Σκοτεινά Σημεία

Σκοτεινά σημεία στο σώμα μας και στην ψυχή μας φωτίζονται από το τυχαίο φως ανθρώπων που μοιάζει ασύνδετο γιατί διασταυρώσαμε ποτέ τα βήματά μας μαζί τους. Κρατούν ένα φακό στις μύχιες ανάγκες μας και μας ξεγυμνώνουν πρώτα στα δικά μας μάτια και μετά σε όλου του κόσμου. Και μένουμε κάπως σαν αβοήθητοι κι εκστατικοί μπροστά στην ανακάλυψη του νέου μας εαυτού. Κι ύστερα, το μόνο που θέλουμε είναι να βλέπουμε τα δικά τους μάτια γιατί μας δείχνουν έναν νέο εαυτό ξεγυμνωμένο από κάθε τι παλιό και έτοιμο, με το νέο, τρυφερό του δέρμα να δεχτεί τα σημάδια τους, ένας θεός ξέρει γιατί.

Και σαν μπλοκ που ζωγραφίζουμε σελίδες γυρνάμε φύλλο και αρχίζουν τα χρώματα να ρέουν θολά, μπερδεμένα σε μια σύνθεση που δεν ξέρουμε που θα μας βγάλει, αλλά για κοίτα, όταν την δει κάποιος από μακρυά καταλαβαίνει το βαθύτερο νόημά της. Μόνο και μόνο επειδή αυτό το Φως έφτασε στο παραμελημένο μέρος που διψούσε να μιλήσει, να κινηθεί, να ανασάνει.

Τελικά είναι η αγάπη τόσο ανιδιοτελές συναίσθημα όσο του πιστώνουν;

Ή βάζει νάρκες σε οποιαδήποτε πραγματική ένωση μας με τον Αγαπημένο ή την Αγαπημένη και μας χωρίζει σε κομμάτια που αντανακλούν τις πολλές πλευρές της ύπαρξής μας αλλά που δεν μας αφήνει ποτέ να γίνουμε Ένα;

Περπατώ και όταν δεν έχω το χέρι σου κοντά στο δικό μου κάτι ραγίζει και σ' αυτόν τον νέο εαυτό που μου αποκάλυψες. Και πολλές φορές δεν έχω το κουράγιο να ζεστάνω την ψυχή μου στη φωτιά σου γιατί κι εσύ φοβάσαι ότι θα καείς από αυτό το ίδιο σου το Σ' αγαπώ. Αυτό που με φώτισε σαν νέα ύπαρξη, αυτό που με οδηγεί να κάνω τα πρώτα μου αβέβαια βήματα στον νέο κόσμο που ουσιαστικά δεν είναι ποτέ νέος αλλά αλλάζει χρώματα μιας και βλέπω πια με άλλα μάτια.

Μερικές φορές οι λαβύρινθοι των σκέψεων μόνο χαμένους και εξαντλημένους δημιουργούν.

Πολλές φορές οι ερωτήσεις δεν έχουν νόημα.

Ο δρόμος χαράζεται από τα βήματα.

Αυτή η επιτακτική ανάγκη να είμαι κάπως εκεί είναι αρκετή για να μου ορίσει συντεταγμένες.

Για την ώρα.

2011

Ξεκίνησε.
Με ομίχλη.
Αλλά για κάποιο λόγο στην ομίχλη βλέπω πιό καθαρά.

Και βροχή.
Αλλά δεν βρέχομαι.
Ζεστή μέσα στα σκεπάσματά μου ονειρεύομαι τον κόσμο που θέλω.

Περπατάω.
Τι άφησα πίσω το 2010;
Έχει σημασία; Ο δρόμος προχωράει με το βήμα που ανοίγω κάθε μέρα, κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μου, όποια κι αν είναι αυτή.

Kαλή Χρονιά.

Καλό Δρόμο.

Καλό Βήμα.

Σε Όλους.

Ευχές

Tα παράξενα Χριστούγεννα του 2010 μόλις πέρασαν.

Σε μια πόλη με φωτάκια και καθόλου εορταστική ατμόσφαιρα, με σκοτάδι πολύ γύρω μου, με επιθυμίες εγκλωβισμένες στα κουτιά των συνθηκών. Με τον απόηχο των τραγουδιών των παιδιών κόντρα σε οικονομική κρίση και κρίση αξιών και νευρική κρίση να τριγυρίζει στο μυαλό μου, σαν να κοιμήθηκα και να μην ξύπνησα ποτέ και να ζω σε ένα όνειρο που μπλέκεται τόσο επικίνδυνα με την πραγματικότητα που οι μορφές είναι τρομακτικές και θαυμάσιες και στις δύο διαστάσεις.


Δεκέμβριος και σαν να έχουμε κλειστεί σε κουτιά δώρων κι εμείς και να περιμένουμε κάτω από το στολισμένο δέντρο των καιρών να έρθει ο δικαιούχος να μας παραλάβει. Το μήνυμα έχει πάει στον δικαιούχο αλλά με τις απεργίες, τις καθυστερήσεις, το χάος αυτός σαν να κωλύεται. Η επικοινωνία είναι δύσκολη αλλά τόσο ευτυχώς υπαρκτή, την νοιώθουμε σαν μια άρρωστη άνοιξη που δεν λέει να γίνει καλοκαίρι και χτυπιέται σαν ήχος σε δωμάτιο άδειο και κάπως επιστρέφει και όλο επιστρέφει. Δεν κάνει κρύο αλλά δεν έχει και ζέστη κι η υγρασία του χειμώνα ταξιδεύει τα μηνύματα του ενός στον άλλον με κάποια όχι ευλάβεια, όχι προσήλωση, όχι απελπισία. Το βλέμμα μένει να μιλήσει αλλά κι αυτό κάπου σκαλώνει.

Ναι, είναι δύσκολα. Για όλους. Το ξέρουμε. Το βλέπουμε. Δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσουμε να το αγνοήσουμε. Δεν είναι τα χρήματα που λείπουν. Είναι που η Ελπίδα κάπου έχει κρυφτεί και οι περισσότεροι δεν ξέρουν πια να παίζουν κρυφτό. Γιατί απλά, ξέχασαν να είναι παιδιά...

Ευχές εκ των υστέρων πιάνουν;
Τα δώρα που δεν τα δώσαμε την παραμονή των Χριστουγέννων μετράνε;
Γιατί όχι; Πού πάει η αγάπη όταν αργεί;

Ας βγει το περιτύλιγμα, ας ανοίξω το κουτί..

Γι' αυτά τα Χριστούγεννα που πέρασαν λοιπόν και τις ημέρες που μένουν πριν το 2010 σκορπιστεί στον άνεμο σαν χαρτάκια φθηνού ημερολογίου τοίχου οι ευχές μου..

Ο καθένας εκεί έξω να έχει στην Ψυχή του Ένα Φως που ποτέ δεν σβήνει.
Να μην το αφήσει να σβήσει, ακόμα και αν ξεκουραστεί για λίγο.

Και το Παιδί μέσα μας να παίζει αέναα και να τραγουδάει πάντα τα κάλαντα των Χριστουγέννων της ζωής.




Καθυστερημένα Χρόνια Πολλά σε Όλους...


και για την Πρωτοχρονιά ελπίζω να είμαι στην ώρα μου!

Regrets

Loin très loin du monde
Où rien ne meurt jamais
J´ai fait ce long,
Ce doux voyage,

Nos âmes se confondent
Aux neiges éternelles
L´amour cachait
Son vrai visage

Oh viens, ne sois plus sage
Après tout qu´importe
Je sais la menace
Des amours mortes

Gardons l´innocence
Et l´insouciance
De nos jeux d´antan, troublants.

N´aie pas de regret
Fais moi confiance, et penses
A tous les no way
L´indifférence des sens
N´aie pas des regret
Fais la promesse, tu sais que
L´hiver et l´automne n´ont pu s´aimer

Debout la tête ivre
Des rêves suspendus
Je bois à nos amours
Infirmes

Au vent que je devine
Nos lèvres éperdues
S´offrent des noces
Clandestines

N´ouvre pas la porte
Tu sais le piège
De tous les remords
De l´anathème

Je me fous des saisons
Viens je t´emmène
Là, où dorment ceux qui s´aiment.

N´aie pas...                           
Viens ce soir
De regret
Viens me voir
Fais moi confiance, et penses
A tous...
Viens t'asseoir
Les no way
Près de moi
L´indifférence des sens
N´aie pas...
L'aube est là
De regret
Reste là
Fais la promesse, tu sais que
Je te promets
L´hiver et l´automne
D'être là
N´ont pu s´aimer
Pour l'éternité

Far, far from the world,
Where nothing ever dies
I had this long
This sweet journey

Our souls are now merging
At the eternal snow
Love was hiding
Its real face

Oh come stop behaving
Does it really matter
I do know the threat
Of the old flames

Let's keep the innocence
And the heedless
Of yesteryear stirring games

Oh don't feel regret
And also trust me, and think
To all the "no way"
To the indifference of senses
Oh don't feel regret
And also promise, you know that
Winter could never love autumn

Letting suspending dreams
Go up into my head
I drink to our disabled
Loves
In the wind that I guess
Our such frantic lips
Treat them to secret
Wedding

Don't open the door
Cause you know the trap
Of all the remorses
Of the anathema

I don't mind about seasons
Come I'll lead you
Where the lovers use to sleep

Oh don't [Come tonight]
Feel regret [And see me]
And also trust me, and think
To all [Come and sit]
The "no way" [Close to me]
The indifference of senses
Oh don't [Dawn is there]
Feel regret [Stay here]
And promise me, you know that [I promise you]
Winter could never [To be there]
Love autumn [At all eternity]

Μερικά τραγούδια τα αγαπάς από το πρώτο άκουσμα. Κι αν τα χάσεις, σε ξαναβρίσκουν αυτά...

Our Mutual Friend

Ω μα το ξέρω ότι το Μοσχοφίλερο είναι ταξιδιάρικο! Μα δεν εννοώ να το καταλάβω.
Επίσης το ξέρω ότι όλα είναι εκεί και όλα προχωράνε.
Κι αυτό για το συναισθηματικό μου κέντρο που το έχασα και πάγωσε ο χρόνος, πόσο αληθινό δείχνει.
Η γάτα μου στα πόδια μου να με ζεσταίνει και οι δουλειές να συνεχίζονται σε πραγματικό χρόνο, πόσο ψευδαίσθηση μοιάζουν.

Ποτέ ίσως δεν θα βρεθεί δρόμος για να διασχίσουμε... Αλλά μου φτάνει που συναντηθήκαμε για λίγες στιγμές. Ειλικρινά.
Η ευτυχία ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ.

Για όλους όσους αγάπησα τον τελευταίο (ίσως κ παραπάνω χρόνο)
ευχαριστώ που υπάρχετε.

Καλή σας Μέρα
Οπουδήποτε!

the windmills of my mind

...o ήχος από το αδιάκριτο πρωινό μπάνιο της γάτας με ξύπνησε. Το δικό της σφουγγάρι, η γλώσσα της, κάνει ένα σχεδόν ανεπαίσθητο ήχο για όσους κοιμούνται βαθιά...Αλλά δεν κοιμώμουν βαθιά.

Σχεδόν ποτέ δεν κοιμάμαι βαθιά.


Σκέφτηκα το Όνειρο που άφησα πίσω. "θέλω να γυρίσω εκεί,γιατί με ξύπνησες;
Κατηγόρησα τη γάτα με έναν αναστεναγμό μέχρι να γυρίσω πλευρό.

'Ηθελα να μείνω κι άλλο στη Χώρα του Ποτέ Ποτέ.
Εκεί που καμία Ματαίωση, κανένας πόνος δεν σ' αγγίζει. Εκεί που είμαι εκεί που θέλω να είμαι.

Δεν έμεινα όμως. Δεν κοιμάμαι βαθιά.

Οι ήρωες του ονείρου μου άρχισαν να ξεθωριάζουν σαν νερομπογιές σε πέτρα που τις ξεπλένει μια δυνατή βροχή... Τα χρώματα να διαλύονται, κι ένας γκρι πιά καπνός τους τύλιξε στο σεντόνι του.

Στο κουταλάκι που ανακάτευε το πρωινό τσάι μια μορφή που αγαπημένη ήρθε να με βρει και με μια μικρή φουσκάλα να φύγει. Το ίδιο ανεπαίσθητα. Το ίδιο κλεφτά.
Χωρίς καληνύχτα.
Χωρίς καλημέρα.


Μάλλον για πάντα...

Όσο κι αν αυτό το "πάντα" είναι μια Διάσταση από μόνο του.

Και μετά διαπίστωσα ότι όλο αυτό
ήταν Ένα Όνειρο Μέσα Σε Ένα Όνειρο.

Και ότι τελικά συχνά κοιμάμαι βαθιά.

Καλά ταξίδια....

catch a falling star...save it for a rainy day

Catch a falling star an’ put it in your pocket,
Never let it fade away!
Catch a falling star an’ put it in your pocket,
Save it for a rainy day!

For love may come an' tap you on the shoulder,
Some star-less night!
Just in case you feel you wanna’ hold her,
You’ll have a pocketful of starlight!

Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket,
Never let it fade away! ( Never let it fade away! )
Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket,
Save it for a rainy day! ( Save it for a rainy day! )

For love may come and tap you on the shoulder,
Some star-less night!
An’ just in case you feel you wanta’ hold her,
You’ll have a pocketful of starlight!

( . . . pocketful of starlight! ) [ hum in time ]

Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket,
Never let it fade away! ( Never let it fade away! )
Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket,
Save it for a rainy day! ( Save it for a rainy . . . Save it for a rainy, rainy rainy day! )

For when your troubles startn’ multiplyin’,
An' they just might!
It’s easy to forget them without tryin’,
With just a pocketful of starlight!

Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket,
Never let it fade away! ( Never let it fade away! )
Catch a falling star an’ put it in your pocket,
Save it for a rainy day!

( Save it for rainy day! ) Save it for a rainy day!



και θα λάμπει και η τσέπη...
και όταν το βγάλεις από την τσέπη
θα το φορέσεις στα μαλλιά και θα λάμπεις κι εσύ στην βροχερή μέρα...

τα μάτια στον ουρανό!
μου λείψατε όλοι :)