σκόρπιες σκέψεις

Ο Σεπτέμβρης είναι καταστροφικός μήνας.
Ας μην είμαι τόσο σκληρή: ο Σεπτέμβρης στην καλύτερη περίπτωση είναι τρομακτικός μήνας...

Όλο και κάτι τραγικό σκάει. Σε προσωπικό ή συλλογικό επίπεδο.
Και πάντα σε βρίσκει απροετοίμαστο. Μετά τις διακοπές που έχεις μαζέψει ήλιο, θάλασσα, ξεκούραση σου δίνει μία και σε επαναφέρει στα καθημερινά και σε ακόμη χειρότερα από τα καθημερινά...

Και όταν έχει ήλιο, μυρίζεις τη βροχή που έρχεται.
Και όταν βρέχει ,νοιώθεις κάτω από τα πόδια σου τον κρότο του κεραυνού που ήδη θα πέσει...Και που όσο και να τον αποζητάς, μερικές φορές, πάντα σε τρομάζει.

-Ο έρωτας και ο πόνος σου φορούν ένα ζευγάρι γυαλιά που σε κάνει να βλέπεις τα χρώματα πιό έντονα, τα σχήματα πιό αφηρημένα και τις αποστάσεις ανύπαρκτες.

Πανεύκολα μπορείς να πέσεις πάνω στο πρώτο δέντρο που θα βρεθεί στο δρόμο σου.

Να σου πέσουν τα πράγματα από την τσάντα και να μην τα ακούσεις καν.

Να παρατηρήσεις για λίγο ένα πουλί σε ένα σύρμα και να αρχίσεις να κλαις από τη μαγεία.

Να μην μπορείς να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη γιατί είτε είσαι απίστευτα όμορφος είτε παραμορφωμένος από τον πόνο.

Η ψυχή γίνεται ευάλωτη στους κοσμικούς κραδασμούς, τόσο που νομίζεις ότι την παίρνει ο αέρας σαν ξερό φύλλο.Και επικίνδυνα διάφανη. Επικίνδυνα για όποιον θα πλησιάσει.
Γιατί σπάνια δίνοντας ένα κομμάτι ψυχής δεν παίρνεις ένα άλλο...

-Μόνο το νερό μπορεί να εξαγνίσει όλα όσα γράφουν καθημερινά στο κορμί σου, τη σκέψη σου και την ψυχή σου.
Κάθε επαφή με τον νερό, βουτιά, κάθε κίνηση κάτω από αυτό, μέσα σ αυτό, με αυτό,διώχνει και μια αρνητική σκέψη. Και ανοίγει το μυαλό και την καρδιά που κλείνουν από τη ζέστη της πόλης.
Τελικά ελπίζω σε μια φθινοπωρινή όμορφη βροχή που θα ξεπλύνει για λίγο τη σκόνη μου.

purple rain

Μετα από αυτό, έβαψε τα νύχια της μωβ.

Το χρώμα ήταν τόσο σκούρο, όσο και η αύρα που της έλειπε τόσο εκείνη τη στιγμή.


Υποκατάστατο. Παυσίπονο αναποτελεσματικό.

Το μωβ είναι το χρώμα που μέσα του χάνεσαι.


Και μετά ήρθε στο μυαλό της το τραγούδι του Prince.


I never meant to cause you any sorrow.
I never meant to cause you any pain.
I only wanted to one time see you laughing.
I only wanted to see you laughing in the purple rain.

Όνειρο Φθινοπωρινής Νυκτός,..

Αλλά ας μην κοιτάμε πίσω...

Σύντομα και στην Αθήνα μας θα λάμψει ο ήλιος, η καθαριότητα και η ευγένεια στα πρόσωπα μας.
Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν από σήμερα και από εμάς...

(παρηγοριά στον άρρωστο)

Δύσκολη νύχτα.
Κάτι μεταξύ ζέστης και δροσιάς, ο όροφος να μην επιτρέπει να ανοίξουν τα παντζούρια για να μπει το νυχτερινό αεράκι (γιατί μαζί με αυτό μπορεί να μπει και κανένας ημεδαπός ή αλλοδαπός παράνομος και στην καλύτερη να μου κλέψει το λάπ τοπ)και τα όνειρα να κάνουν τόση βαθιά βουτιά στο υποσυνείδητο, που να ξυπνάς και να νοιώθεις ότι έχεις γυρίσει χρόνια πίσω.
Με δυσκολία άνοιξα τα μάτια μου σήμερα. Με περιμένουν τόσες δουλειές και εκκρεμότητες που θα πρέπει να κάνω επίκληση στη θεά Κάλι, μπας και μου φυτρώσουν άλλα τέσσερα χέρια για να τα καταφέρω. Και συν τοις άλλοις, ένα ενοχλητικότατο σπυράκι στο δεξί αυτί μου δυσκολεύει ακόμη περισσότερο τη ζωή.
Καλοκαιρινά βράδυα σου λέει...

Πόση αλήθεια και πόσο ψέμα μπορεί μια σχέση να χωρέσει;


Αυτήν η φράση, που την άκουσα πρόσφατα διατυπωμένη ως σκέψη περισσότερο παρά ως ερώτηση, ήρθε να με επισκεφτεί σήμερα μετά το φαγητό (ανεξιχνίαστο το χρονικό σημείο) και δεν με αφήνει να χωνέψω το ριζότο κοτόπουλο που κατανάλωσα πριν καμιά ώρα. Στριφογυρίζει στο μυαλό, κάνει βουτιά στο στομάχι και ανακατώνει τα γαστρικά υγρά μου. Κι αυτά σαν τσουνάμι την ξαναστέλνουν στο μυαλό...

Μικρότερη, πίστευα ότι το ψέμα είναι κάτι πολύ κακό, απαράδεκτο. Το είχα δαιμονοποιήσει σε τέτοιο βαθμό που η πιθανότητα έστω να υποψιαστώ τον πόνο που σε γεμίζει η αλήθεια ήταν απειροελάχιστη. Γενικότερα, μικρούς, με πρόσχημα την προστασία της ευαίσθητης παιδικής ψυχής μας, μας γεμίζουν με ιδέες απόλυτου: απόλυτη αλήθεια, απόλυτο ψέμα, απόλυτη αγάπη, απόλυτη τιμιότητα.
Μεγαλώνοντας κατάλαβα τη σχετικότητα των πραγμάτων. Ανακάλυψα την σκληρότητα της "ειλικρίνιας" κάποιων ανθρώπων, που το μόνο που ήθελαν όταν τα έκαναν μαντάρα, ήταν να βγει από μέσα τους με τη μορφή εξομολόγησης ή και παραδοχής αυτό το κάτι που λογιζόταν ως γεννεσιουργό του ψέμματος. "το είπα και ξαλάφρωσα", "με ενοχλούσε στη συνείδησή μου και ήθελα να στο πω" και τα καθέκαστα.

Βρίσκεσαι λοιπόν ξαφνικά με μια αλήθεια που κανείς δεν σε ρώτησε αν θέλεις να μάθεις.Γιατί, αν ήθελες να μάθεις, θα μπορούσες... Όποιος ψάχνει βρίσκει κι όποιος ρωτάει μαθαίνει...Αλλά εμφανίζεται ο άλλος και σου ομολογεί. Και νοιώθει και τίμιος. Και καλός. Και σωστός. Μπορεί και να είναι. Αν δεχτούμε όμως τη σχετικότητα των πραγμάτων, ο "σωστός άλλος" σου εμφανίζει μόνο τη μια πλευρά της θεωρητικά υπάρχουσας αντικειμενικής αλήθειας. Κι αυτό γιατί δεν μπορεί ποτέ να καλύψει όλες τις πλευρές της. Κανένας μας δεν μπορεί.

Πάντα σε μια σχέση (οποιαδήποτε σχέση) το ψέμα είναι ο σιωπηλός συνοδοιπόρος της αλήθειας. Είναι αυτό που θα σου επιτρέψει τα ρομαντικά όνειρα και τον εξωραϊσμό του άλλου. Η αλήθεια, η εκάστοτε προσωπική αλήθεια, είναι εκεί για να βάλει φρένο στην υπερβολή. Και πάντα αν την θέλεις, τη δική σου, προσωπική αλήθεια, τη βρίσκεις. Το υποσυνείδητό σου, που είναι πολύ πιό έξυπνο από το συνειδητό, σου δίνει τα μηνύματα που εσύ ίσως δεν μπορείς να αντικρίσεις...


Είναι ώρα να χωνέψω, νομίζω.

άντρες στην παραλία

Είναι μεσημέρι Δευτέρας. Σε μια τεράστια παραλία της Πελοποννήσου, με χιλιάδες σκιερά σημεία και άπλετο χώρο για όλους.Βιώνεις τα ακόλουθα:

-βάζεις την πετσέτα σου κάτω από μια σκιούλα.
Διαβάζεις χαλαρή το περιοδικό σου.
Τότε σκάει ο παππούς με την κοιλίτσα, την τριχωτή και την άσπρη, και κάθεται σε απόσταση δύο αναπνοών.
Δεν σε κοιτάζει άμεσα, αλλά έχει καθήσει τόσο κοντά σου που ακούει ακόμα και την κοιλιά σου να γουργουρίζει γιατί δεν έφαγες μεσημεριανό.

- Σε λίγο έρχεται ο "σεξουαλικός και διαθέσιμος".
Σε απόσταση δέκα αναπνοών βάζει την πετσέτα του ο τύπος που νομίζει ότι το όνειρο της γυναίκας είναι απλά ο Άντρας. Ένας οποιοσδήποτε άντρας.
Με ενοχλητικό βλέμμα και με μαγιό ντεμί τάνγκα.
Σε καρφώνει διαρκώς για να μην ξεχάσεις το όνειρο σου . Για την ακρίβεια, Αυτόν.
Δεν μπορείς ούτε να στρέψεις το βλέμμα σου γύρω: θα πάρει θάρρος και θα έρθει να σου εξηγήσει το όνειρό (σου).

- Λίγο πιό μακρυά, στρώνεται και ο νυμφευμένος μετά του παιδιού και της συζύγου, που σε κλεφτοκοιτάζει πίσω από την πλάτη της γυναίκας του,ενόσω παίζει με τα κουβαδάκια.
Δεν μπορεί, θα το έχεις κι εσύ το "σύνδρομο της βέρας".
Κάποια ψυχή λέει ότι οι γυναίκες λυσσάνε με τους παντρεμένους. Δεν μπορεί εσύ να είσαι η εξαίρεση!

-Ακόμα κι αν θέλεις να κοιτάξεις ευθεία, όχι δεξιά και όχι αριστερά, μέσα στη θάλασσα, στην αγκυροβολημένη βάρκα ο έφηβος με τους απαραίτητους φίλους τους φωνάζει τουλάχιστον τριάντα με σαράντα "ρε μαλάκα" ανά λεπτό.


Ώρα 13.00 μεταμεσημβρινή,μαζεύεις την πετσέτα σου, ρίχνεις μια τελευταία ματιά στην παραλία και πείθεσαι ότι ο ήλιος τις ώρες 11-4 είναι επικίνδυνος και ότι καμιά φορά η πολυκοσμία είναι καλύτερη από την "απομόνωση".

Ιούλιος

καλοκαίρι πάνω από την πόλη-air condition στάζουν-air condition αγοράζονται-ακόμη δεν πήρα ένα και οι ανεμιστήρες θα καούν από την υπερλειτουργία-

αέρας που κυκλοφορεί σαν ξένος στο σπίτι μου, ζεστός,παράξενος,ευπρόσδεκτος-κάθε ημέρα είναι ευπρόσδεκτη γιατί με φέρνει κοντύτερα στη θάλασσα, εκεί που σκάει το κύμα-

ο ήχος του κύματος είναι ο πάγος που απομένει στο πλαστικό ποτήρι του latte μου:κουνάω το ποτήρι και ακούγεται σαν βότσαλα που τα παρασύρει το κύμα-

μια φαντασίωση μόνο σε απομακρύνει από τη ζέστη της Αθήνας, όπου άνθρωποι φωνάζουν, παραπατούν, εκνευρίζονται, πηγαίνουν αργά και εκνευρίζουν άλλους, πηγαίνουν γρήγορα και δημιουργούν άγχος σε άλλους-κι όμως, το καλοκαίρι στην Αθήνα έχει τη δική του γεύση, σχεδόν το νοσταλγώ όταν δεν το έχω-μουσικές στον αέρα, μπύρες στις πλατείες, σκυλιά βαριανασένουν με τη γλώσσα έξω και με ήρεμο βλέμμα, γάτες προσεγγίζουν τους θαμώνες στα ταβερνάκια του κέντρου για τα προς το ζην, παλιά έπιπλα γραφείων περιμένουν μεταποιητές που θα τα κάνουν "vintage" δίπλα στους κάδους σκουπιδιών-

χρώματα στις βιτρίνες, σανδάλια και σαγιονάρες στα πόδια των γυναικών, γυαλιά καθρέφτες που βλέπεις τον εαυτό σου -"πώς είμαι έτσι Θέε μου", αρώματα και εκπτώσεις-η προσδοκία της εγκατάλειψης της πόλης δίνει χρώμα στην πόλη-


κιαυτή, όπως όλες οι γυναίκες, όταν εγκαταλειφθεί, γίνεται κούκλα-