Ανάμεσα

Aνάμεσα στο μαύρο της σκληρής μουσικής που ακούω τον τελευταίο καιρό και τις χοροπηδηχτές και ωστόσο γήινες νότες του swing που με έχει κερδίσει.

Ανάμεσα στο φεγγάρι που γεμίζει νύχτα με τη νύχτα και αδειάζει με την ίδια χάρη και στην καθάρια μέρα που ξεζουμίζει τη γαλάζια τέμπερα όλη στον ουρανό.
(Μα κάθε μέρα, τι ουρανός είναι αυτός; Πού ζω; Χρειάζομαι άλλα να είμαι ευτυχισμένη πέρα από αυτό το γαλάζιο; )

Σεροτονίνη; Άνοιξη;-


Ο αέρας έχει τη διαπεραστική γλύκα της ωραιότερης εποχής του χρόνου, αυτής που είναι Νέα, έχει Όνειρα, έχει Προσμονή, έχει Καντάδες όλων των πλασμάτων της φύσης, ακόμη και αυτών που δεν έχουν φωνή, αυτής που έχει το πιό έντονο πράσινο που λες και θέλει να ξεπηδήσει από το χρωματικό φάσμα και να γίνει ένα με την τέμπερα του γαλάζιο.

Και καπου εκεί, ανάμεσα σ' αυτά τα τόσο συνηθισμένα κοσμικά φαινόμενα, που πιά τείνουν να γίνουν σπάνια
κι ανάμεσα στους κραδασμούς της Ζωής των Άλλων, αυτών που είναι δίπλα μου και τους ξέρω και τους αγαπώ και αυτών που δεν τους ξέρω απλά διασταυρώνομαι τυχαία για λίγο ή για πολύ και με κάποιους γνωρίζομαι και μένω και συντονιζόμαστε σε κοινές δονήσεις και με κάποιους χάνομαι, προσπαθώ να ισορροπήσω για να μη κυλιστώ και λερώσω το ανοιξιάτικο φόρεμα με γρασίδι και λάσπη και κυκλοφορώ μέχρι το Καλοκαίρι λερωμένη.

Αλλά μετά, σκέφτομαι, ας αφήσει ό,τι θέλει. Ο λεκές είναι η Ζωγραφιά και το χρώμα.Και αν δεν διασταυρωθώ, αν δεν τσαλακώσω τα ρούχα μου τι θα είναι άλλη μία Άνοιξη στη ζωή;

Ευπρόσδεκτες λοιπόν οι ώσεις και οι κραδασμοί της ζωής γύρω μου.
Καλοτάξιδες και οι δικές μου

έβρεξε λάσπη

Την μέρα που μας πέρασε μετά βίας σηκώθηκα από το κρεβάτι. Δεν είχα κοιμηθεί καλά, το σώμα μου πονούσε, ευχάριστα μεν αλλά πονούσε και κρύωνα. Είχα καταβάλει ειλικρινείς προσπάθειες να κοιμηθώ νωρίς το προηγούμενο βράδυ αλλά ήταν μάταιο. Το άγχος της Δευτέρας, αυτό το ανεξήγητο μα και τόσο εύκολα κατανοητό με κατακλύζει και μόνο η αγρύπνια με παρηγορεί. Χωρίς σχέδια, απλό χαζολόγημα.

Δεν έκανα σχέδια για την εβδομάδα που έρχεται. Λίγο ένα πλάνο, μετά βίας να βρω τι θα φορέσω μιας και είπαν ότι θα πέσει η θερμοκρασία, λίγο να οργανώσω τα ρούχα το μάθημα χορού. Τα λεπτά ξεγλιστρούσαν τόσο ήρεμα μέσα από τα χέρια μου και δεν μπορούσα να κρατήσω τη στιγμή.

Δεν είναι ότι δεν αγαπώ το φως της ημέρας. Αυτή η αισιόδοξη ένταση του φωτός πάνω στα πράγματα, τα σχήματα που είναι τόσο πιό σαφή τις πρώτες πρωινές ώρες αφού περάσουν από τη μαγεία του λυκόφωτος βαφτίζουν και μένα στην καθαρότητα τους. Το πρωί είναι η ώρα των σχεδίων. Σίγουρα όχι η νύχτα.

Μετά βίας βρέθηκα στους κίτρινους δρόμους. Ο ουρανός ήταν τόσο παράξενος. Σαν κακός οιωνός. Και δεν θέλω να πιστεύω σε κακούς οιωνούς. Και αν υπάρχουν δεν θέλω να τους ξέρω. Και άν έρθει το ανάποδο δεν θέλω να το δω. Και αν το δω θα το δεχτώ για να ομορφύνει.

Τελικά αυτή η λάσπη που έπεσε πάνω στα αυτοκίνητα, στα παλτά των περαστικών, στις ομπρέλες που πουλούσαν μανιασμένα οι μετανάστες έξω από το μετρό, πέρασε αργά τη νύχτα, τη σημερινή νύχτα, για λίγο στο μέσα μου.
Γιατί απλά δεν μπορώ να εξωραΐσω όλες τις καταστάσεις. Είναι κάποιες που είναι δύσκολες, μαύρες, σκληρές. Αυτές που δεν έχεις τι να πεις, οι λέξεις σκαλώνουν, δεν υπάρχουν για να βγουν, έχουν πετρώσει μέσα σου σαν άσκοπες, άκαιρες, ανώφελες. Είναι κάποιες καταστάσεις, κάποιες στιγμές που το μόνο που τελικά μπορώ να κάνω είναι είμαι εκεί, όχι και τόσο εύστοχα σιωπηλή, όχι και τόσο πετυχημένα συγκαταβατική, όχι όσο θα ήθελα χρήσιμη. Εκεί. Αλλά δεν μπορώ να εμποδίσω τους οιωνούς, δεν μπορώ να εμποδίσω, δεν μπορώ να σταματήσω τη ροή. Νοιώθω αδύναμο φράγμα σε ορμητική κοίτη.

Για ό,τι είμαι, θα είμαι εκεί.
Ήμουν πάντα.
Και μαζί σου.



Υ.Γ. η μουσική που ακούγεται είναι από τους stoa.
και οφείλω τη γνωριμία μου με αυτούς σε μια πολύ αγαπημένη φίλη.
και την ευχαριστώ

Το Νησί Των Καταραμένων

Τρίτη βράδυ τα φώτα σβήνουν στο Αττικόν.

Ομοσπονδιακός αστυνομικός φτάνει σε απόκρημνο νησί τυλιγμένο στην ομίχλη με φέρρυ που θα κάνει σχεδόν χρόνια να ξαναέρθει. Οι κάτοικοι του Νησιού, ψυχοπαθείς εγκληματίες και οι γιατροί-φύλακές τους, είναι κυριευμένοι από φόβο ύστερα από απόδραση τρόφιμης, καθώς θεωρείται αρκετά επικίνδυνη: έπνιξε τα τρία της παιδιά σε λίμνη και παρόλα αυτά το αρνείται πεισματικά. Ο αστυνομικός, αποφασισμένος να σηκώσει για τα καλά την κουβέρτα που σκεπάζει την Αλήθεια, έρχεται αντιμέτωπος με τους πάντες. Ακόμα και με τον εαυτό του.

Ο Μάρτιν Σκορτσέζε δεν είναι ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης.
Από τις ταινίες του έχω δει το Χρώμα Του Χρήματος, που το ανακαλώ σαν απλά ενδιαφέρον, Το Ακρωτήρι Του Φόβου που μου εντυπώθηκε η ένταση της ερμηνείας του Ρόμπερτ Ντε Νίρο , Τα Χρόνια της Αθωότητας, που είχα βαρεθεί την ύπαρξή μου την ίδια καθώς στα όρια του ύπνου παρακαλούσα να τελειώσει, το Aviator που αναγνώρισα το υποκριτικό ταλέντο του Ντι Κάπριο και τον Πληροφοριοδότη που με είχε ενθουσιάσει λόγω του εντονου ρυθμού και του απρόσμενου τέλους. Πηγαίνοντας σήμερα σινεμά ομολογώ ότι περίμενα κάτι από το στυλ του Πληροφοριοδότη. Έχοντας διαβάσει κριτικές όπως αυτή θεωρούσα σχεδόν βέβαιο ότι θα καθηλωθώ από την εξέλιξη και την πλοκή της ιστορίας.

Κάτι που δεν συνέβη.
Για τον απλούστατο λόγο ότι η συγκεκριμένη δουλειά δεν είναι μια ταινία δράσης, δεν είναι καν μια ταινία θρίλερ. Είναι ένα καλοδουλεμένο ψυχολογικό δράμα κρυμμένο πίσω από ένα παραπέτασμα δράσης και μυστηρίου. Η όποια ένταση λειτουργεί σαν την ομίχλη: σκεπάζει προστατευτικά το Νησί και την πλοκή της ιστορίας μέχρι να φυσήξει ο αναπόφευκτος άνεμος. Ο άνεμος της αλήθειας.

Το πρώτο μισό του έργου είναι γρηγορότερο, εντονότερο, πιό ενδιαφέρον. Σχεδόν δεν καταλαβαίνει ο θεατής τα πρώτα 70 λεπτά. Το δεύτερο γίνεται εσωτερικό, ο ρυθμός πέφτει και η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα επικρατεί μέχρι τη λύση του δράματος. Η δε "ανατροπή" στο σενάριο δεν είναι και τόσο αναπάντεχη, αφού ο σκηνοθέτης έχει δώσει καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας στοιχεία για το τι πρόκειται να επακολουθήσει. Αρκεί κάποιος να είναι λίγο προσεκτικός και θα δει το τέλος να αχνοφαίνεται ακόμη και αν θέλει να το αρνηθεί...

Στα συν της ταινίας η παρουσία και ερμηνεία του Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Τα τελευταία χρόνια με εκπλήσσει μόνο ευχάριστα. Ο Μπεν Κίνγκσλεϊ και ο Μαξ Φον Σίντοφ δεν χρειάζονται καν συστάσεις, είναι μοναδικοί ηθοποιοί. Εξαιρετικός στο δεύτερο ρόλο του συνεργάτη του Ντι Κάπριο ο Μάρκ Ράφαλο.
Στα μείον η αίσθηση ότι η ατμόσφαιρα του όλου έργου δεν ήταν αρκετά υποβλητική ώστε να με ταξιδέψουν οι εικόνες. Επίσης,αν και το θέμα ήταν αναμφισβήτητα αβανταδόρικο, δεν υπήρξε η απαραίτητη κλιμάκωση της έντασης, ίσως ακριβώς γιατί τελικά , όπως διαπίστωσα και στην αρχή, δεν πρόκειται ούτε για θρίλερ ούτε για ταινία δράσης. Η τελευταία ατάκα του Ντι Κάπριο το αποδεικνύει.

Καλή διασκέδαση σε όσους το παρακολουθήσετε.
Ή μήπως πρέπει να πω Καλό Ταξίδι στο Νησί;


Y.Γ. Η φωτογραφία είναι από την καλύτερη για μένα σκηνή του έργου ή, έστω, την πιό λυρική. Ίσως και μόνο γι' αυτήν την σκηνή και την ατάκα του τέλους να νοιώθω ικανοποιημένη από αυτό που είδα ...
Όσο για το trailer, επιεικώς ...παραπλανητικό. Δείτε την ταινία και θα καταλάβετε τι εννοώ.

12

Πήγε 12.
Γρήγορα στο κρεβάτι.
Το κεφάλι να ακουμπήσει στα σκεπάσματα. Αυτά που μυρίζουν τόσο όμορφα.
Το σώμα να βγει από το κουστούμι του. Αυτό που φοράς κάθε μέρα.
Προσευχή. Να πεις Ευχαριστώ για τη μέρα.
Να προλάβεις να ονειρευτείς ξύπνια. Να δεις αυτό που θα γίνεις επειδή ονειρεύτηκες.

12.
Τράβα το κορδονάκι από το μουσικό παιχνιδάκι που είχες στην κούνια μικρή.
Αναμνήσεις; Όχι. Μύρισε το Τώρα. Ή το Πρόσφατο Χθες. Και σκέψου το 'Αμεσο Αύριο.

Τι καιρό θα έχει αύριο;
Θα βρέξει; Να φορέσεις κάτι πιό ζεστό; Να πάρεις ομπρέλα;Να φτιάξεις την τσάντα σου από σήμερα ίσως; Να βρεις τι θα φορέσεις για να μην καθυστερήσεις το πρωί ψάχνοντας.
Αχ ποτέ δεν θα μάθεις. Τακτοποιείς και μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα το σκανταλιάρικο χάος σου σε φέρνει σε απόγνωση. Τακτοποιείς και μετά πάλι από την αρχή.

Αύριο η μέρα έχει φόρτο. Ευλογημένο φόρτο. Θα είναι από αυτές που θα σε αφήσουν ξέπνοη για να ρουφήξεις τις επόμενες ερχόμενες ελεύθερες ώρες σαν μιλσέικ σοκολάτα με μια καρφωμένη φράουλα στο καλαμάκι. Φρέσκια φράουλα όμως. Πρόσεξε μη φας και το κοτσάνι και κολήσει στα δόντια μετά και σου χαλάσει τη φαντασίωση.

12.
Ζεστάθηκε το νερό;
Με τι να πλυθείς απόψε; Άνοιξε τα μπουκάλια και μύρισε. Και ότι είναι πιό όμορφο για σήμερα. Κάθε στάλα νερού, άσε και μια έγνοια να φεύγει. Κοίτα πώς χωράει στο σιφόνι της μπανιέρας...Σαν τον υδράργυρο φεύγει, γλυστράει. Άφησε τη να φύγει.
Και το σφουγγάρι, τι ωραία σχήματα που κάνει με τη σαπουνάδα πάνω σου. Ό,τι θέλεις να δεις.

12.
Βάλε το νανούρισμα και πάμε.

Δύο

Αγαπημένο μου Blog για σκέψου...
Δύο χρόνια μετά εγώ κι εσύ
Πόσα χτυπήματα στο πληκτρολόγιο;
Πόσα πουλιά κάθησαν στους ώμους φίλων και τους ψιθύρισαν τα λόγια μας, και πόσα μας γύρισαν πίσω το Μήνυμα;

Σε δυό χρόνια με σειρά τυχαία και μη, χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω, γραπτά που αγάπησα, γραπτά που έδωσα και πήρα, ώρες μικρές, νυχτερινές και παράξενες, παραμορφωτικές σκιές στους τοίχους του μέσα μου και υγρά μάτια από αυτά που έφταναν από Εκεί Έξω στο Εδώ Μέσα.

Λέω λοιπόν να κάνουμε ένα πάρτυ.
Να καλέσουμε όλους τους επισκέπτες-φίλους της μπλογκόσφαιρας και να τους δώσουμε από μια στολή. Απόκριες δεν έχουμε; Ή μήπως πάντα φοράμε και από μια στολή, έχουμε ένα ρόλο; Ναι, σίγουρα, ιδίως για όσους δεν έχουμε γνωρίσει από κοντά, υπάρχει πάντα αυτή η φανταστική φιγούρα στο μυαλό που πολύ άνετα θα συμμετείχε σε ένα πάρτυ. Μπορεί να μην της αρέσει η στολή που θα της δωσουμε, αλλά πάλι, θα μας την κάνει τη χάρη γιατί έχουμε γενέθλια, έτσι δεν είναι;!


Θα καλέσουμε την Mpinelikomistress που πρόσφατα άλλαξε και έγινε Mistress Hyde.
Θα είναι οπωσδήποτε ντυμένη με ρούχο εποχής, μαύρο κρινολίνο, βέλο και δαντελένια μαύρα γάντια. Και οπωσδήποτε μέσα στη φούστα της θα κρύβει ένα μικρό στιλέτο. Για όσους δεν προσέξουν και παραφερθούν, για όσους δεν σεβαστούν το θρόισμα από το φουστάνι της ή έστω για να ξέρει ότι υπάρχει. Θα είχε και τη σπάθα της μαζί, αλλά φοβάται μήπως το πάτωμα είναι τσιμεντένιο και της σπάσει αντί να καρφωθεί θεαματικά μπροστά της στην περίπτωση που κάποιος της ρίξει το γάντι για μονομαχία. Με το στιλέτο μια χαρά θα τα καταφέρει.

Θα έρθει και ο Orion delta.
Θα είναι ντυμένος Αλχημιστής. Η ρόμπα του θα έχει αστερισμούς, το γένι του θα είναι μακρύ και άσπρο και θα τονίζει τα φωτεινά μάτια του που θα είναι πάντα έτοιμα να δώσουν την απάντηση. Η ίδια η απάντηση δεν θα είναι εύκολη και θα είναι ακόμα πιό δύσκολη και για τον ίδιο να τη δώσει, αλλά έτσι δεν είναι οι σοφοί; Μπαίνοντας θα βγάλει το καπέλο του και λίγη από την αστερόσκονη που κουβαλάει θα σκορπιστεί γύρω μας χαρίζοντας μας μια στιγμιαία βροχή μικροσκοπικών μετεωριτών. Κάπως σαν αυτά τα στικ που ανάβουμε στα γενέθλια και πετούν πολλές σπίθες γεμάτες φως. Και θα υποκλιθεί με νόημα.

Ακριβώς μετά από τον Οrion θα έρθει και η Μorgana.
Aυτή θα είναι ντυμένη μάγισσα. Με τη γυάλινη σφαίρα της, το ελαφρύ πάτημά της και με μακρυά σγουρά μαύρα μαλλιά. Με τα μαγικά της φίλτρα. Που θα ανοίξει ένα μπουκαλάκι και θα ξεχυθεί από μέσα του η Ευφορία και η Καλή διάθεση. Και θα φτιάξουν ένα σύννεφο πάνω από τα κεφάλια μας, σαν ασπίδα σε οποιοδηποτε κακό.

Φυσικά θα είναι και ο Greg.
Ντυμένος με κουστούμι από τα 1920, με τιράντες και μαλακό καπέλο. Θα μπει ήσυχα, θα κοιτάξει το χώρο σιωπηλά, θα σκεφτεί χιλιάδες πράγματα για τους καλεσμένους και τον εαυτό του και θα ψάξει την εκθαμβωτική ξανθιά, που για κοίτα να δεις πώς μοιάζει στη Μαντόνα, να την κεράσει ένα ποτό από αυτά που απαγορεύονταν στην εποχή του αλλά εκείνος κατάφερε να τα βρει. Και δεν θα βαρεθεί. Γιατί θα είναι ένα από τα πάρτυ που θα του αρέσουν.

Και θα 'ρθει και η ΙΖΑ.
Θα φοράει ένα μακρύ λευκό φόρεμα και ένα ψάθινο καπέλο. Σανδάλια στα πόδια και χαμόγελο στο πρόσωπο. Ντυμένη Κοντά Στο Καλοκαίρι. Και θα φέρει παρέα της τη Βάσω και τον Λευτεράκη. Και πολλά πλάσματα που δημιούργησε σε ένα βαλιτσάκι που θα φαίνεται μικρό μα σαν ανοίξει θα είναι ένας κόσμος ολόκληρος γεμάτος κατασκευές, ομορφιά.

Και η Margo θα είναι εκεί.
Με τα χέρια γεμάτα χρώματα από όσα ζωγραφίζει. Με μια φόρμα γεμάτη πινελιές. Με καπελάκι ζωγράφου. Και στο ένα χέρι θα έχει φωτογραφίες της θάλασσας. Στο άλλο ένα μπουκέτο αρμύρες. Και ένας γλάρος από το Νησί θα κάθεται στον ώμο της. Αλλά δεν θα είναι Πειρατής. Και με τα δυό της μάτια θα μας γελάει και θα ετοιμάζεται να μας ζωγραφίσει.

Kαι θα 'ναι εκεί και ο Κρύος. Ντυμένος μίστερ V. Δεν θα βγάλει τη μάσκα του παρά μόνο στο τέλος της βραδυάς και πάλι ίσως. Δεν το έχει αποφασίσει ακόμα. Ως τότε θα κυκλοφορεί ανάμεσά μας και θα μουρμουρίζει Remember, remember the fifth of November,The gunpowder treason and plot,I see no reason Why the gunpowder treason Should ever be forgot.


Η Make My Day θα έρθει ντυμένη Τρελλός του Βασιλιά.
Σαν άλλος Γούντι Άλλεν, με τη στολή γεμάτη κουδουνάκια θα χοροπηδάει ανάμεσά μας και θα μας κάνει να σκεφτόμαστε και να γελάμε και ενώ γελάμε να ξανασκεφτόμαστε και ενώ ξανασκεφτόμαστε να χορεύουμε και να χαιρόμαστε τη ζωή.Και θα μοιράζει και αθώες σφαλιάρες. Και κανείς δεν θα θυμώνει γιατί δεν θα την προλαβαίνει!

Η Κayadesinger θα έρθει καβάλα σε ένα ποδήλατο.
Ντυμένη εποχής του Swing-τι άλλο;! Οπωσδήποτε με ένα λουλούδι στα μαλλιά, με πουκάμισο μπλε ελεκτρίκ, φουρό φουστίτσα, κοντά καλτσάκια και παπούτσια μπλε. Θα μας χαμογελάσει όλων και θα αρχίσει να κινείται ανάμεσα στον κόσμο.Όμως ξαφνικά τα παπούτσια θα αυτονομηθούν και θα την πάρουν από την ομήγυρη. Είναι που θα ακούγεται το Bei Mir Bist Du Schon και τα Παπούτσια έχουν μάθει πια καλά τα βήματα. Και δεν επιτρέπουν να περάσει τραγούδι χωρίς χορό!

Με ποδήλατο θα έρθει και ο Πεταλάκης.
Θα ξεκαβαλήσει όλο χάρη, θα το διπλώσει στα δύο (σπαστό δεν είπαμε;) για να μην πιάνει χώρο και θα μας καλησπερίσει με χάρη. Μα θα φοράει εκείνο το καταπληκτικό ροζ κουστούμι που φορούσε στην παράσταση της Ιζαντόρα-When She Danced! Και θα κάνει τις χιλιάδες γκριμάτσες του. Ναι,και θα μας κυνηγάει όλους! Αχ, άτακτε Ιταλέ Πρέσβη που δεν είσαι Πρέσβης!

Την ίδια περίπου στιγμή θα σκάσει και ο κυρ- Γελαδερός.
Τι άλλο θα μπορούσε να φοράει από στολή αγελάδας; Μάλιστα στα τέσσερα πόδια του (!) θα φοράει γαλότσες, όπως στην ταινία top secret. Και θα αφήνει πίσω του συντρίμμια με ένα κούνημα της ουράς!

Σε ένα τεράστιο κουκούλι από βαμβάκι θα έρθει η Μy dreamy cloud.
Με ένα τεράστιο χαμόγελο, βέβαια. Θα προσπαθεί σκληρά να μην ρίξει κάτω τα τραπεζάκια από το εκτόπισμα που θα έχει η στολή της, αλλά τα ποτήρια με το νερό που θα παρασέρνει θα δημιουργήσουν βροχή. Οι καλεσμένοι θα ανοίξουν τις ομπρέλες και θα επικρατήσει χάος καθώς αυτές θα πιαστούν στα μαλλιά και στα ρούχα πολλών από το πάρτυ. Όλοι θα μαζευτούν κάτω από ένα υπόστεγο και, αναγκαστικά, θα γνωριστούν καλύτερα. Και φυσικά η υπαίτια θα χαμογελάει περισσότερο από ποτέ.

Δεν ξέρω γιατί αλλά είμαι σίγουρη ότι ο basnia θα σκάσει καβάλα σε ένα άσπρο άλογο.
Θα φοράει στολή ιππότη, από αυτές με τις περίτεχνες πανοπλίες. Θα κάνει λίγη φασαρία καθώς ξεπεζεύει-τόσο μέταλλο τι να το κάνεις-και ως εκ θαύματος κάτω από τη στολή θα ξεπεταχτεί ο σκύλος του, ο Μόμπυ! Ο Μόμπυ θα φοράει στολή αστροναύτη και θα μας εξομολογηθεί ότι πολλές νύχτες έχει δώσει ιδέες στον κύριό του για τα υπέροχα που γράφει. Εμείς δεν θα τον πιστέψουμε. Αλλά θα του χαϊδέψουμε το κεφάλι με συγκατάβαση, μέχρι ο φίλος του-αφεντικό να βολέψει κάπου την περικεφαλαία και να πιεί ένα ποτό. Το άλογο δεν ξέρω τι θα το κάνει. Μπορεί να το καβαλήσει κανένας καλεσμένος και να πάει καμιά βόλτα.

Η Όλα Θα Πάνε Καλά θα έρθει με το Σωτηράκη .
Θα κρατάει κρασί, λουλούδια και προφιτερόλ.Ο Σωτηράκης, ως σοβαρός γάτος, θα φρίξει αρχικά με το Μομπυ και θα αρχίσει ένα κυνηγητό χωρίς προηγούμενο. Η Όλα θα πάνε καλά θα τους φωνάξει ότι ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ! αλλά αυτοί θα συνεχίσουν ανενόχλητοι να παίζουν ανεβαίνοντας κυριολεκτικά όπου βρουν μέχρι που στη σκηνή θα μπει ο Maximus και θα επιβάλει την τάξη με μόνο το μυστηριακό μαύρο χρώμα του και την ήρεμη αύρα που τον περιβάλλει. Κατα ένα μυστήριο τρόπο θα επικρατήσει ειρήνη και όλα θα ρέουν καλά.

O Happy Pepper θα καταφθάσει για να ξαναζωντανέψει τα πράγματα.
Διαλέγει να ντυθεί Μαμαλάκης και μαζί με την Crispy που έχει ντυθεί Στέλιος Παρλιάρος αρχίζουν τα μαγειρέματα γιατί τελοσπάντων ήρθε η ώρα να φάμε και κάτι τις μετά από τόση ώρα αναμονής. Εννοείται ότι όλοι μαζεύομαστε και ακούμε τις αφηγήσεις του Happy Pepper-Μαμαλάκη σαν υπνωτισμένοι και ήδη μεθυσμένοι από τη μυρωδιά των μπισκότων αμυγδάλου της Crispy. Και εννοείται ότι ο Μόμπυ, ο Σωτηράκης και ο Μάξιμους έχουν ανέβει στη ζούλα στα πιάτα που αχνίζουν και κλέβουν μεζεδάκια και υπέροχα μπισκότα κάτω από τη μύτη μας.

Και τότε έρχονται ο Τyler και ο Leviathan να μας προτείνουν να δουμε και καμιά ταινία. Υπάρχει αντίδραση στην αρχή αλλά Ντυμένοι Χοντρός και Λιγνός κάνουν κόλπα και μας πείθουν εύκολα. Άλλωστε πολλοί θέλουν να ρίξουν έναν υπνάκο στα κρυφά τώρα που θα χαμηλώσουν τα φώτα. Νομίζουν βέβαια ότι θα κοιμηθούν...Γιατί ο Χοντρός και ο Λιγνός διαλέγουν το Χορό των Βρυκολάκων για να ανάψουν τα αίματα και να καλύψουν όλα τα γούστα, ακόμη και αυτά του Συλλέκτη Τρελλών Αναμνήσεων ,που εμφανίζεται ντυμένος με βελούδινο κουστούμι και μπαστούνι με ασημένια λαβή και στέκει σιωπηλός στο ημίφως.

Την ησυχία όμως αποφασίζει να σπάσει ο Prokopis Doukas συνεννοημένος με τον Κύριο του Σπιτιού με Τα Παράξενα.
Ντυμένοι με άφρο περούκες και με καλυμένο το ένα μάτι ( ο ένας το δεξί και ο άλλο το αριστερό, μη με ρωτήσετε ποιός είχε ποιό, κυνηγούσα τα γατόσκυλα εκείνη την ώρα) αποφασίζουν να κουρσέψουν τα decks του πάρτυ και αρχίζουν να μας σφυροκοπούν αλύπητα με χορευτικές μουσικές. Ηey mister dj, put a record on I wanna dance with my baby! αναφωνούμε και αρχίζει το γλέντι.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο ασταμάτητο κομφετί που, όπως πολύ όμορφα έγραψε ο κύριος Μαμαλάκης, χώνεται αδιάκριτα και στην πιό κρυφή τσέπη του είναι μας,ενώ στα μαλλιά μας έχουν μπλεχτεί σερπαντίνες και χρυσόσκονες,ενώ το κρασί, η βροχή, το μυστήριο, οι μουσικές ρέουν ασταμάτητες, ενώ σκύλοι και γάτες κυνηγιούνται χαρούμενα ή μη, δεν έχει σημασία πια, ενώ χορεύτριες όπως η Dorothy βηματίζουν ανάλαφρα στην πίστα, Πεταλούδες με φτερά σκέψεων μαύρα και πορτοκαλί, όπως η Vany πεταρίζουν το βλέμμα τους από τον έναν στον άλλον μας, βλέπω όλους αυτούς που διάβασα μέσα σ' αυτά τα δύο χρόνια και που αλλάξαμε σκέψεις και στιγμές πίσω από μια οθόνη (Ποδηλάτρη,Seagazing, Ground Control To Major Tom,Moodygirl,Ioulita,Tsalapeteinos,Red Nights,Riski,Elf,Manitaraki,Raven,Νηρηίδα,Moύτρος,
Senorita,Jofroid,Brain Candy,Λιθοξόος,Εύα και τόσοι άλλοι που ίσως ξεχνάω)τους βλέπω να χαμογελούν με στολές ή μη και τότε είναι που παραδοσιακά σκάνε τα πυροτεχνήματα και ακούγεται το ομαδικό "ωωωωωωου" "ουάουουου" ή απλώς "όπα" και τότε είναι που θέλω να τους πω ευχαριστώ για τα μπλογκ τους και να τους πει ευχαριστώ και το δικό μου το μπλογκ ακόμη και για το ένα σχόλιο που μπορεί να άφησαν ή να μην άφησαν, σημασία έχει ότι πέρασαν από εδώ και περάσαμε κι εμείς από εκεί και έγινε το Ταξίδι και τώρα γίνεται και ο Χορός και θα συνεχιστεί.

Ευχαριστώ.
Ευχαριστούμε.

Και ήρθε η ώρα της τούρτας!

Μορφέας

Η Aγάπη είναι ασυγκράτητη μπροστά στον Ύπνο.
Τα μάτια βαριά και η ανάσα βαθιά.
Τα χείλη μισανοίγουν και η μυρωδιά των ονείρων βγαίνει σε νότες λες από το βαθύτερο Είναι.

Σαν κοιμάσαι το πόσο σ' αγαπώ είναι ξεκάθαρο, δυνατό και απόλυτο.
Περίπου όσο το δέος μπροστά σε κάθε Ανατολή.
Περίπου όσο η παράξενη ανάγκη μετά τον Έρωτα.
Περίπου όσο το θαύμα της ζωής. Και το κρύο του θανάτου.

Ονειρέψου κάτω από το χάδι μου. Στην χώρα του ονείρου σου δεν υπάρχει πόνος, δεν υπάρχει μοναξιά, δεν υπάρχει απόρριψη, δεν υπάρχει θάνατος.
Το χέρι μου θα κινείται ρυθμικά στο στήθος σου μέχρι να πάρει ό,τι σε πονάει και να το στείλει σε μέρη που κανείς δεν θέλει να ανακαλύψει.

Μια βραδιά με τον Σέρλοκ Χόλμς (Στοιχειώδες Αγαπητοί μου)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ 1.

Όταν είναι Τρίτη απόγευμα, έχεις κοιμηθεί μάλλον άσχημα το χθεσινό βράδυ, απέδωσες μόλις και μετά βίας στη δουλειά, αρχίζεις να έχεις φαγούρες από παράξενα, εξωγήινα εξανθήματα, το κέφι σου αρχίζει να είναι πιό απίθανο για σένα από άμεσο ταξίδι στη Γη του Πυρός, ναι είναι η ώρα να βγεις από το σπίτι.
Και πού να πας; Για βόλτα στα μαγαζιά.
Και στο σινεμά,ω ναι, στο σινεμά. Και τι να δεις;
Δεν έχει σημασία. Ξεκινάς για Σέρλοκ Χολμς και μπορεί να καταλήξεις να δεις και Σάρα Τσέσικα Πάρκερ σε ΚΑΘΟΛΟΥ αναμενόμενη αισθηματική περιπέτεια που καλά θα κάνεις να τη δεις στο dvd μην πάει χαμένη η ώρα σου.
Αλλά δεν θα είναι χαμένη.
Εσύ και ο εαυτός σου σήμερα θα βγείτε.
Θα πάτε μαγαζιά και μετά σινεμά.
Θα φάτε σουβλάκια και ίσως βάφλα.
Θα χαζέψετε και βιτρίνες.
Ίσως να ψωνίσετε και τίποτα εκπτωτικό.
Θα το ρίξετε σήμερα έξω .

ΠΡΟΛΟΓΟΣ 2.
Στο Mall γίνεται ο αναμενόμενος εκπτωτικός χαμός, αλλά δεν πτοούμεθα. Υπομονετικά περιμένουμε στη σειρά του σινεμά καθώς με μια κρυφή αγωνία παρακολουθούμε και τις ενημερωτικές οθόνες να αλλάζουν χρώματα: κόκκινο για εξαντλημένες θέσεις, κίτρινο για περιορισμένες, άσπρο για "έχουμε-έχουμε!". Δέκα λεπτά η αναμονή και το κοκκινομάλλικο ζαλισμένο εργαζόμενο αγόρι στο ταμείο σου λέει: "δεν άκουσα, μου ξαναλέτε;" Καθαρίζεις λαιμό και επαναλαμβάνεις γρήγορα και συνωμοτικά λες και ζητάς ναρκωτικά από το φαρμακοποιό της γειτονιάς "μια θέση σε διάδρομο και πίσω για το Σέρλοκ Χολμς στις 22.00. Αν δεν έχετε δεν πειράζει...".
"Έχουμε 10η σειρά, όλη η αίθουσα έχει 12 σειρές και είναι στο κέντρο. Θέλετε;"
Κοιτάζεσαι με έκπληξη με τον σύντροφο-εαυτό σου και δεν μπορείτε να πιστέψετε στην καλή σας τύχη. Γνέφετε "ναι" παίρνετε το πολύτιμο χαρτάκι και πάτε να γιορτάσετε την ανέλπιστη επιτυχία.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ 3.
Αφού αγοράσετε ένα τετράδιο-ταπετσαρία προσομοίωση φτερά παγωνιού (άκυρο ημερολόγιο όμως!) και ένα καλό στυλό σειρά έχει η σειρά στα σουβλάκια.
Ξανθιά κυρία με μαλλί ξαραχνιάστρα μπαίνει διεκδικητικά μπροστά σας και ευτυχώς, δεν έχετε προλάβει να πάρετε το καλαμάκι κοτόπουλο στο χέρι ακόμα να της το μπήξετε στην κόμμωση και να την μεταμορφώσετε σε νέα Γκέισα του Mall. Αποφασιστικά πετάτε την απόδειξη στον εργαζόμενο ιδρωμένο σεφ των σουβλακίων "ήμουν πριν από εσάς νομίζω" με ύφος που δεν σηκώνει αντίρρηση και η κυρία ξαραχνιάστρα δεν ομιλεί καν. Παραλαμβάνετε το δίσκο με τα σουβλάκια και απομονώνεστε σε ένα τραπέζι από αυτά που δεν εχουν κόσμο. Τα μαγαζιά έχουν κλείσει, τα φώτα έχουν χαμηλώσει και έντρομη συνειδητοποιείτε εσύ και ο εαυτός σου, πάντα, ότι στα τόσο αγοραφοβικά μέρη η μοναξιά αντί να μειώνεται εντείνεται.
Υπόσχεστε ότι δεν θα ξαναφάτε νύχτα σουβλάκια στο Mall. Mπορεί κάποιο άλλο φαγητό με λιγότερες φιλοσοφικές παρενέργειες. Ίσως Γκούντις. Ή Κινέζικο που θα κλαίτε τα χρήματά σας μπροστά στη μικρή μερίδα και δεν θα έχετε χρόνο για άλλα δράματα.

Όταν τελειώνει το φαγητό, σκασμένοι σχεδόν και με ενοχές για το κρεμμύδι που δεν συνηθίζετε να επιτρέπετε ο ένας στον άλλον σε δημόσιους χώρους κατευθύνεστε για έναν καφέ και καραμέλες κανέλα. Μην λιποθυμήσει και ο διπλανός σας, όντας ανύποπτος για το χημικό πόλεμο που κρύβετε.


ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ.
Για τις αίθουσες των village υποθέτω ότι εγώ και ο εαυτός μου έχουμε εκφράσει την επιδοκιμασία μας και σε άλλη ανάρτηση. Το θέμα μας εδώ είναι η ταινία.



Δεδομένο 1: Guy Ritchie.

Μεγάλος Έρως. Δεν θα τον έλεγα αριστουργηματικό. Δεν θα τον έλεγα ακριβώς πρωτότυπο. Θα έλεγα ότι έχει μια προσωπική μουσικότητα στα έργα του. Ναι, τα έργα του είναι όλα λίγο έως πολύ Χορογραφημένα. Κάθε φορά οι ήρωες χορεύουν παράξενα βήματα γύρω από την ιστορία του, χωρίς να με ζαλίσουν, χωρίς να με κάνουν να βαρεθώ, χωρίς να με κάνουν να μείνω με το στόμα ανοιχτό ή κλειστό. Με αφήνουν με ένα χαμόγελο. Που διαρκεί. Έως σήμερα μπορώ να πω, 24 ώρες μετά την προβολή.
Με εμμονές του το μποξ, τους τσιγγάνους, τον γοητευτικό υπόκοσμο και τη γρηγοράδα. Στα πλάνα, στις μουσικές, στην υποκριτική των ηθοποιών του.
Ωραίος τύπος!

Δεδομένο 2: Robert Downey Jr

Δεν θυμάμαι ποιά ταινία του έχω δει, αλλά η φυσιογνωμία του ήταν στο μυαλό μου σαν από πάντα. Και πώς μπορεί κανείς να την ξεχάσει; Μάτια διαπεραστικά και έξυπνα. Επαναστατική ομορφιά. Κάτι το απειλητικό και ελκυστικό στην κίνηση και το παίξιμό του. Στο ρόλο του Σέρλοκ ήταν τουλάχιστον άρτιος . Προσέγγισε την μοναδική αυτή μυθιστορηματική φιγούρα με σεβασμό και αίσθημα. Σαν να μην είχα δει άλλον Σέρλοκ μέχρι σήμερα, διεκδικεί σοβαρά την πρωτιά από ατον άλλο υπέροχο Σέρλοκ, τον τηλεοπτικό Jeremy Brett.


Δεδομένο 3: Hans Zimmer


Το όνομα από μόνο του υποσχόταν τουλάχιστον ενδιαφέρουσα μουσική επένδυση. Gladiator,Pearl Harbor ,The Last Samurai,Bird on a Wire,The Da Vinci Code , The Dark Knight,The Lion King και πόσες ακόμη δεν έχει ντύσει με τις νότες του ο συνθέτης αυτός. Τι δάκρυα ήταν αυτά στην τελευταία σκηνή του Μονομάχου με τα φωνητικά της μίας και μοναδικής Lisa Gerrard...
Η μουσική στη συγκεκριμένη ταινία δεν ήταν το ίδιο υποβλητική, αλλά κατά κάποιο τρόπο ήταν πραγματικό ρούχο στο όλο σύνολο. Ο διαρκώς γρήγορος ρυθμός της με υποψία φολκ σε υπέβαλλε στο γρήγορο βηματισμό της σκηνοθεσίας και του σεναρίου. (όχι ότι περίμενα κάτι λιγότερο από καταπληκτική μουσική από ταινία του Guy Ritchie. Ιδίως μετά το The Snatch...)


Δεδομένο 4:
Jude Law



Αλλος ένας ηθοποιός που όσο πάει εκτιμώ και περισσότερο.Kαι γιατί να το αρνηθούμεν άλλωστε, χάρμα οφθαλμού.Αρκετά καλός στο ρόλο του Doctor Watson, αν και σε μερικές στιγμές κάπως ξύλινος και υπερβολικός.


Δεδομένο 5 και τελευταίο: Βρεττανία

Για όσους έχουν αγαπήσει τη Βρεττανία και ειδικά το Λονδίνο μέσα από μυθιστορήματα όπως αυτά της Αγκάθα Κρίστι, της Βαρόνης Π. Ντ. Τζέημς και του Σερ Αρθουρ Κόναν Ντόυλ η ταινία αυτή είναι ένας τεράστιων διαστάσεων ζωγραφικός πίνακας εποχής. Πολύ καλή δουλειά στη φωτογραφία και εξαιρετική μεταφορά στο τέλος του 19ου αιώνα χωρίς στιγμή να φαντάζει η απεικόνιση εξεζητημένη ή ψεύτικη. Κυρίαρχα χρώματα το καφέ και το γκρι-μπλε με μικρές εξαιρέσεις (το φούξια φόρεμα της Αϊρίν Άντλερ, για παράδειγμα) που ενδυναμώνουν το βασικό καμβά. Το Λονδίνο του Sherlock φέρνει στο μυαλό το Λονδίνο του Sweeny Tod, αλλά χωρίς να προσεγγίζει τον υπερρεαλισμό των εικόνων του Burton (o Ritchie δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στην ταχύτητα και στη δράση από το λυρισμό της εικόνας).



ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Όσοι πιστοί του Sherlock Ηοlmes, του Guy Ritcie, του Conan Doyle προσέλθετε στις αίθουσες. Αλλά και όσοι δεν είστε θιασιώτες των αστυνομικών μυθιστορημάτων ή δεν έχετε εντρυφήσει στη φιλμογραφία του πρώην συζύγου της Μαdonna αλλά απλά θέλετε να περάσετε ένα ευχάριστο βράδυ στο σινεμά προσέλθετε επίσης. Tα 128 λεπτά ταινίας δεν θα τα καταλάβετε καν.Και δώστε προσοχή στην εξαιρετική δουλειά που έχει γίνει στους τίτλους τέλους. Κάτι μεταξύ καρτούν και ζωντανής εικόνας.
Με τις πολλές ευχές μου για καλή προβολή !