Ω μα το ξέρω ότι το Μοσχοφίλερο είναι ταξιδιάρικο! Μα δεν εννοώ να το καταλάβω.
Επίσης το ξέρω ότι όλα είναι εκεί και όλα προχωράνε.
Κι αυτό για το συναισθηματικό μου κέντρο που το έχασα και πάγωσε ο χρόνος, πόσο αληθινό δείχνει.
Η γάτα μου στα πόδια μου να με ζεσταίνει και οι δουλειές να συνεχίζονται σε πραγματικό χρόνο, πόσο ψευδαίσθηση μοιάζουν.
Ποτέ ίσως δεν θα βρεθεί δρόμος για να διασχίσουμε... Αλλά μου φτάνει που συναντηθήκαμε για λίγες στιγμές. Ειλικρινά.
Η ευτυχία ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ.
Για όλους όσους αγάπησα τον τελευταίο (ίσως κ παραπάνω χρόνο)
ευχαριστώ που υπάρχετε.
Καλή σας Μέρα
Οπουδήποτε!
Τρίτη 30 Νοεμβρίου 2010
Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010
the windmills of my mind
...o ήχος από το αδιάκριτο πρωινό μπάνιο της γάτας με ξύπνησε. Το δικό της σφουγγάρι, η γλώσσα της, κάνει ένα σχεδόν ανεπαίσθητο ήχο για όσους κοιμούνται βαθιά...Αλλά δεν κοιμώμουν βαθιά.
Σχεδόν ποτέ δεν κοιμάμαι βαθιά.
Σκέφτηκα το Όνειρο που άφησα πίσω. "θέλω να γυρίσω εκεί,γιατί με ξύπνησες;
Κατηγόρησα τη γάτα με έναν αναστεναγμό μέχρι να γυρίσω πλευρό.
'Ηθελα να μείνω κι άλλο στη Χώρα του Ποτέ Ποτέ.
Εκεί που καμία Ματαίωση, κανένας πόνος δεν σ' αγγίζει. Εκεί που είμαι εκεί που θέλω να είμαι.
Δεν έμεινα όμως. Δεν κοιμάμαι βαθιά.
Οι ήρωες του ονείρου μου άρχισαν να ξεθωριάζουν σαν νερομπογιές σε πέτρα που τις ξεπλένει μια δυνατή βροχή... Τα χρώματα να διαλύονται, κι ένας γκρι πιά καπνός τους τύλιξε στο σεντόνι του.
Στο κουταλάκι που ανακάτευε το πρωινό τσάι μια μορφή που αγαπημένη ήρθε να με βρει και με μια μικρή φουσκάλα να φύγει. Το ίδιο ανεπαίσθητα. Το ίδιο κλεφτά.
Χωρίς καληνύχτα.
Χωρίς καλημέρα.
Μάλλον για πάντα...
Όσο κι αν αυτό το "πάντα" είναι μια Διάσταση από μόνο του.
Και μετά διαπίστωσα ότι όλο αυτό
ήταν Ένα Όνειρο Μέσα Σε Ένα Όνειρο.
Και ότι τελικά συχνά κοιμάμαι βαθιά.
Καλά ταξίδια....
Σχεδόν ποτέ δεν κοιμάμαι βαθιά.
Σκέφτηκα το Όνειρο που άφησα πίσω. "θέλω να γυρίσω εκεί,γιατί με ξύπνησες;
Κατηγόρησα τη γάτα με έναν αναστεναγμό μέχρι να γυρίσω πλευρό.
'Ηθελα να μείνω κι άλλο στη Χώρα του Ποτέ Ποτέ.
Εκεί που καμία Ματαίωση, κανένας πόνος δεν σ' αγγίζει. Εκεί που είμαι εκεί που θέλω να είμαι.
Δεν έμεινα όμως. Δεν κοιμάμαι βαθιά.
Οι ήρωες του ονείρου μου άρχισαν να ξεθωριάζουν σαν νερομπογιές σε πέτρα που τις ξεπλένει μια δυνατή βροχή... Τα χρώματα να διαλύονται, κι ένας γκρι πιά καπνός τους τύλιξε στο σεντόνι του.
Στο κουταλάκι που ανακάτευε το πρωινό τσάι μια μορφή που αγαπημένη ήρθε να με βρει και με μια μικρή φουσκάλα να φύγει. Το ίδιο ανεπαίσθητα. Το ίδιο κλεφτά.
Χωρίς καληνύχτα.
Χωρίς καλημέρα.
Μάλλον για πάντα...
Όσο κι αν αυτό το "πάντα" είναι μια Διάσταση από μόνο του.
Και μετά διαπίστωσα ότι όλο αυτό
ήταν Ένα Όνειρο Μέσα Σε Ένα Όνειρο.
Και ότι τελικά συχνά κοιμάμαι βαθιά.
Καλά ταξίδια....
Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010
catch a falling star...save it for a rainy day
Catch a falling star an’ put it in your pocket,
Never let it fade away!
Catch a falling star an’ put it in your pocket,
Save it for a rainy day!
For love may come an' tap you on the shoulder,
Some star-less night!
Just in case you feel you wanna’ hold her,
You’ll have a pocketful of starlight!
Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket,
Never let it fade away! ( Never let it fade away! )
Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket,
Save it for a rainy day! ( Save it for a rainy day! )
For love may come and tap you on the shoulder,
Some star-less night!
An’ just in case you feel you wanta’ hold her,
You’ll have a pocketful of starlight!
( . . . pocketful of starlight! ) [ hum in time ]
Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket,
Never let it fade away! ( Never let it fade away! )
Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket,
Save it for a rainy day! ( Save it for a rainy . . . Save it for a rainy, rainy rainy day! )
For when your troubles startn’ multiplyin’,
An' they just might!
It’s easy to forget them without tryin’,
With just a pocketful of starlight!
Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket,
Never let it fade away! ( Never let it fade away! )
Catch a falling star an’ put it in your pocket,
Save it for a rainy day!
( Save it for rainy day! ) Save it for a rainy day!
και θα λάμπει και η τσέπη...
και όταν το βγάλεις από την τσέπη
θα το φορέσεις στα μαλλιά και θα λάμπεις κι εσύ στην βροχερή μέρα...
τα μάτια στον ουρανό!
μου λείψατε όλοι :)
Never let it fade away!
Catch a falling star an’ put it in your pocket,
Save it for a rainy day!
For love may come an' tap you on the shoulder,
Some star-less night!
Just in case you feel you wanna’ hold her,
You’ll have a pocketful of starlight!
Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket,
Never let it fade away! ( Never let it fade away! )
Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket,
Save it for a rainy day! ( Save it for a rainy day! )
For love may come and tap you on the shoulder,
Some star-less night!
An’ just in case you feel you wanta’ hold her,
You’ll have a pocketful of starlight!
( . . . pocketful of starlight! ) [ hum in time ]
Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket,
Never let it fade away! ( Never let it fade away! )
Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket,
Save it for a rainy day! ( Save it for a rainy . . . Save it for a rainy, rainy rainy day! )
For when your troubles startn’ multiplyin’,
An' they just might!
It’s easy to forget them without tryin’,
With just a pocketful of starlight!
Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket,
Never let it fade away! ( Never let it fade away! )
Catch a falling star an’ put it in your pocket,
Save it for a rainy day!
( Save it for rainy day! ) Save it for a rainy day!
και θα λάμπει και η τσέπη...
και όταν το βγάλεις από την τσέπη
θα το φορέσεις στα μαλλιά και θα λάμπεις κι εσύ στην βροχερή μέρα...
τα μάτια στον ουρανό!
μου λείψατε όλοι :)
Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010
Νέμεσις
Η Νέμεσις είναι μια αρχαία θεά.
Και μια χρήσιμη ανάγκη.
Που μετά ανακαλύπτεις ότι δεν είναι και τόσο αναγκαία.
Έχει κρύα χέρια.
Και φοράει πάντα γάντια για να μην αφήνει δακτυλικά αποτυπώματα.
Μπορεί να τυλιχτεί γύρω από έναν κρινένιο λαιμό. Μπορεί να γίνει ομίχλη να θολώσει την εικόνα και να πνίξει κάθε αχτίδα ήλιου στον ουρανό.
Σίγουρα φοράει μαύρα. Ή και γκρι.
Έχει μάτια που καίνε. Αλλά είναι σιωπηλά.
Δρα συνήθως αποφεύγοντας τα περιττά. Λόγια, λέξεις, συναισθήματα.
Καπνίζει τσιγάρα που αφήνουν αφύσικα μεγάλο αλλά λεπτό ίχνος καπνού στην ατμόσφαιρα, Από αυτό που ταξιδεύει και πάει ως Πάνω. Πολύ ψηλά.
Υπάρχει γιατί κάποιος τη ζητάει. Όπως όλα, άλλωστε...
Η Νέμεσις τελικά ζει γύρω μας σαν κοινή ύπαρξη.
Κρατάει τη μαύρη τεράστια ομπρέλα της στο Φθινόπωρο που μόνιμα έχει επιλέξει.
Και μπαίνει πάντα στο χώρο σαν ανακουφιστική τελεία.
Και αρχίζουν όλα από την Αρχή.
Υ.Γ. Και αν διαλέγει μουσική για την είσοδό της στο χώρο, σίγουρα είναι αυτό η διασκευή των urbs στο κομμάτι των duran duran- the chauffeur
Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2010
You Make Me Feel
Aγαπημένοι μου Archive
γιατί δεν θυμάμαι πότε σας πρωτοείπα "αγαπημένους";Να ήταν κάπου στο καλοκαίρι του 2006;
Και άραγε έχει καμιά σημασία, τώρα, στο έτος 2010, όταν εσείς κυκλοφορήσατε το πρώτο σας άλμπουμ σύμφωνα με την ελληνική wikipedia το 1996; Μάλλον όχι.
Αγαπημένοι μου Archive,
λοιπόν προχθές ήρθα στη συναυλία σας. Εκεί στο θέατρο Badminton με άλλους 2500 σας είδα να βγαίνετε μαυροντυμένοι και οι δέκα (!) για να μου τραγουδήσετε κάποια από τα μοναδικά σας τραγούδια.
Σε μερικά συγκινήθηκα. Σε άλλα χόρεψα. Σε κάποια δυστυχώς βαρέθηκα.
Με πάγωσε o απίστευτα δυνατός κλιματισμός του χώρου, με εξόργισε η καφρίλα μερικών που δεν εννοούν να καταλάβουν ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι πλέον να ανεχόμαστε το τσιγάρο τους και κυρίως την φύση του Ελληνάρα που κρύβουν μέσα τους, με ταξίδεψε ο εξαιρετικός ήχος, με προβλημάτισε η τιμή του εισιτηρίου, με άγγιξε ο κόσμος που τραγουδούσε, για κάποιες στιγμές με συνεπήρε η ατμόσφαιρα.
Αλλά...
Πριν δύο χρόνια περίπου, σε έναν πιό μικρό, παρεΐστικο σχεδόν χώρο, στο Κύτταρο, είχα την τύχη να παρακολουθήσω ένα μοναδικό live με κόστος στο ένα τέταρτο σχεδόν της τιμής του εισιτηρίου της συναυλίας σας. Με συμμετοχές από ελληνικά συγκροτήματα οι Μητέρα Φάλαινα Τυφλή, οι εξαιρετικοί Τransistor και ως κορυφαίο όνομα ο Graig Walker. Ο τραγουδιστής σας που άφησε την μπάντα το 2004. Αυτός ο συμπαθέστατος και απλός κοκκινοτρίχης με το ντροπαλό χαμόγελο και την απίστευτη φωνή.
Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που τραγούδησε το Again.
Όλες οι λέξεις με το στερητικό άλφα,αυτές που τις χρησιμοποιούν μερικοί επιτήδειοι στις μικρές αγγελίες για να μπαίνουν πρώτοι πρώτοι ακόμα και αν οι υπηρεσίες τους δεν ξεκινούν από το γράμμα άλφα, αυτές που τελευταίως χρησιμοποιούνται και για κάποιου τύπου χιούμορ, δεν ήταν ικανές για να περιγράψουν την άνεση με την οποία τραγούδησε ο άνθρωπος αυτός το συγκεκριμένο τραγούδι: Αβασάνιστα, αβάδιστα, άφοβα μα όχι άφωνα, απίστευτα.
Και με τρία άλφα στην αρχή της κάθε λέξης.Δεν θυμάμαι κι εγώ πιά, για πόση ώρα έμειναν σηκωμένες οι τρίχες μου όλες από την φωνή και την ερμηνεία. Και όλα αυτά χωρίς το δικό σας ανθρώπινο δυναμικό, χωρίς τα εφέ και χωρίς τον τόσο κόσμο να επευφημεί...
Η σύγκριση με την ερμηνεία που δώσατε στο Again στο φινάλε της συναυλίας αναπόφευκτα έβγαλε νικητή τον αποχωρήσαντα. Όσο κι αν προσπάθησε ο τωρινός ερμηνευτής, όσο και αν χτυπήθηκε, όσο και αν έδωσε, έφτασε κάτω μόνο η προσπάθεια. Όχι το μεγαλείο...
Πραγματικά, δεν θέλω να μειώσω την εμφάνισή σας προχθές. Ήταν τίμια. Τραγουδήσατε για δύο και κάτι ώρες, συμπεριλάβατε το πολυαγαπημένο μου Lights, ήσασταν αρκετά ζεστοί και προσπαθήσατε ειλικρινά.
Αλλά γράφω γιατί προβληματίστηκα
Τελικά αξίζει να συνεχίζουν μερικά συγκροτήματα όταν μέλη-κλειδιά τους, όπως ο κεντρικός τραγουδιστής ή έστω ο καλύτερος τραγουδιστής τους αφήνει το γκρουπ;
Ή μήπως ο μετασχηματισμός είναι απαραίτητος γιατί το όνομα που έχει ιστορία έχει και μεγάλο βάρος;
Ειλικρινά δική σας,
Κρυολογημένη Με Αβάσταχτο Συνάχι.
Υ.Γ. Χίλια ευχαριστώ στον Κ. για την πρόσκληση και την Mistress Hyde για την ιδέα των λέξεων με στερητικό άλφα.
γιατί δεν θυμάμαι πότε σας πρωτοείπα "αγαπημένους";Να ήταν κάπου στο καλοκαίρι του 2006;
Και άραγε έχει καμιά σημασία, τώρα, στο έτος 2010, όταν εσείς κυκλοφορήσατε το πρώτο σας άλμπουμ σύμφωνα με την ελληνική wikipedia το 1996; Μάλλον όχι.
Αγαπημένοι μου Archive,
λοιπόν προχθές ήρθα στη συναυλία σας. Εκεί στο θέατρο Badminton με άλλους 2500 σας είδα να βγαίνετε μαυροντυμένοι και οι δέκα (!) για να μου τραγουδήσετε κάποια από τα μοναδικά σας τραγούδια.
Σε μερικά συγκινήθηκα. Σε άλλα χόρεψα. Σε κάποια δυστυχώς βαρέθηκα.
Με πάγωσε o απίστευτα δυνατός κλιματισμός του χώρου, με εξόργισε η καφρίλα μερικών που δεν εννοούν να καταλάβουν ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι πλέον να ανεχόμαστε το τσιγάρο τους και κυρίως την φύση του Ελληνάρα που κρύβουν μέσα τους, με ταξίδεψε ο εξαιρετικός ήχος, με προβλημάτισε η τιμή του εισιτηρίου, με άγγιξε ο κόσμος που τραγουδούσε, για κάποιες στιγμές με συνεπήρε η ατμόσφαιρα.
Αλλά...
Πριν δύο χρόνια περίπου, σε έναν πιό μικρό, παρεΐστικο σχεδόν χώρο, στο Κύτταρο, είχα την τύχη να παρακολουθήσω ένα μοναδικό live με κόστος στο ένα τέταρτο σχεδόν της τιμής του εισιτηρίου της συναυλίας σας. Με συμμετοχές από ελληνικά συγκροτήματα οι Μητέρα Φάλαινα Τυφλή, οι εξαιρετικοί Τransistor και ως κορυφαίο όνομα ο Graig Walker. Ο τραγουδιστής σας που άφησε την μπάντα το 2004. Αυτός ο συμπαθέστατος και απλός κοκκινοτρίχης με το ντροπαλό χαμόγελο και την απίστευτη φωνή.
Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που τραγούδησε το Again.
Όλες οι λέξεις με το στερητικό άλφα,αυτές που τις χρησιμοποιούν μερικοί επιτήδειοι στις μικρές αγγελίες για να μπαίνουν πρώτοι πρώτοι ακόμα και αν οι υπηρεσίες τους δεν ξεκινούν από το γράμμα άλφα, αυτές που τελευταίως χρησιμοποιούνται και για κάποιου τύπου χιούμορ, δεν ήταν ικανές για να περιγράψουν την άνεση με την οποία τραγούδησε ο άνθρωπος αυτός το συγκεκριμένο τραγούδι: Αβασάνιστα, αβάδιστα, άφοβα μα όχι άφωνα, απίστευτα.
Και με τρία άλφα στην αρχή της κάθε λέξης.Δεν θυμάμαι κι εγώ πιά, για πόση ώρα έμειναν σηκωμένες οι τρίχες μου όλες από την φωνή και την ερμηνεία. Και όλα αυτά χωρίς το δικό σας ανθρώπινο δυναμικό, χωρίς τα εφέ και χωρίς τον τόσο κόσμο να επευφημεί...
Η σύγκριση με την ερμηνεία που δώσατε στο Again στο φινάλε της συναυλίας αναπόφευκτα έβγαλε νικητή τον αποχωρήσαντα. Όσο κι αν προσπάθησε ο τωρινός ερμηνευτής, όσο και αν χτυπήθηκε, όσο και αν έδωσε, έφτασε κάτω μόνο η προσπάθεια. Όχι το μεγαλείο...
Πραγματικά, δεν θέλω να μειώσω την εμφάνισή σας προχθές. Ήταν τίμια. Τραγουδήσατε για δύο και κάτι ώρες, συμπεριλάβατε το πολυαγαπημένο μου Lights, ήσασταν αρκετά ζεστοί και προσπαθήσατε ειλικρινά.
Αλλά γράφω γιατί προβληματίστηκα
Τελικά αξίζει να συνεχίζουν μερικά συγκροτήματα όταν μέλη-κλειδιά τους, όπως ο κεντρικός τραγουδιστής ή έστω ο καλύτερος τραγουδιστής τους αφήνει το γκρουπ;
Ή μήπως ο μετασχηματισμός είναι απαραίτητος γιατί το όνομα που έχει ιστορία έχει και μεγάλο βάρος;
Ειλικρινά δική σας,
Κρυολογημένη Με Αβάσταχτο Συνάχι.
Υ.Γ. Χίλια ευχαριστώ στον Κ. για την πρόσκληση και την Mistress Hyde για την ιδέα των λέξεων με στερητικό άλφα.
Πέμπτη 23 Σεπτεμβρίου 2010
Πορτοκαλοκίτρινο
Και ο Σεπτέμβρης κυλάει σαν τρένο στις ράγες του Αθηναϊκού χρόνου. Φέτος με εναλλαγές που αρμόζουν σε πραγματικό Φθινόπωρο:ζέστη, βροχή, κρύο, σύννεφα, υποκίτρινος ήλιος.
Πιό δύσκολος από άλλες χρονιές, με καχυποψία και υποψία ηρεμίας, πια,για την οικονομική κρίση. Της ηρεμίας μετα την Αποδοχή. Μετά το πρώτο σοκ η πόλη σαν να τη θεωρεί τη Νέα Κατάσταση πιό δεδομένη από ποτέ. Καλώς ή κακώς...
Ποδήλατα παντού. Χωρίς υποδομές και με τους αναβάτες τους, σύγχρονους Ιππότες που ορμούν στη μάχη της καθημερινότητας σαν να είναι μάχη ιδανικών. Διακινδυνεύοντας την ίδια τους τη ζωή σε μια χώρα που προσπαθεί να κάνει το βήμα μπροστά αλλά είναι τόσα που την κρατάνε πίσω. Σε μια μόνιμη διεκδίκηση ενός καλύτερου αύριο, που η πολιτεία μάλλον ανόητα και ανάλγητα μας στερεί.
Σε ένα τέτοιο άτι ανέβηκα κι εγώ την προηγούμενη Κυριακή, στην Τεχνόπολη. Ήταν μπλε, μικροκαμωμένο και στιβαρό. Έμοιαζε με παιδί των διπλανών του που μας περίμεναν παρατεταγμένα για βόλτα, αλλά ήταν εξίσου άφοβο και αποφασιστικό στη μικρή διαδρομή επίδειξης που μας επέτρεψαν οι διοργανωτές της έκθεσης. Χοροπηδούσε χαρούμενα στα καλντερίμια του Γκαζιού, έστριβε υπεύθυνα στις στροφές της Τεχνόπολης.
Είχα ξεχάσει πώς είναι να ποδηλατείς. Την αίσθηση του αέρα στο πρόσωπο και την ομορφιά της ισορροπίας πάνω σε δίτροχο. Παιδικές μνήμες ανασύρθηκαν από το μυαλό και ήρθαν να δέσουν παράξενα με το τώρα, αποφεύγοντας τον υπολογισμό πόσα χρόνια είχα να πατήσω πετάλι. Με κέρδισε όπως την πρώτη φορά που πέταξα τις βοηθητικές ρόδες, μία μία...
Και μετά είναι και το σινεμά. Σεπτέμβρης, παραδοσιακά πλέον μήνας ταινιών. Νύχτες πρεμιέρας και κόσμος πολύς να παρακολουθεί ταινίες που αν δεν ήταν αυτή η διοργάνωση ίσως δεν έμπαινε καν στη σκέψη να δει. Οι εκπτωτικές κάρτες βοήθησαν, φυσικά.Και η διάθεση για να χαθούμε μέσα από τις Ζωές Των Άλλων, σε μια κλειστή αίθουσα με αναπαυτικά καθίσματα-οχήματα του ταξιδιού.
Λίγα χρόνια πίσω δεν αγαπούσα το Φθινόπωρο. Μου φαινόταν σαν εποχή παρακμής και ξεκινημάτων που δεν ήθελα να κάνω. Η αναχώρηση του καλοκαιριού, η υποχρεωτική καθημερινή ρουτίνα, η επιστροφή στην Πόλη σημάδευε με αντιπάθεια τους μήνες Σεπτέμβρη, Οκτώβρη και Νοέμβρη.
Πλέον αυτό μου φαίνεται μακρινό. Ίσως επειδή κατάλαβα ότι όλα χρειάζονται. Ίσως επειδή άρχισα να αγαπάω το καφέ και τις περισσότερες αποχρώσεις του. Ίσως γιατί η αλλαγή τελικά δεν είναι απαραίτητα κακή. Και σίγουρα γιατί όταν κλείνει μια πόρτα πάντα ανοίγει μια άλλη. Και αν δεν ανοίξει, θα ανοίξει έστω παράθυρο.
Ακόμα και αν αυτό δείχνει σε ένα τοπίο με χαλί πορτοκαλοκίτρινα φύλλα.
Ευχή για όλους μας: μια βόλτα σε ένα φθινοπωρινό δάσος, κήπο, ναι γιατί όχι, και θάλασσα... Έχει εκείνο το μολυβί χρώμα και την ηρεμία που ειναι απαραίτητη μετά το ξέφρενο τραγούδι του Καλοκαιριού.
Ευχή να συναντηθούμε εκεί έξω.
Πλέον κατα προτίμηση με ποδήλατα
Καλό Φθινόπωρο, λοιπόν
Πιό δύσκολος από άλλες χρονιές, με καχυποψία και υποψία ηρεμίας, πια,για την οικονομική κρίση. Της ηρεμίας μετα την Αποδοχή. Μετά το πρώτο σοκ η πόλη σαν να τη θεωρεί τη Νέα Κατάσταση πιό δεδομένη από ποτέ. Καλώς ή κακώς...
Ποδήλατα παντού. Χωρίς υποδομές και με τους αναβάτες τους, σύγχρονους Ιππότες που ορμούν στη μάχη της καθημερινότητας σαν να είναι μάχη ιδανικών. Διακινδυνεύοντας την ίδια τους τη ζωή σε μια χώρα που προσπαθεί να κάνει το βήμα μπροστά αλλά είναι τόσα που την κρατάνε πίσω. Σε μια μόνιμη διεκδίκηση ενός καλύτερου αύριο, που η πολιτεία μάλλον ανόητα και ανάλγητα μας στερεί.
Σε ένα τέτοιο άτι ανέβηκα κι εγώ την προηγούμενη Κυριακή, στην Τεχνόπολη. Ήταν μπλε, μικροκαμωμένο και στιβαρό. Έμοιαζε με παιδί των διπλανών του που μας περίμεναν παρατεταγμένα για βόλτα, αλλά ήταν εξίσου άφοβο και αποφασιστικό στη μικρή διαδρομή επίδειξης που μας επέτρεψαν οι διοργανωτές της έκθεσης. Χοροπηδούσε χαρούμενα στα καλντερίμια του Γκαζιού, έστριβε υπεύθυνα στις στροφές της Τεχνόπολης.
Είχα ξεχάσει πώς είναι να ποδηλατείς. Την αίσθηση του αέρα στο πρόσωπο και την ομορφιά της ισορροπίας πάνω σε δίτροχο. Παιδικές μνήμες ανασύρθηκαν από το μυαλό και ήρθαν να δέσουν παράξενα με το τώρα, αποφεύγοντας τον υπολογισμό πόσα χρόνια είχα να πατήσω πετάλι. Με κέρδισε όπως την πρώτη φορά που πέταξα τις βοηθητικές ρόδες, μία μία...
Και μετά είναι και το σινεμά. Σεπτέμβρης, παραδοσιακά πλέον μήνας ταινιών. Νύχτες πρεμιέρας και κόσμος πολύς να παρακολουθεί ταινίες που αν δεν ήταν αυτή η διοργάνωση ίσως δεν έμπαινε καν στη σκέψη να δει. Οι εκπτωτικές κάρτες βοήθησαν, φυσικά.Και η διάθεση για να χαθούμε μέσα από τις Ζωές Των Άλλων, σε μια κλειστή αίθουσα με αναπαυτικά καθίσματα-οχήματα του ταξιδιού.
Λίγα χρόνια πίσω δεν αγαπούσα το Φθινόπωρο. Μου φαινόταν σαν εποχή παρακμής και ξεκινημάτων που δεν ήθελα να κάνω. Η αναχώρηση του καλοκαιριού, η υποχρεωτική καθημερινή ρουτίνα, η επιστροφή στην Πόλη σημάδευε με αντιπάθεια τους μήνες Σεπτέμβρη, Οκτώβρη και Νοέμβρη.
Πλέον αυτό μου φαίνεται μακρινό. Ίσως επειδή κατάλαβα ότι όλα χρειάζονται. Ίσως επειδή άρχισα να αγαπάω το καφέ και τις περισσότερες αποχρώσεις του. Ίσως γιατί η αλλαγή τελικά δεν είναι απαραίτητα κακή. Και σίγουρα γιατί όταν κλείνει μια πόρτα πάντα ανοίγει μια άλλη. Και αν δεν ανοίξει, θα ανοίξει έστω παράθυρο.
Ακόμα και αν αυτό δείχνει σε ένα τοπίο με χαλί πορτοκαλοκίτρινα φύλλα.
Ευχή για όλους μας: μια βόλτα σε ένα φθινοπωρινό δάσος, κήπο, ναι γιατί όχι, και θάλασσα... Έχει εκείνο το μολυβί χρώμα και την ηρεμία που ειναι απαραίτητη μετά το ξέφρενο τραγούδι του Καλοκαιριού.
Ευχή να συναντηθούμε εκεί έξω.
Πλέον κατα προτίμηση με ποδήλατα
Καλό Φθινόπωρο, λοιπόν
Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2010
10 αγαπημένα πράγματα
1.Να ζω όσο μπορώ με τη Θάλασσα.Να κολυμπάω, με ή χωρίς θαλασσινό κουστούμι, να βουτάω με μάσκα και να παρατηρώ με τις ώρες τα ψάρια και το βυθό, παρέα με τις εικόνες τους και ήχο της ανάσας μου. Να μοιράζομαι με τα θαλασσινά πλάσματα μυστικά που με κανέναν άνθρωπο δεν μπορώ και να στεγνώνω στα ρηχά ακούγοντας τους ήχους του κύματος και των βότσαλων που χτυπούν το ένα στο άλλο σε δική τους συμφωνία.
2.Να χορεύω και να μελετάω χορό. Οποιονδήποτε χορό βγάζει από μέσα μου αυτή τη δύναμη που ζητάει να βγει...Το μπαλέτο, γιατί απαιτεί μέγιστη προσπάθεια και αυτοσυγκέντρωση. Το σύγχρονο, γιατί απελευθερώνει την ενέργεια από τα άκρα και σε ενώνει με τη μουσική. Και το swing γιατί σε "αναγκάζει" σε επικοινωνία και συνεργασία και με τον εαυτό σου και με τον παρτενέρ σου.
3.Να οδηγώ με ανοιχτά παράθυρα κοντά στη Φύση και με αγαπημένη μουσική υπόκρουση, διαφορετική κατά περίπτωση. Να προσπαθώ να αναγνωρίσω τα μοναδικά αρώματα που εισβάλλουν από το παράθυρο και να συνδυάζω τι μου θυμίζουν ή πώς με κάνουν να νοιώθω.
4.Να μιλάω, να παίζω και να χαϊδεύω τις γάτες και το σκύλο μου, αλλά και οποιοδήποτε ζώο.
Κυριολεκτικά μου αλλάζει τη διάθεση στη στιγμή...
5.Να τρώω παγωτό μηχανής. Εκείνο το τεράστιο ανάμικτο στο τραγανό χωνάκι!
6.Να παρατηρώ αυτούς που αγαπώ όταν κοιμούνται.Με κάνει να τους αγαπώ ακόμη περισσότερο...
7.Να δίνω και να δέχομαι αγάπη, τρυφερότητα και στοργή. Ιδίως με όσους με έχουν και τους έχω επιλέξει ως αγαπημένα πρόσωπα...αλλά πολλές φορές και με αγνώστους σε μαγικές στιγμές που απλά συναντιώμαστε...
8.Να ρίχνω ζεστό νερό πάνω από παγάκια. Πάντα με συνεπαίρνει το πώς λιώνει ο πάγος με την προσθήκη του ζεστού!
9. Να ζωγραφίζω...οτιδήποτε...αλλά το καλοκαίρι πέτρες που κουβαλάω από τις παραλίες λίγες λίγες και στο τέλος μου διαλύουν τις τσάντες μου!
και
10.Να επικοινωνώ, να ανταλλάσω, να κινούμαι, να δέχομαι και να δίνω.
Αυτό ήταν άλλο ένα παιχνίδι μεταξύ bloggers.
Με προσκάλεσαν ο Μούτρος και με ανοιχτή πρόσκληση η IZA κι εγώ με τη σειρά μου πρεπει να προσκαλέσω άλλους δέκα...
για να δούμε..
1.Mistress Hyde
2.Kaya
3.Vany
4.Margo
5.Συννεφούλα
6. Crispy
7. Gi Gaga Kouni Beli
8.Viveta (Past Tense)
9. Yonderboi
και
10. Happy Pepper
περιμένω να διαβάσω τις λίστες σας!
2.Να χορεύω και να μελετάω χορό. Οποιονδήποτε χορό βγάζει από μέσα μου αυτή τη δύναμη που ζητάει να βγει...Το μπαλέτο, γιατί απαιτεί μέγιστη προσπάθεια και αυτοσυγκέντρωση. Το σύγχρονο, γιατί απελευθερώνει την ενέργεια από τα άκρα και σε ενώνει με τη μουσική. Και το swing γιατί σε "αναγκάζει" σε επικοινωνία και συνεργασία και με τον εαυτό σου και με τον παρτενέρ σου.
3.Να οδηγώ με ανοιχτά παράθυρα κοντά στη Φύση και με αγαπημένη μουσική υπόκρουση, διαφορετική κατά περίπτωση. Να προσπαθώ να αναγνωρίσω τα μοναδικά αρώματα που εισβάλλουν από το παράθυρο και να συνδυάζω τι μου θυμίζουν ή πώς με κάνουν να νοιώθω.
4.Να μιλάω, να παίζω και να χαϊδεύω τις γάτες και το σκύλο μου, αλλά και οποιοδήποτε ζώο.
Κυριολεκτικά μου αλλάζει τη διάθεση στη στιγμή...
5.Να τρώω παγωτό μηχανής. Εκείνο το τεράστιο ανάμικτο στο τραγανό χωνάκι!
6.Να παρατηρώ αυτούς που αγαπώ όταν κοιμούνται.Με κάνει να τους αγαπώ ακόμη περισσότερο...
7.Να δίνω και να δέχομαι αγάπη, τρυφερότητα και στοργή. Ιδίως με όσους με έχουν και τους έχω επιλέξει ως αγαπημένα πρόσωπα...αλλά πολλές φορές και με αγνώστους σε μαγικές στιγμές που απλά συναντιώμαστε...
8.Να ρίχνω ζεστό νερό πάνω από παγάκια. Πάντα με συνεπαίρνει το πώς λιώνει ο πάγος με την προσθήκη του ζεστού!
9. Να ζωγραφίζω...οτιδήποτε...αλλά το καλοκαίρι πέτρες που κουβαλάω από τις παραλίες λίγες λίγες και στο τέλος μου διαλύουν τις τσάντες μου!
και
10.Να επικοινωνώ, να ανταλλάσω, να κινούμαι, να δέχομαι και να δίνω.
Αυτό ήταν άλλο ένα παιχνίδι μεταξύ bloggers.
Με προσκάλεσαν ο Μούτρος και με ανοιχτή πρόσκληση η IZA κι εγώ με τη σειρά μου πρεπει να προσκαλέσω άλλους δέκα...
για να δούμε..
1.Mistress Hyde
2.Kaya
3.Vany
4.Margo
5.Συννεφούλα
6. Crispy
7. Gi Gaga Kouni Beli
8.Viveta (Past Tense)
9. Yonderboi
και
10. Happy Pepper
περιμένω να διαβάσω τις λίστες σας!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)