10 + 1 Αγαπημένα Μουσικά Κομμάτια...

Δεν μπόρεσα να αντισταθώ σε αυτό το Παιχνίδι.
Έρχεται μετά από "ανοιχτή πρόσκληση" της Μπινέλ και αφορά Μουσική. Αγαπημένη Μουσική. Κομμάτια που όταν τα ακούω κάτι παθαίνω, κάτι χτυπάει μέσα μου και σχηματίζει εικόνες και οράματα αυτού που ήμουν, είμαι και μάλλον θα ήθελα να είμαι.

Η λίστα μάλλον ατελείωτη.
Αλλά εδώ είναι μερικά που έχουν αφήσει τη δική τους ιστορία σε μένα.

~Massive Attack-Unfinished Sympathy~
Ο στίχος τα λέει όλα.
Η ανακόλουθη μελωδία σε απόλυτη ακολουθία με το πάθος του τραγουδιού.
Η φωνή της Shara Nelson απερίγραπτα ερωτική.
Χωρίς υπερβολή, το έχω ακούσει χιλιάδες φορές και η αίσθηση που μου αφήνει είναι πάντα η ίδια: έκσταση.



How can you have a day without a night
You're the book that I have opened
And now i've got to know much more




~Antony and The Johnsons-Cripple and The Starfish~
Με τις πρώτες νότες του βιολιού ακόμα και το χνούδι σε κάθε γωνία του κορμιού μου σηκώνεται όπως σηκώνουν τα λουλούδια τα κεφάλια τους για να κλέψουν φως...
Πώς να περιγράψω την αγγελική φωνή του Αntony; Πώς βάζεις σε γραμμές κάτι τόσο αιθέριο;
Πόνος, λυρισμός, ταξίδι, έρωτας, εγκατάλειψη. Όλα στο χωνευτήρι. Και το ξέσπασμα στο 3.13 σαν να βγαίνει από την Ψυχή κάθε φορά που το ακούω...




I am very happy
So please hit me
I am very very happy
So come on hurt me

I'll grow back like a Starfish




~Madrugada-Vocal~
Οι Madrugada είναι όχι απλά αγαπημένοι, αλλά ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ. Aπό τα πιό ερωτικά συγκροτήματα που έχω ακούσει. Θα μπορούσα να βάλω ολόκληρα cd τους ή καμιά εικοσαριά κομμάτια τους, τουλάχιστον. Περιορίζομαι στο Industrial Silence, που παραμένει το αγαπημένο μου, και στο Vocal γιατί οι εικόνες που έχω από αυτό είναι απλά αξεπέραστες...



Well, oh, well, oh, you know it's only so much I can take
I buried my head in that pillow for a million days
So, oh, oh well, I'm sorry but I do not care to wait
Dare not walk through the light
Dare not walk through the light

Oh, dare not walk through the light
Dare not walk through the light



~Morrisey and Siouxsie-Inderlude~
Από πού να το πιάσω αυτό το κομμάτι; Και τι να γράψω; Από την πρώτη στιγμή που το άκουσα με βύθισε στην απόλυτη μελαγχολία του, σε μια θάλασσα από την οποία δεν θελω να βγω...




Loving you, is the world that's strange,
So much more than my heart can hold,
Loving you makes the whole world change.
Loving you, I could not grow old.



~James-All Messed Up(Getting Away With It)~
Άλλη μια αγγελική φωνή στη λίστα. Τim Booth και η παρέα του. Άλλη μια ανατριχίλα για την ραχοκοκκαλιά μου. Έχει παιχτεί βέβαια τόσο που έχει σχεδόν καεί, αλλά για μένα εξακολουθεί να είναι στα πολύ αγαπημένα μου...




Daniel's saving Grace
He was all but drowning
Now they live like dolphins

~Portishead-The Rip~
Τα λόγια είναι περιττά.
Wild wild horses they will take You away,
όπως πήραν κι εμένα όταν το άκουσα πραγματικά για πρώτη φορά..




As she walks in the room,
Scented and tall,
Hesitating once more.
And as I take on myself,
And the bitterness I felt,
Realise that love lost, while
White horses,
They will take me away,
And the tenderness I feel,
Will send the dark underneath,
Will I follow?


~Death In Vegas-Scorpio Rising~
Για το στίχο και την εθιστική μελωδία του.
Kαι γιατί απλά, από τότε που τους άκουσα, κόλλησα άσχημα μαζί τους.

















Every spark of friendship and love
Will die without a home


~Joy Division-Decades~
Η Here are the young men, the weight on their shoulders, Here are the young men, well where have they been?" Κι αυτό συνδεδεμένο με παράξενα όμορφες αναμνήσεις, οπότε και αυτό παράξενα αγαπημένο.



Weary inside, now our hearts lost forever,
Cant replace the fear, or the thrill of the chase,
Each ritual showed up the door for our wanderings,
Open then shut, then slammed in our face.



~Sebastien Tellier-La Ritournelle~
Τραγούδι δρόμου. Δρόμου ζωής, δρόμου στιγμής, δρόμου διαδρομής.
Το ακούω και βλέπω τη ζωή να τρέχει. Όχι μόνο τη δική μου.


Love is to share Mine is for you


και για το +1 ένα ελληνικό κομμάτι

~Έλλη Πασπαλά-Η ρίζα του Ιεσσαί~
γιατί το ευχαριστώ που χρωστάμε σε μερικούς ανθρώπους είναι βαθύτερο από τον έρωτα...


Να μην τρομάζεις
να μ' αγαπάς
μπρος να κοιτάζεις
να μην απελπίζεσαι
και όταν δειλιάζεις
και δεν τολμάς
να μ' αγκαλιάζεις και να προχωράς

το "ευχαριστώ" που σου χρωστώ
είναι βαθύ, βαθύτερο από τον έρωτα
κι όμως αυτό το "ευχαριστώ"
δεν έχω βρει τον τροπο να στο πω

Υ.Γ.Έχω ήδη αναφέρει πολύ αγαπημένα μου κομμάτια όπως το kein zuruck (wolfsheim), το everloving (moby) και το love me to the end (Deine Lakaien) τα οποία είναι και αυτά στη λίστα αλλά να μην τα ξαναβάζουμε και αναμασούμε ως γελάδες τα ίδια και τα ίδια.
Και τέλος πρόσκληση στέλνω κι εγώ ανοιχτή. Όποιος θέλει παίζει. Άλλωστε είναι τόσο αγαπημένο θέμα που θα ήθελα να δω όλων των διαδικτυακών μου φίλων τα αγαπημένα.
Καλή Σας Απόλαυση (που λένε και σε γνωστό Παγωτοπωλείον-Ζαχαροπλαστείον)

Τα Παιδιά της Νύχτας

Περπατώντας στη Νυχτερινή Αθήνα τα συναντάς.

Κοντά στην Κεντρική Αγορά, στο Σύνταγμα, στα στενά της Ερμού.

Φρουροί, πολλές φορές, στις ζωές μας χωρίς να τους το έχουμε ζητήσει.

Εκεί, στο κυνήγι των αυτοκινήτων και των μηχανοκίνητων εχθρών, ορκισμένοι, λες, πολέμιοι του θορύβου, της αφύσικης ταχύτητας και του καθημερινού άγχους στην πόλη.

Γυρίζουν τη νύχτα και μυρίζουν τις ανάσες και τους φόβους μας.

Άλλοτε μόνα, άλλοτε παρέα, πότε σιωπηλά, πότε χαρούμενα, πουλώντας τσάμπα μαγκιά σε παιχνίδι χαμένο.

Μας κοιτάζουν στα μάτια προσπαθώντας πάντα να καταλάβουν.
Τι θέλουμε αυτή τη φορά;
Μερικά ελπίζουν ακόμα. Μας ακολουθούν χαρούμενα μαζί με τις ενοχές του "πολιτισμού" μας. Μέχρι να χαθούμε σαν σκυλιά στα σκοτάδια γιατί έχουμε χίλιες δικαιολογίες.

Το έργο γνωστό.
Κάποιος τα χάιδεψε όσο ήταν μικρά, έπαιξε μαζί τους όσο ήταν χαριτωμένα και όταν δεν του έκαναν πιά τα άφησε στην σκληρή μοίρα τους.

Συχνά διαβάζεις στο βλέμμα τους επιφύλαξη. Και βουβή κατηγορία ανάμικτη με πόνο.

Τον πόνο που μόνο εμείς μπορούμε να τους δώσουμε.

Γιατί έχουν τέσσερα πόδια αντί για δύο. Και μια ουρά.


Τα Παιδιά της Νύχτας. Της Αθηναϊκής Νύχτας.
Ανάμεσά μας. Μόνα. Μαζί με τα γκρίζα περιστέρια και τα αλήτικα σπουργιτάκια, τα μόνα εναπομείναντα σημάδια της ύπαρξης του "ζωϊκού βασιλείου" στην Ζούγκλα μας.

Συνάντησα κάποια από αυτά σε έναν από τους πρόσφατους βραδυνούς μου περιπάτους. Ήταν όλα μαζί, κοντά στην Κεντρική Αγορά, κάνοντας παρέα σε έναν φύλακα Τράπεζας που με κοίταξε εξίσου καχύποπτα με αυτά, όταν έκανα να τα πλησιάσω.

Τελικά, αλληλοσυμπαθηθήκαμε, το κατά δύναμη (με τα σκυλιά, όχι το φύλακα) και με άφησαν να τα αποθανατίσω και να τα κάνω πρωταγωνιστές της ανάρτησης αυτής.

Ιδού:

O Σάκης. Φιλικός και χαλαρός. Δεν αρνήθηκε τα χάδια ούτε τα φλας της δημοσιότητας.

Η Ασπρούλα. Ματιά πονεμένη και παραπονιάρικη. Έτοιμη να φύγει αν ένοιωθε την ελάχιστη απειλή. Με πολύ δυσκολία με άφησε να διαβάσω το όνομα στο λουράκι. Μου έκλεψε την καρδιά...

Ο Μαξ ο Τσαμπουκαλής. Δεν θέλησε να ποζάρει και έτσι αποθανατίστηκε εν ώρα δράσης. Εδώ, περιμένοντας το επόμενο αυτοκίνητο. Θα ορμήσει στις λαμαρίνες και θα γίνει ήρωας...





Η κούκλα της φωτογραφίας νομίζω λεγόταν Κανέλα. Ήσυχη και θλιμένη δεν θέλησε ούτε αυτή να μας μιλήσει για τη ζωή της...


Γκοθάς κύριος αγνώστων στοιχείων. Και αυτός όχι απλά αρνήθηκε να μας μιλήσει αλλά και να κουνηθεί από το δροσιστικό μάρμαρο της οδού Αιόλου..





Τα περισσότερα από τα παραπάνω σκυλάκια είχαν λουράκια με το όνομά τους και τηλέφωνο για την περίπτωση ανάγκης. Ευτυχώς, κάποιοι έχουν δείξει, έστω και έτσι, λίγη πρόνοια.

Shot In The Back of The Head

είχα άλλη ανάρτηση κατά νου
αλλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ στο να στολίσω το μπλογκ μου
με αυτό

νέος Moby
εικονοποιημένος από τον David Lynch...




ευχαριστίες στους Χρήστο και Seagazing που μου το έκαναν γνωστό πρώτοι

Ο Μεγάλος Μου Αδελφός

Κάτω από το κρεβάτι σου, ακούγοντας την ρυθμική σου ανάσα, νοιώθω ότι τίποτα δεν με φοβίζει. Κοιμάσαι βαριά και δεν με ακούς που περπατάω στις μύτες μέχρι να χωθώ εκεί. Με παίρνει κι εμένα ο ύπνος στο πάτωμα.

Κι όταν δεν είσαι εκεί, τρυπώνω στο δωμάτιο και χαζεύω τους δίσκους σου, όλοι υπογεγραμμένοι με ένα σύμπλεγμα γραμμάτων και αριθμημένοι. Κοιτάζω με περίεργα μάτια τα λιγοστά ενθύμιά σου στη βιβλιοθήκη, την αφίσα της Λίβερπουλ στον τοίχο και το κασκόλ της ομάδας. Με προσοχή, ανοίγω και τα συρτάρια του γραφείου σου...να βρω κι εκεί τους μικρούς σου θησαυρούς.

Ανάμνηση θολή σαν ασπρόμαυρη υπερφωτισμένη φωτογραφία. Ήρθες να με πάρεις από το σχολείο. Με πηγαίνεις στις κούνιες. Τρώμε τυρόπιτα. Με κρατάς και νοιώθω το παιδικό μου χέρι να χάνεται στην παλάμη σου. Είσαι τόσο ψηλός...


Περπατάς πάνω κάτω το δωμάτιο,πάνω-κάτω, πάνω-κάτω και δεν μιλάς. Στο πικ απ που παίζει το Fools Overture των Supertramp. Γλιστράω στο δωμάτιο, αθόρυβα. Με βλέπεις αλλά δεν μιλάς. Σαν να μην υπάρχω. Η μουσική είναι ονειρική και δίπλα σου νοιώθω ηρεμία. Παίρνω την κούκλα μου και κάθομαι στη γωνία χωρίς να αρθώνω λέξη. Με κοιτάς και χαμογελάς. "Άκου" μου λες, "αυτός που μιλάει στο κομμάτι είναι ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο".
Και οι δίσκοι αλλάζουν ο ένας μετά τον άλλον. Supertramp, Pink Floyd, Barkley James Harvest, Moody Blues, Pavlov's Dog, Genesis. Μου δείχνεις τα πλάσματα στο Trick of the tail: τη μάγισσα που φυλακίζει τη Χιονάτη στον καθρέφτη και την δείχνει με το φρικιαστικό, κοκκαλιασμένο δάχτυλό της, τον τρελό φεγγαράνθρωπο, τον ληστή που του πέφτει το πιστόλι, την νοσοκόμα, τον τραγοπόδαρο...Τα πλάσματα ζωντανεύουν στο μυαλό μου και γινόμαστε φίλοι.
Το πικ απ παίζει τώρα το Τime των Pink Floyd και ζαρώνω στη γωνία. Με φοβίζουν τα ρολόγια της αρχής, με φοβίζει ο ήχος, με τρομάζει το ίδιο το τραγούδι. Μου λες ότι είναι από τα μεγαλύτερα άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει. Δεν τολμάω να πω ότι φοβάμαι. Έρχεται στο δωμάτιο ο Γατούλης, ο κανελί γάτος μας και τον παίρνω αγκαλιά. Τον σφίγγω και αρχίζει τα γουργουρητά ευγνωμονώντας. Δεν φοβάμαι πια τόσο.

Και όταν δεν είσαι σπίτι, παίρνω τους δίσκους κρυφά. Ακούω Mad Man Moon. Ακούω The Actor. Και περπατάω σαν κι εσένα πάνω-κάτω, πάνω-κάτω...Έτσι θα πρέπει να ακούνε μουσική...Μεγαλώνω μαζί τους.


Είναι μερικές φορές που στη ζωή δεν καταλαβαίνουμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι σημαδιακό. Τα σημάδια δεν τα διαβάζουμε για καλή μας τύχη ή κάνουμε ότι δεν ξέρουμε γράμματα.Δεν συνειδητοποίησα πότε ακριβώς είχες αρχίσει να φεύγεις. Μάλλον οι σπουδές σου στο εξωτερικό ήταν...και μετά η δουλειά...και τελευταίος ο γάμος.

Οι δίσκοι έφυγαν σχεδόν με φορτωτική όταν παντρεύτηκες και μετακόμισες.

Πρόσφατα μου είπες ότι μάλλον θα τους διώξεις. Σου πιάνουν χώρο και άλλωστε δεν θέλεις να τους ακούς και να γυρνάς πίσω. Σε καταπονεί το παρελθόν.

Σκέφτηκα όλες αυτές τις όμορφες εικόνες, μουσικές, στιγμές. Το γάτο μου. Το τότε μου, το τότε μας.Και σου είπα: Εγώ. Εγώ τους θέλω. Αν είναι να τους δώσεις, σε μένα. Δεν έχω πικ απ, αλλά δεν έχει σημασία, θα πάρω. Δεν ξέρω πότε και αν θα τους ακούω. Ξέρω ότι θα έχω ένα αληθινό κομμάτι από το παρελθόν μου στα χέρια. Θα ξαναβρώ τον Τρελλό Φεγγαράνθρωπο. Και την Κακιά Μάγισσα.



Μέχρι τώρα δεν τους "έδιωξες".



Στον δεύτερο όροφο του νέου Μετρόπολις νοιώθω τόσο παράξενα όταν συναντώ όλα αυτά που άκουγα μικρή.Ψάχνω το Trick of the Tail αλλά δεν το βρίσκω. Οι μουσικές αναμνήσεις σε φέρνουν στο μυαλό μου και σκέφτομαι να θυμηθώ να σου πω πόσο σε αγαπάω και πόσο σε ευχαριστώ για όλα αυτά.

Σηκώνω το τηλέφωνο...

10 πράγματα...

που δεν ξέρετε για μένα
(αν υποθέσουμε δηλαδή ότι υπάρχουν άλλα 10 που ξέρετε)
κατόπιν προσκλήσεως από Μπινέλ και Συλλέκτη Τρελλών Αναμνήσεων
Ιδού λοιπόν...




1.Αγαπώ παλαβά και τρελά τα ζώα.
Για την ακρίβεια, δεν μπορώ να ζήσω δίχως αυτά.
Ως εκ τούτου, συζώ με την μαυριδερή-τερακότα γάτα μου, την Τερέζα. Μας επισκέπτονται συχνά και ο Αλέκος και ο Φοίβος, όλοι τους πρώην αδέσποτα και γνήσιες κεραμιδόγατες με μηδαμινές πιθανότητες επιβίωσης αν δεν βρισκόμουν κάπου κοντά όταν τους πέταξαν (σε κουτί τον έναν, ημερών μόλις, σε μεγάλη λεωφόρο τον άλλον και μισότυφλη και σχεδόν ανάπηρη από αβιταμίνωση την κυρία του σπιτιού). Επίσης υπάρχει και ο Φάνης, ο γάτος του απέναντι που λείπει πολύ συχνά και έρχεται σε εμάς για παρηγοριά, καθώς και ο Νιάρ-χος, ένας γκριζούλης γατούλης που φοβάται πολύ να πλησιάσει και τέλος η Μίνα, η ημίαιμη και αφοσιωμένη παλαβή σκυλίτσα που το έπαιξε Παναγία όταν την φέραμε σπίτι και μέσα σε λίγες ημέρες μας τα έκανε όλα άνω κάτω.
Ναι, ψωνίζουμε από το δρόμο. Όλη μου τη ζωή μεγάλωσα με ζώα που με διάλεξαν και ήρθαν να με συναντήσουν διασταυρώνοντας τις μοίρες μας και δίνοντάς μου ένα τεράστιο δώρο: την παρέα τους και την αγάπη τους.

2.Είμαι γεννημένη Σάββατο.
Όχι ένα απλό Σάββατο. Πολλοί την ονομάζουν "Αποφράδα Ημέρα". Προσωπικά αγαπώ πολύ το νούμερο 29. Και το μήνα αυτό.Η τριανταφυλλιά σκαρφαλώνει στο μπαλκόνι μου και μου λέει χρόνια πολλά με άπειρα κόκκινα σκούρα μπουμπούκια, οι νύχτες γίνονται όλο και πιο γλυκές και υπάρχει πάντα αυτή η αναμονή του Καλοκαιριού.

3. Τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα αλλάζω τα παπούτσια μου με τα παπούτσια χορού.
Χορεύω το 1/3 περίπου της ζωής μου ερασιτεχνικά και αγαπώ τον οποιοδήποτε χορό επαγγελματικά . Έχω δοκιμάσει διάφορα είδη χορού αλλά έχω καταλήξει πώς ο Βασιλιάς για μένα είναι το κλασσικό μπαλέτο. Ακολουθεί ο σύγχρονος χορός και μετά η τζαζ. Γενικά όμως, οποιοσδήποτε χορός είναι σαν ανάσα. Νομίζω ότι γεννήθηκα με το μικρόβιο της κίνησης. Και χαίρομαι γι' αυτό.


4. Δεν είμαι τακτική.
Δυσκολεύομαι να διατηρήσω τάξη, ιδίως στο σπίτι, όσο και αν την έχω απόλυτη ανάγκη, κάποιες φορές. Όμως έχω μια συγκεκριμένη μανία: Τοποθετώ τις κρεμάστρες μου όλες προς τη μία πλευρά. Το σπίτι μπορεί να είναι έτοιμο να πετάξει αλλά οι κρεμάστρες είναι κοιτάζουν προς μία πλευρά.
Ψυχαναγκαστική διαταραχή δεν το λένε αυτό;

5. Τρελαίνομαι για το Νερό.
Μπορώ να μουλιάζω στη θάλασσα με τις ώρες. Δεν χάνω ποτέ την ευκαιρία για ένα καλό ντους. Ο ήχος του με γαληνεύει και μια βουτιά σ' αυτό πάντα με εξαγνίζει, κατά κάποιο τρόπο. Μικρή μου έλεγαν ότι θα βγάλω λέπια και ουρά. Και μάλλον έβγαλα...

6. Δεν μπορώ να βγω από το σπίτι αν δεν φορέσω το εκάστοτε άρωμά μου.
Το οποίο το συνδέω με εποχές και πρόσωπα και κολλάω άσχημα μαζί του για κάποια περίοδο. Τόσο που δυσκολεύομαι να πετάξω μετά τα άδεια μπουκάλια...γιατί με μια απλή εισπνοή στα υπολείμματα, εισπνέω παρελθόν και σαν φωτογραφική καταιγίδα σκάνε στο μυαλό μου όλα εκείνα που είναι κλεισμένα στο μπουκάλι...

7. Μου αρέσει πολύ ο Ύπνος
Μου αρέσει η αίσθηση των σεντονιών, το απόλυτο σκοτάδι και η παράδοση του σώματος και του πνεύματος στην ελευθερία του Υποσυνείδητου... Το οποίο πολλές φορές μου έχει δώσει όνειρα που λίγες ημέρες μετά τα είδα να συμβαίνουν...

8. Μου αρέσουν τα ψυχολογικά και τα παραψυχολογικά θέματα.
Τα ανεξήγητα. Τα απίστευτα. Τα παράλογα. Αυτά που πολλοί θεωρούν ανοησίες. Αυτά που δεν μπορούμε να αποδείξουμε.Αυτά που ελπίζουμε να υπάρχουν και φοβόμαστε να αντικρίσουμε
Πριν αρκετά χρόνια ήξερα να λέω και μάλιστα σχετικά καλά τα χαρτιά. Κάποια στιγμή αποφάσισα ότι δεν ήθελα να ξέρω ούτε να προκαταβάλλομαι. Και τα σταμάτησα όλα.

9. Είμαι μάλλον κυκλοθυμική.
Μέσα στην ίδια ημέρα μπορώ να βιώσω μεγάλη γκάμα συναισθημάτων. Και σε στιγμές μεγάλης κατάθλιψης ακούω Wim Mertens. Τον αγάπησα από την πρώτη νότα που μου γαργάλισε το αυτί. Δεν φοβάμαι μη με ρίξει παρακάτω: στην περίσταση που τον αποζητάω δεν υπάρχει παρακάτω

10. Δεν θυμώνω συχνά.
Ή μάλλον δεν θυμώνω σοβαρά συχνά. Αν το πάθω όμως, η αιτία καλά θα κάνει ή να κρυφτεί ή να κλείσει τα αυτιά της και να μην ακούσει τα ποιητικά λόγια που θα την στολίσω. Μου έχουν πει ότι πονάνε πολύ.


Αυτός ήταν ο δικός μου κατάλογος.
Υποτίθεται τώρα ότι φωτιστήκατε...
Και υποτίθεται ότι πρέπει να δείξω και εγώ τους επόμενους που θα αριθμήσουν τα δικά τους δέκα εσώψυχα...

Επόμενοι λοιπόν ο Ωρίων Δέλτα, η Ντόροθυ και τα Παπούτσια της, η Λιθοξόος, ο Μούτρος, η Σοφία με τις Κόκκινες Νύχτες της,
ο Λεβ , η Dreamy Cloud και οποιοσδήποτε άλλος θέλει (φακέλωμα)
Με την ευχή μου!

Αγαπημένοι Μου Άνθρωποι

Αγαπημένοι Μου Άνθρωποι
Λουλούδια στον κήπο μου
Αρώματα στη ζωή μου
Αστέρια στο τούνελ μου
Δροσερά χέρια στο καιγόμενο μέτωπό μου

Κάθε ρυτίδα, κάθε έκφραση, κάθε ματιά
Σας,
Νότες στο πεντάγραμμό μου

Η Αύρα, το άγγιγμα και η φωνή
Σας
Το Πέρασμα στο φως


Αγαπημένοι Μου Άνθρωποι
σταθήκατε πάνω από την κούνια μου
καθώς διαμαρτυρόμουν με άναρθρες κραυγές,
με μπουκώσατε με φρουτόκρεμες για να μεγαλώσω
μια μέρα να γράψω για εσάς,
μου κρατήσατε το χέρι να περάσουμε το δρόμο,
μου φιλήσατε τα μαλλιά
και η ενέργειά σας γειώθηκε μέσα από μένα,
μου δώσατε τα ρίγη σας
για να χορέψω στο ρυθμό τους

Αγαπημένοι Μου Άνθρωποι
στο Μοίρασμα των όσων έχω μέσα μου
στο Γέλιο που θα αντηχούσε ξερό σε άδειο δωμάτιο
αν δεν ήμασταν μια χορωδία από χαρές και λύπες
και πίκρες και σιωπές και φωνές και αναχωρήσεις και αφίξεις

Αγαπημένοι Μου Άνθρωποι
όπου και αν είστε
και αν ήρθατε,
και αν φύγατε,
και αν υπάρχετε
-πάντα θα υπάρχετε-
στις γιορτές τις τυπικές
στις γιορτές που γιορτάζω μόνο μέσα μου

Σας παίρνω μαζί, όπως κάνατε κι εσείς
και πάμε Ταξίδι

Αγαπημένοι μου άνθρωποι
είστε Δωμάτια στην καρδιά μου
και φτιάχνετε το τεράστιο σπίτι του μέσα μου,
αυτό που μια μέρα τα παράθυρα θα ξεχαρβαλωθούν
και θα χτυπούν με τον Άνεμο
Και όλοι θα ρωτούν "κατοικείται;"

Κι εμείς θα ξέρουμε
Ναι
Όλοι εμείς, σε μια αέναη συνωμοσία
θα γυρνάμε ευτυχισμένα στοιχειωμένοι
κρατώντας ο ένας τον άλλον
και κανένας κανέναν


Και την Τρίτη Ημέρα
θα Αναστηθούμε
Και θα είναι Πάσχα

Το Τραγούδι της Νύχτας Πριν το Πάσχα-Μεγάλη Παρασκευή Βράδυ

Επέλεξα να μην ακολουθήσω την Ακολουθία του Επιταφίου φέτος.Να μην παραστώ στην περιφορά.

Έξω έχει μια παράξενη ησυχία και στα αυτιά μου φτάνουν οι ψαλμωδίες του " Ω Γλυκή μου Έαρ". Δεν είναι από την πομπή της τοπικής εκκλησίας, αλλά από την τηλεόραση του πάνω ορόφου που παίζει στη διαπασών.

Με την πρώτη νότα, ένοιωσα μια αιχμηρή νοσταλγία. Θυμήθηκα όλους αυτούς τους Επιταφίους που πήγαινα χρόνια. Με φίλους, με οικογένεια, μόνη. Μετάνοιωσα. Μάλλον θα έπρεπε να είχα πάρει το ταπεινό, καφέ κεράκι και να πάω. Έστω και μόνη μου. Να το ανάψω και να περπατήσω σιωπηλά. Περπατώντας να μυρίσω τα λουλούδια και την κατάνυξη, που, όλο και κάποιος θα μοιραστεί μαζί μου.Έστω και ανώνυμος.

Σκέφτηκα όμως τον κόσμο. Τις συνομιλίες. Την υγρασία. Το ότι πεινούσα, ότι πήγα και προσκύνησα το πρωί, την κούραση της ημέρας. Και να 'μαι σπίτι, πίσω από την οθόνη.Με μια παράξενη διάθεση που με ακολουθεί από το πρωί, όπως ακολουθούσε το Κοράκι τον Μπράντον Λη στο ομώνυμο έργο που το είδα με το που ξύπνησα (ναι, ιδανικό έργο για ξύπνημα...το ξέρω)

Από την κουζίνα ταξιδεύει στα ρουθούνια μου η μυρωδιά του μπουκέτου από βιολέτες που αγόρασα χθες. Μωβ. Ταιριάζουν απόλυτα με το τραπεζομάντιλο με τα πολύχρωμα πασχαλινά αβγά και τις γαλάζιες χαρτοπετσέτες. Δεν ταιριάζουν καθόλου με τα άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη. Έχω και δικαιολογία για την ακαταστασία σήμερα, "αφού βγει ο Εσταυρωμένος, δεν κάνουμε καμία δουλειά!" θυμάμαι θολά να μου λένε, οι θείες, η μητέρα μου, η μανάδες των φίλων μου. Αντιδραστικά μου έρχεται να τινάξω τα χαλιά, αλλά ας είναι...ας μην κάνω τίποτα.

Από το παράθυρο έρχεται το Τραγούδι των Βατράχων. Ζουν και πολλαπλασιάζονται κάθε χρόνο τέτοια εποχή στο διπλανό μικρό ρέμα και μαζί με τους ήχους του Γκιώνη συνθέτουν το Τραγούδι της Νύχτας Πριν το Πάσχα. Κάθε φορά που τους ακούω νοιώθω μια τεράστια ευγνωμοσύνη γι' αυτούς και γι' Αυτόν ή Αυτό που τους έφτιαξε. Για τη Φύση και την Ύπαρξη. Και για τη γάτα μου που μόλις πήδηξε στην αγκαλιά μου και αρχίζει τα εορταστικά της ζυμώματα στα πόδια μου.

Δεν ξέρω για τον καθένα τι είναι Ευτυχία. Πώς την ορίζει, πώς την βιώνει, πώς την ονειρεύεται. Νομίζω ότι για μένα όμως είναι κάτι απ΄όλα τα παραπάνω ή και όλα τα παραπάνω συνδυασμένα. Σκέψη, Μυρωδιά, Μουσική (της φύσης και όχι μόνο), Αγάπη (των ζώων ή και των ανθρώπων), Ευγνωμοσύνη, Στιγμή. Κομματάκι κομματάκι οι στιγμές φτιάχνουν το παζλ της ευτυχίας.
Και η εικόνα του πάντα Μαγική.

Καλή Ανάσταση.