχω απλώσει το αριστερό χέρι έξω από το παράθυρο και έχω κρατήσει στη χούφτα μου την απάντηση που μου ψιθύρισε ο Πονηρός Αέρας : Έμπνευση. Και η εικόνα της Μικρής με τα μαλλιά να χρυσίζουν καθώς προσπαθεί να δώσει Εικόνα στο Αόριστο προβάλλεται στο μυαλό μου σαν σε γιγαντοοθόνη.

Παρκάρω και σκέφτομαι ότι ο καθένας έχει συγκεκριμένα μονοπάτια που πρέπει να ακολουθηθούν για να αναβλύσει από μέσα του Αυτό που θα γίνει Κάτι. Ή συγκεκριμένα κλειδιά που ανοίγουν τις πόρτες του. Με τα πρώτα βήματα στο μονοπάτι ή με το γύρισμα του σωστού κλειδιού ο Πόνος, η Χαρά, ο Έρωτας, ότι υπάρχει ρευστό και αφηρημένο, βγαίνει έξω σε ένα χαρτί, σε μια πέτρα, με ένα σύνολο γραμμάτων, σε χρώματα ή σχήματα. Σε μια γλώσσα που γίνεται γέφυρα για τους έξω, αν θέλουν να διαβούν τα κλειστά δωμάτια που με τις επισκέψεις αερίζονται...


Επτά παρά πέντε είμαι στο παραβάν και χαμογελάω παράξενα. Τα ψηφοδέλτια είναι ανάκατα μπροστά μου, αλλά ψηφίζω αυτό που μου είπε ο Πονηρός Αέρας.
Και μετά ανοίγω τη χούφτα μου να φύγει.


ο πίνακας λέγεται Sleeper και είναι της πολύ εμπνευσμένης και πολύ αγαπημένης Collete Calascione

Ανασκόπηση

~Το χρώμα του καλοκαιριού ξεβάφει σταδιακά από τα πρωτοβρόχια, στο σώμα και στον φθινοπωρινό ουρανό
~

~ Τελευταίες βουτιές σε ζεστή θάλασσα με υποψία ψύχρας
~

~Σαλιγκάρια

βγαίνουν από παντού να γευτούν τη δροσιά στην άσφαλτο, στα σπασμένα πεζοδρόμια, στα λίγα άναρχα χορταράκια που ξεπετάγονται Έντρομη μήπως ακούσω το ανεπιθύμητο "κρακ", μαζεύω όσα μπορώ και τα βάζω μαλλώνοντάς τα σε παρακείμενους, ένας θεός να τους κάνει, κήπους. Είναι σίγουρο ότι θα ξεστρατίσουν πάλι. Με κάνει να αναρωτιέμαι πού πηγαίνουν, τι ψάχνουν να βρουν σε κάτι τέτοιες "αποστολές αυτοκτονίας"...Συνειρμικά, σαν βαρίδι, η πορεία των σαλιγκαριών στην αυτοπραγμάτωση με κίνδυνο της ζωής τους μου υγραίνει το πρόσωπο. Ευτυχώς δεν ανεβαίνει κανένα πάνω μου~


~Νύχτες Πρεμιέρας.
Ώρες πολλές στις σκοτεινές αίθουσες του Αττικόν, του Απόλλων και του Δαναού. Νάτσος, καφέδες αναμονής στον Ιανό και συμπάθεια στις αναπαυτικές καρέκλες.

Και στην οθόνη:
~Ζώντας με την απαιτητική καρδιά ενός άλλου (Tell-Tale) σε μια προσαρμογή του γνωστού έργου του Έντγκαρ Άλαν Πόε, με πολύ καλές ερμηνείες και αρκετά ενδιαφέρουσα πλοκή. ~
~Το "Κατηγορώ" ενός Ζωγράφου( Rembant's J Accuse), ή οι παράξενες εμπνεύσεις του Peter Greenaway, που ήταν μάλιστα παρών στην κατάμεστη αίθουσα σε μια παρωδία μετάφρασης των λεγόμενών του από την συμπαθή αλλά μάλλον ανεπαρκή μεταφράστρια (ακόμη δεν μπορώ να ξεπεράσω τη μετάφραση του artificial light ως "εικονικού φωτός" και του Ουμπέρτο Έκο ως Ρομπέρτο Έκο και αυτά είναι μόνο δείγματα.)~
~Η Μαγεία των 80's στο 2009( Adventureland), με το Amadeus του Falco να ακούγεται και να μας γυρίζει πίσω σε μια δροσερή κομεντί με πολύ καλές ερμηνείες και χαριτωμένο σενάριο. Εφάμιλλο του Juno, τρυφερό και νοσταλγικό~
~Η Ζωή Είναι Μια Σκύλα και Μετά Πεθαίνεις (Fish Tank), στην ιστορία μιας έφηβης με απούσα οικογένεια και ανύπαρκτες σχεδόν ευκαιρίες στη Βρετανία του σήμερα~
~Το Έργο Καράτε-Ξύλο που Μου Χρειαζόταν ( Enter The Dragon), η τελευταία ταινία του Bruce Lee σε μεταμεσονύχτια προβολή με ένα κοινό που χειροκροτούσε και επευφημούσε σχεδόν κάθε εντυπωσιακή εμφάνιση και αεροδυναμική σφαλιάρα~
~Ο Ψυχρός Πόλεμος μέσα από τα μάτια του Χίτσκοκ και του Σωσία του (Double Take), σε ένα ντοκιμαντέρ δύσκολο με τον Χίτσκοκ μόνο ως προκάλυμμα~
~Αγάπησα Έναν Τυμβωρύχο (I Sell The Dead), σε μια παρωδία b-movie, αρκετά χαριτωμένη και προσεγμένη~
~Το Κορίτσι Με το Τατουάζ ( Millenium the girl with the dragon tattoo), σουηδική παραγωγή, αμάγαλμα ευρωπαϊκού και αμερικανικού κινηματογράφου με ιδιαίτερη υπόθεση, γρήγορη πλοκή, εντυπωσιακές ερμηνείες και πολύ καλή φωτογραφία. Σχεδόν ξεχνάω τη βία που με ανάγκασε να βγω από την αίθουσα κάποια στιγμή~
~Προσοχή Στα Πειράματα Ανάστασης( Re Animator), το κλείσιμο του φεστιβάλ για μένα με απίστευτη ταινία τρόμου, πραγματικά cult με κομμένα κεφάλια που μιλάνε και θέλουν σεξ (!) και γάτες που ανασταίνονται για τις ανάγκες του σεναρίου περί τις τρεις φορές~
(Και ο νικητής είναι το Το Κορίτσι Με το Τατουάζ. Μαθαίνω ότι βγαίνει αύριο στις αίθουσες. Οι λάτρεις των ταινιών με αστυνομική πλοκή μην την χάσουν)~

~Έξω από τις σκοτεινές αίθουσες η Ζωή συνεχίζεται
~

~Προεκλογική περίοδος και παντού διαφημιστικά των υποψηφίων. Ποτέ δεν θα καταλάβουν άραγε ότι κανένας δεν πρόκειται να τους ψηφίσει επειδή τους άρεσε η φωτογραφία τους. Και επίσης επειδή εσώκλεισαν στο φάκελλο "σταυρωμένο", έτοιμο το ψηφοδέλτιο~
~το "υπεύθυνο" πρόσωπο του Καταλληλότερου στις στάσεις των λεωφορείων, σε γιγαντοαφίσες στην Αττική Οδό, κοιτάει χωρίς να βλέπει το μέλλον σαν αυτό να είναι μόλις πενήντα εκατοστά μπροστά του. Τόσο μακρυά~
~ο Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια προτάσσει τον αριστερό ώμο για να κάνει αντίθεση με τις κάπως τέρμα-δεξιά ιδέες και μας υπενθυμίζει ποιητικά "τώρα ξέρεις". Ξέρω που να μην ήξερα, που λέει και μια ψυχή~
~προεκλογικά περίπτερα με σπαστές και πλαστικές καρέκλες κατά περίπτωση κάνουν κατάληψη στις πλατείες.Στο προεκλογικό περίπτερο του Καταλληλότερου στο Σύνταγμα έχει στηθεί ραδιοφωνικός σταθμός. Περνώντας διαπιστώνω ότι παίζει τον ύμνο του κόμματος και η εκφωνήτρια με ύφος γλυκερό, ωσάν τις εκφωνήτριες νεανικών σταθμών διαλαλλεί στους παντελώς αδιάφορους, παντελώς ναρκωμένους περαστικούς πού γίνεται η σημερινή ομιλία και πού η αυριανή. Και μας υπενθυμίζει ότι σε τέσσερις μέρες θα μας έρθει και πάλι, μαζί να φτιάξουμε μια Ελλάδα μεγάλη. Πότε έφυγε και δεν το κατάλαβα;~
~ Το δε προεκλογικό περίπτερο του Μη Καταλληλότερου στην Κλαυθμώνος έχει την ατυχία να έχει μπροστά του στάσεις λεωφορείων. Και ο Καταλληλότερος με φόντο τα πράσινα σου προκαλεί μια σύγχυση, που έτσι κι αλλιώς την είχες γιατί πολλά έχουν γίνει αχταρμάς και δεν ξεχωρίζεις ποιός είναι τι, για να μην πω εσύ τι είσαι~

Σκέφτομαι, καλύψτε ό,τι ανοιχτό χώρο έχουμε, εν ανάγκη κόψτε και κανένα δέντρο, τι σημασία έχει, σημασία έχουν οι Καρέκλες σας, πλαστικές, σπαστές, θρόνοι. Η Καρέκλα στην Ελλάδα είναι το νούμερο ένα ποθητό, χρηστικό αντικείμενο για κυβερνώντες και μη~

~Η υγρασία τις νύχτες τρυπάει το κόκκαλο και την ψυχή. Η μέρα μικραίνει και με σαν πλάσματα της νύχτας βγαίνουν να περπατήσουν στο σκοτάδι και οι Ανάγκες. Αυτές που το καλοκαίρι γιατρεύονται από τον Ήλιο και τη Ζέστη. Τις παίρνεις από το χέρι και τις πας βόλτα στην Πόλη. Και αν βρεις παρέα, γίνονται φίλες σου~

~Τα Σκούρα Ρούχα κάνουν σταδιακά την εμφάνισή τους, αφήνοντας στην ατμόσφαιρα μια υποψία αντισκωρικού και Χειμώνα. Είναι νωρίς, σκέφτομαι, αλλά στα Μαύρα γίνεσαι Αόρατος~

~Και κάπου εκεί στα σκοτάδια, ανάμεσα σε μουσικές και καπνούς, συναντάς με συγκίνηση Ψυχές που έχεις συναντηθεί στο μεγάλο βιβλίο του Διαδικτύου. Και μένεις άναυδος που σου βγαίνει τόση συγκίνηση σαν να συναντάς Φίλο από τα Παλιά~

~ Και κάπως έτσι, ο Θαυμάσιος Σεπτέμβρης δίνει τη σκυτάλη στον Οκτώβρη, το μήνα που στατιστικά οι περισσότεροι γράφουν και λένε με ένα περιττό "μι".Το μήνα του " Όχι" που μπορεί να είναι και "Ίσως". ~

~Καλό ΟκτώΒρη λοιπόν, και,
Σκοτάδια, ερχόμαστε για Καφέ...~

Άλλη Μια Μέρα

Είναι Άλλη Μια Μέρα.
Έχει Ήλιο.
Όπου κοιτάξω υπάρχει ομορφιά. Όπου κοιτάξω υπάρχει ασχήμια.

Τα πλήκτρα γράφουν και γράφουν και γράφουν μέχρι να γεμίσει με ευγνωμοσύνη το χαρτί.

Άλλη Μια Μέρα πέρασε.
Και μπόρεσα να τη δω,
να τη μυρίσω,
να την περπατήσω,
να την χορέψω,
να την μουσκέψω με τα δάκρυά μου,
να τη στολίσω με το χαμόγελό μου.
Να κλεφτοκοιτάξω μέσα από τα σκούρα γυαλιά μου συνταξιδιώτες στο μετρό,
να χαθώ στους ήχους αγαπημένων κομματιών που με τύλιξαν σαν σε κουβέρτα και δεν κρύωνα πιά.

Άλλη Μια Μέρα πέρασε.
Και τα Αισθήματα
και οι Αισθήσεις
ό,τι ήταν εδώ την έκαναν οδυνηρά ξεχωριστή,
όπως όλες αυτές που ζούμε και συχνά θέλουμε να φύγουν γιατί δεν αντέχουμε το βάρος τους.

Μια απλή ημέρα που Έζησα.
Και η Νύχτα της που έρχομαι να πω ευχαριστώ σε όσους με άγγιξαν με το ραβδάκι της Αγάπης τους και, κυρίως, σε αυτούς που με άφησαν να τους αγγίξω κι εγώ.





( Σ.τ,Σ. :σχεδόν με αφορμή ανάρτηση ενός μικρού μαύρου γάτου
που θέλησε να ευχαριστήσει κάποιους που αγάπησε και τον αγάπησαν)

Επεξεργασία

Ο χρόνος, λένε, τα γιατρεύει όλα.

Ο χρόνος παίρνει το πινέλο και ζωγραφίζει τη δική του εκδοχή.
Βάζει τον καμβά στη Βροχή και τον αφήνει να ξεβάψει τόσο όσο να φανεί η καρδιά του έργου. Ο καμβάς υποφέρει, μουσκεύει και ζαρώνει καθώς οι στάλες τον ξεγυμνώνουν από τα περιττά. Αλλά η Βροχή και ο Χρόνος τα έχουν συμφωνήσει, πώς από τη στιγμή που τους το ζήτησες θα κάνουν καλή δουλειά.

Μπορεί στο τέλος να αφήσουν έναν λευκό πίνακα, αλλά μετά από χρόνια, αν κανείς έχει εξασκημένο μάτι ή ασχοληθεί σε βάθος, θα βρει ότι κάποτε είχε ζωγραφιές. Που δεν σου έκαναν και έφερες τους Κριτές για να καθαρίσουν. Μήπως και αρχίσεις ξανά από το Μηδέν.

Αλλά ποτέ δεν αρχίζεις από το Μηδέν. Ό,τι γράφει, δεν ξεγράφει. Όσο και αν το ξεθωριάσει ο καλός, αδυσώπητος Χρόνος και η Λυτρωτική Βροχή.

Και εσύ απλά πρέπει να βρεις θέση και στο Λευκό Σου Πίνακα στην Εσωτερική Πινακοθήκη. Για να είναι Όμορφος και Ταιριαστός και Ευγενικός με τα κάποια στιγμή-σύντομα- έστω και βαμμένα Άσπρα σου Μαλλιά.


Η φωτογραφία είναι της Melanie Wilson Cipar, από το flickr

Νύχτες Πρεμιέρας

Τα φώτα σβήνουν σταδιακά. Σαν σε όνειρο, το φως λιώνει στις απλίκες των τοίχων. Με βομβαρδίζουν ήχοι από δεξιά, αριστερά, πίσω, μπροστά, πλάι μου, θα έλεγες ότι βγαίνουν από τα σωθικά μου. Dolby Souround το λένε και κάθε φορά με ταράζει. Η οθόνη φωτίζεται και πέφτουν οι τίτλοι αρχής. Η καρέκλα είναι τόσο άνετη, τόσο κόκκινη και τόσο απαλή που θα μπορούσα να την είχα σπίτι αντί για κρεβάτι. Αλλά δεν θα ταξίδευα. Μόνο εδώ ταξιδεύω. Έστω και με ένα μικρό φόβο για το τι θα αναμοχλεύσει αυτό που θα δω μέσα μου, τι νερά θα ταράξει και αν θα τα φέρει στις παρυφές των ματιών μου.
Αλλά δεν πειράζει...έχει σκοτάδι. Μπορώ να βγάλω τα χαρτομάντιλα από την τσάντα κλεφτά και να στεγνώσω σιωπηλά το πρόσωπο. Λυγμοί δεν επιτρέπονται. Γέλια επιβάλλονται. Και ο ήχος από τα θρυματισμένα νάτσος ή πατατάκια στα πέτρινα σαγόνια των θεατών είναι παρόν για να συνοδέψει στο ταξίδι.

Νύχτες Πρεμιέρας.
Δέκα ταινίες με 3,5 ευρώ και κοντά στα 900 λεπτά ταξιδιού, κατά μέσο όρο. Προσδένομαι και να΄μαι. Στην άλλη διάσταση, στην άλλη πραγματικότητα, αυτήν μεταφέρει το τώρα και το "νοιώθω" του καθενός μας με εικαστικό βλέμμα στη Μεγάλη Αγαπημένη, τη Μεγάλη Οθόνη. 900 λεπτά θα με διεκδικήσουν για να με ρουφήξουν αυτά, πριν με καταπιεί η οποιαδήποτε μαύρη τρύπα των συναισθημάτων και των δικών μου καταστάσεων. Άλλωστε στην τέχνη όλα επιτρέπονται. Μπορώ να ζήσω άλλη ζωή μέσα στη σκοτεινή αίθουσα.

Και ο Σεπτέμβρης, αυτός που επιμένει να γράφει τα σενάρια χωρίς ποτέ να συμβουλεύεται το δημιουργό τους, γυρίζει τη δική του ταινία στα βρεγμένα πεζοδρόμια, με πρωταγωνιστές τα σαλιγκάρια και τα συναισθήματα που βγαίνουν να ανασάνουν μετά τη μπόρα...Και μου δίνει πάντα ρόλο, απλώς δεν ξέρω αν θέλω να τον πάρω.


Καλή δεύτερη προβολή.
Για σήμερα, Rembrandt's J' Accuse-To κατηγορώ του Ρέμπραντ.
Προηγήθηκε το πολύ καλό Τell-Tale.