Hamnet

Η ταινία που με έκανε να επιστρέψω εδώ μετά από τόσα χρόνια.

 

Η απώλεια.

Το πένθος.

 Ο έρωτας που γίνεται αγάπη.

Το ζευγάρι που δεν συγχωνεύεται. Που παραμένει δύο άνθρωποι ο ένας δίπλα στον άλλον και που όταν έρχονται ο ένας απέναντι από τον άλλον αφήνουν την καρδιά τους ανοιχτή και κάπως έτσι έρχονται ξανά δίπλα.

 

Τα αιώνια θύματα (όλοι) της τύχης, του θανάτου, της ζωής.

 Το πένθος (πάλι)

 Πώς αφήνουμε να φύγουν όσα έχουν φύγει και πώς τα τιμάμε  χωρίς να τα σκυλεύουμε. 

 

 Η μετουσίωση του πένθους σε τέχνη.

Η Αθανασία των αγαπημένων.

 

 Δείτε το.

Σκάβει βαθιά μέσα, 

πετάει σκονισμένα 

και φορεμένα 

και αγαπημένα 

και, ίσως χρήσιμα, ίσως άχρηστα. 

Ανακατεύει. Ξεπλένει. Πονάει. Λυτρώνει.

 

 

Δείτε το. 

 

 Υ.Γ.  Ελπίζω να σας ξαναβρώ.

Όσους διάβαζα, όσους με διαβάζατε, όσους γνωριστήκαμε από κοντά, όσους χαθήκαμε. 

Άλλαξαν πολλά από την τελευταία ανάρτηση. Αλλά και πότε δεν αλλάζουν;

Θα χαρώ, αλήθεια. Πολύ.