"Πείτε μου, αλήθεια, πώς χρησιμοποιείτε τα κύματα που έρχονται κατά καιρούς και χτυπούν το λιμάνι σας;  Αυτά,που ενίοτε διαλύουν τον κυματοθραύστη και  πρέπει από την αρχή να χτίσετε. Πού τοποθετείτε τη δύναμη αυτή που έρχεται απρόσκλητη (αληθινά;) και σας φέρνει πάλι στο μηδέν; 

'Ολο αυτό το της θλίψης, το της χαράς, το της μοναξιάς, το της ανεξήγητης κατάβασης, του απρόσμενου, μπαίνει σε κάποιο γρανάζι μηχανής στο Μέσα σας ή απλά χτυπάει και φεύγει, απλώς κάνοντάς σας σοφότερους, τρόπον τινά, στο να χτίζετε καλύτερους κυματοθραύστες και μεγαλύτερα φράγματα; 

Είναι αυτή η θύελλα, το σοκ, η καταστροφή και κυρίως η Σιωπή κατά και κυρίως μετά απ΄όλα αυτά κινητήριος δύναμη ή απλά άλλο ένα φυσικό φαινόμενο;  

Κι όταν ξαναβγαίνει εκείνος ο Ήλιος της ανάπαυλας, τι ακριβώς αναπολείτε και για τι ακριβώς ετοιμάζεστε;

Κι έχετε κάποια ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που έγραψαν, ή απλά φόβο κι ανακούφιση που έφυγαν;

Κι αποδίδετε τις τιμές που τους αρμόζουν;

Αυτή την ιεροτελεστία του να παίρνεις ό,τι έρχεται χωρίς φόβο και να ανοίγεις την ψυχή, τη ζωή και την καρδιά σου στο άπειρο..."

Ρώτησε κι έβαλε μια τελεία αντί για ένα ερωτηματικό. 

Μέχρι την επόμενη αναμέτρηση με τη Φύση της.

interlude

Πάντα μέσα στις φτερούγες του έκρυβε ένα δώρο για εκείνη.

Πάντα κάθε φορά που τις άνοιγε είχε μια έκπληξη, κάτι που την έκανε να δει το χρώμα του χώματος στον πιο μακρινό αστεροειδή.

Πάντα η αίσθηση ήταν τόσο χρωματιστή, σαν τον κομήτη που πάνω από κάποια άλλη γη άφησε για λίγες μαγικές στιγμές τη χρωματιστή ουρά του να φωτίσει φαντασμαγορικά έναν καλοκαιρινό ουρανό.

Ένα μικρό χαμόγελο, ένας ήχος απροσδιόριστος, μια λάμψη της στιγμής, δώρα ανεκτίμητα όπως αυτά που ανυποψίαστοι οι πολλοί προσπερνάνε.

Συνήθιζε να το λέει "ο μικρός μου παράδεισος". Κοιτούσε και ήταν αρκετό αυτό που έβλεπε πέρα από αυτό που βλέπουν τα μάτια.

Μα επειδή ο χρόνος διαστέλλεται και συστέλλεται παράξενα, ήρθε μια μέρα που κάτι σύρθηκε στο πράσινο χορτάρι της ευτυχίας. "Μια παρεξήγηση" θα το έλεγε κάποιος που μιλά και σκέφτεται απλούστερα, "μια κακιά στιγμή" άλλος που του αρέσει να φιλοσοφεί και να προχωρά με θετική σκέψη χωρίς πολλές φορές να εμβαθύνει στα πράγματα.

Άνοιξε τις φτερούγες του και καθώς εκείνη χαμογελούσε δεν πρόλαβε να δει αυτή την λάμψη που κάνει το στιλέτο όταν ταξιδεύει για να βυθιστεί σε γυμνό δέρμα.

Οπωσδήποτε ο χρόνος ξαναπήρε το σχήμα του.

Αυτό κάνει πάντα. Σαν το νερό. Ανάλογα το δοχείο που θα το βάλεις παίρνει το σχήμα που θέλεις. Κι όταν το ρίχνεις πάνω σου σε ξεπλένει, σε παγώνει, σε δροσίζει, σε εξαγνίζει.

Τα σκεφτόταν όλα αυτά στο χορτάρι του παραδείσου της με νωπό ακόμα το αίμα στην πληγή. Ο ήλιος σαν να έκαιγε λίγο παραπάνω σήμερα και το έδαφος σαν να μην ήταν τόσο φιλόξενο. Μακρινά τραγούδια πουλιών της θύμισαν ότι ζει ακόμα.Μια χαύνωση έκπληξης και η θολή αντίληψη την κράτησαν εκεί ανάσκελα.Μπορεί να πέρασαν νύχτες και μήνες.Μπορεί να ήταν μια στιγμή.

Και μετά ήρθε η Άνοιξη.

Κι αυτή πάντα έρχεται. Οι λεμονιές άνθισαν πάλι και το γαλάζιο του ουρανού την ξύπνησε μια μέρα σαν ένα τρυφερό χέρι στα μαλλιά της.

Σηκώθηκε αδύναμα να βαδίσει την καινούργια μέρα στο ημερολόγιο του τοίχου.

Σκοτεινά Σημεία

Σκοτεινά σημεία στο σώμα μας και στην ψυχή μας φωτίζονται από το τυχαίο φως ανθρώπων που μοιάζει ασύνδετο γιατί διασταυρώσαμε ποτέ τα βήματά μας μαζί τους. Κρατούν ένα φακό στις μύχιες ανάγκες μας και μας ξεγυμνώνουν πρώτα στα δικά μας μάτια και μετά σε όλου του κόσμου. Και μένουμε κάπως σαν αβοήθητοι κι εκστατικοί μπροστά στην ανακάλυψη του νέου μας εαυτού. Κι ύστερα, το μόνο που θέλουμε είναι να βλέπουμε τα δικά τους μάτια γιατί μας δείχνουν έναν νέο εαυτό ξεγυμνωμένο από κάθε τι παλιό και έτοιμο, με το νέο, τρυφερό του δέρμα να δεχτεί τα σημάδια τους, ένας θεός ξέρει γιατί.

Και σαν μπλοκ που ζωγραφίζουμε σελίδες γυρνάμε φύλλο και αρχίζουν τα χρώματα να ρέουν θολά, μπερδεμένα σε μια σύνθεση που δεν ξέρουμε που θα μας βγάλει, αλλά για κοίτα, όταν την δει κάποιος από μακρυά καταλαβαίνει το βαθύτερο νόημά της. Μόνο και μόνο επειδή αυτό το Φως έφτασε στο παραμελημένο μέρος που διψούσε να μιλήσει, να κινηθεί, να ανασάνει.

Τελικά είναι η αγάπη τόσο ανιδιοτελές συναίσθημα όσο του πιστώνουν;

Ή βάζει νάρκες σε οποιαδήποτε πραγματική ένωση μας με τον Αγαπημένο ή την Αγαπημένη και μας χωρίζει σε κομμάτια που αντανακλούν τις πολλές πλευρές της ύπαρξής μας αλλά που δεν μας αφήνει ποτέ να γίνουμε Ένα;

Περπατώ και όταν δεν έχω το χέρι σου κοντά στο δικό μου κάτι ραγίζει και σ' αυτόν τον νέο εαυτό που μου αποκάλυψες. Και πολλές φορές δεν έχω το κουράγιο να ζεστάνω την ψυχή μου στη φωτιά σου γιατί κι εσύ φοβάσαι ότι θα καείς από αυτό το ίδιο σου το Σ' αγαπώ. Αυτό που με φώτισε σαν νέα ύπαρξη, αυτό που με οδηγεί να κάνω τα πρώτα μου αβέβαια βήματα στον νέο κόσμο που ουσιαστικά δεν είναι ποτέ νέος αλλά αλλάζει χρώματα μιας και βλέπω πια με άλλα μάτια.

Μερικές φορές οι λαβύρινθοι των σκέψεων μόνο χαμένους και εξαντλημένους δημιουργούν.

Πολλές φορές οι ερωτήσεις δεν έχουν νόημα.

Ο δρόμος χαράζεται από τα βήματα.

Αυτή η επιτακτική ανάγκη να είμαι κάπως εκεί είναι αρκετή για να μου ορίσει συντεταγμένες.

Για την ώρα.

Σινεμά ο Παράδεισος

Έβρεχε τόσο όμορφα στο δρόμο της επιστροφής...
Ο ουρανός φωτιζόταν σαν οθόνη Σινεμά.
Κάθε στάλα στο παρμπρίζ και ένας χαιρετισμός της φύσης που διασκέδαζε με τα προβλήματα.

Και τότε το ραδιόφωνο είπε ότι δεν φτάνει μόνο αυτό. Και μου έδωσε νότες που είχα καιρό ν' ακούσω. Και που τις αναζήτησα μπαίνοντας σπίτι.

Και οι νότες σαν λογική αλληλουχία με έφεραν σ' αυτό

Kαι μέτρησα όλα εκείνα τα Φιλιά, πρώτα, δεύτερα, δεν έχει σημασία, όλα εκείνα τα φιλιά που με ταξίδεψαν κάποτε κάπου και με έφεραν σήμερα εδώ.
Στο Σινεμά ο Παράδεισος της δικής μου ζωής.

Εκείνα που με έκαναν να κλάψω, να γελάσω, να ζήσω.
Τα απλόχερα, τα αυθόρμητα, τα συγκρατημένα, τα ακατάπαυστα, εκείνα που η αναπνοή με πήγε ταξίδι στα νερά του Άλλου και μαζί πήγαμε σε τόπους με πυροτέχνημα και φωτιά και πόνο και χαρά και όλα αυτά σε μια εναλλαγή που έχει το όνομα Ζωή.

Και δεν μετάνοιωσα ούτε για ένα.
Ακόμη και γι'αυτά που σκάλωσαν στην άκρη των χειλιών.

Και πόσο χαίρομαι που όλα αυτά υπάρχουν μέσα μου για πάντα, σαν ταινία...
Και που κανείς δεν θα τα ξεθωριάσει αν δεν θέλω εγώ να χάσουν το χρώμα τους...

Βήματα

Στη Σιωπή ακούς μόνο τη μοναχική σου ανάσα.

Δεν υπάρχει το χρώμα καμιάς παρουσίας, πολλές φορές ούτε της δικής σου.
Δεν υπάρχει καν άρωμα, αλλά δεν έχει σημασία, αφού δεν πρέπει.

Σκέφτεσαι ή μπορεί και όχι.

Μπορεί κάποιο εξίσου μοναχικό πλάσμα να περάσει δίπλα σου και να μην ακούσετε καν ο ένας τον άλλον. Ίσως να το αισθανθείς αμυδρά. Ίσως να πειστείς ότι το φαντάστηκες.

Ο δρόμος είναι μπροστά σου και η Επιλογή είναι να τον περπατήσεις.
Χωρίς να ξέρεις τα βήματα.
Ακόμα και χωρίς μουσική από τα κοχύλια σου.
Ακόμα και χωρίς φαγητό, χωρίς νερό, χωρίς τίποτα.
Είναι εκεί.
Μαζί με τη Σιωπή, ίσως το κενό και σένα.
Συνοδοιπόροι.


Νέα βήματα.
Καλό Δρόμο.

Χαρτογράφηση

Κάθε άνθρωπος είναι ένα Νησί.

Κι έρχεται η Παλίρροια
Κι ανεβαίνει το Νερό, γκρεμίζοντας τα μικρά οχυρά του.
Πλημμυρίζει τις καλλιέργειες του και μένει πεινασμένος. Πνίγει τα μικρά λουλούδια του στο κύμα της. Κι αυτός στέκει για λίγο και μετρά την καταστροφή.


Μα φεύγοντας η Άμπωτη αφήνει στην αμμουδιά Κοχύλια...
Και σαν σκύψει αυτός να τα μαζέψει η Μουσική τους διαρκεί ώρες, μήνες, χρόνια.
Μέχρι να αφήσει την τελευταία του ανάσα.


Μ' αυτήν την παράξενη μουσική, που έχει το ρυθμό μιας καρδιάς που καλπάζει, ξεχνά οχυρά, λουλούδια και χάρτες. Αυτούς που είχε μέχρι σήμερα.


Και το ταξίδι αρχίζει Κάθε Στιγμή.

Λουλούδι

Σκέφτηκα ότι ο Έρωτας είναι σαν Λουλούδι.

Δεν είναι πρωτότυπη σκέψη και δεν είναι αδικαιολόγητη τις μικρές ώρες του πρώιμου καλοκαιριού.

Αλλά να, είδα το λουλούδι του κάκτου στο μπαλκόνι καθώς πάσχιζε να ξεδιπλωθεί και το εμπόδιζε το ίδιο του το σώμα.

Σκέφτηκα να το προστατέψω κάπως...να μην μαραθεί πριν καν ανθίσει...

Το βοήθησα απλά λίγο.


Αλλά τελικά το άφησα στην τύχη του...


Γιατί ό,τι είναι να ανθίσει, ανθίζει.

Μορφέας

Η Aγάπη είναι ασυγκράτητη μπροστά στον Ύπνο.
Τα μάτια βαριά και η ανάσα βαθιά.
Τα χείλη μισανοίγουν και η μυρωδιά των ονείρων βγαίνει σε νότες λες από το βαθύτερο Είναι.

Σαν κοιμάσαι το πόσο σ' αγαπώ είναι ξεκάθαρο, δυνατό και απόλυτο.
Περίπου όσο το δέος μπροστά σε κάθε Ανατολή.
Περίπου όσο η παράξενη ανάγκη μετά τον Έρωτα.
Περίπου όσο το θαύμα της ζωής. Και το κρύο του θανάτου.

Ονειρέψου κάτω από το χάδι μου. Στην χώρα του ονείρου σου δεν υπάρχει πόνος, δεν υπάρχει μοναξιά, δεν υπάρχει απόρριψη, δεν υπάρχει θάνατος.
Το χέρι μου θα κινείται ρυθμικά στο στήθος σου μέχρι να πάρει ό,τι σε πονάει και να το στείλει σε μέρη που κανείς δεν θέλει να ανακαλύψει.

Αμαρέττο

Είμαι σίγουρη ότι ο δημιουργός του το πρωτομύρισε στα χείλη της κοπέλας που μόλις είχε συνθλίψει ένα πικραμύγδαλο στα άσπρα της δόντια.
Με το φιλί τους, αυτό το αυθόρμητο, το ασυγκράτητο σαν ατέρμονη ανάγκη, το Άρωμα πέρασε από την γλώσσα του και τους γευστικούς του κάλυκες στα μάτια, στα αυτιά, στα χέρια, στην ψυχή, στα δάχτυλα. Σαν ηλεκτρική επαφή, η ομορφιά του καρπού στάθηκε το φόντο για την ομορφιά της γεύσης του έρωτα.

Κι είπε θα φτιάξω Το Ποτό .
Σχεδόν τον βλέπω. Τα καιόμενα μάτια του. Τα χέρια που τρέμουν από ενθουσιασμό. Και το πάθος που αλλάζει αντικείμενο εκτόνωσης μα δεν χάνεται ποτέ από τον γεννήτορά του.

Έναν έναν μάζεψε τους καρπούς. Σχεδόν μέτρησε πόσους. Σκαρφάλωσε προσεκτικά και για κάθε αμύγδαλο που έκοβε, έλεγε και ένα ευχαριστώ. Για την Προσφορά του δέντρου και για τον Έρωτα που του έδωσε τα φτερά της δημιουργίας.

Ύστερα πήρε τα αμύγδαλα στο Εργαστήρι. Και αφέθηκε. Προσεκτικά, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανυπομονησία και φλόγα ανέμιξε όλα τα υλικά και τις αναμνήσεις εκείνου του φιλιού.Πώς μύριζε εκείνη. Πώς ήταν η στιγμή. Σχεδόν δεν άκουγε το χτύπο από το γουδοχέρι στην άσπρη επιφάνεια. Ή κι αν το άκουγε, σαν να του φαινόταν μουσική.

Η Ζάχαρη που πρόσθεσε ήταν σίγουρα σκούρα καστανή. Η λευκή θα αυθαδίαζε, δεν θα ανεχόταν την ξεχωριστή μυστηριακή δύναμη του Πικραμύγδαλου. Η καστανή, πράγματι, το σεβάστηκε. Μπορεί να το νικήσει, αν δεν μπει ανάμεσά τους ένα γενναίο παγάκι, αλλά πάλι είναι σαν αυτή τη νίκη να την θέλει ο καρπός. Κι ύστερα το Οινόπνευμα επισημοποίησε το δεσμό προσφέροντάς αυτό που δεν είχαν: την παραίσθηση. Την απαραίτητη ζαλάδα. Την πυροσβεστική φθορά της τόσης γλύκας και μυρωδιάς.

Όταν έφτασε η στιγμή να διαλέξει μπουκάλι, προτίμησε ένα διαφανές μα όχι λείο. Να αφήνει το φως να δίνει ξανθές ανταύγειες στο δημιούργημά του. Να θυμίζει ακριβώς τα μαλλιά της αγαπημένης του.Και τον τόνο της φωνής της με κάθε μικρή ασήμαντη-σημαντική λέξη που ξέφευγε από τα μυρωδάτα χείλη. Να μην βλέπει κανείς απλά ένα υγρό, αλλά τα νερά των αισθήσεων που βίωνε εκείνος κάθε φορά που την έβλεπε.

Το πρώτο μπουκάλι το πήγε σ' Εκείνη. Της έδωσε ραντεβού κάτω από την Αμυγδαλιά που είχε έρθει ο καιρός της και είχε ανθίσει πριν απ' όλα τα δέντρα, όπως, χαρμόσυνα συνηθίζει. Ήπιε μια γουλιά και τη φίλησε.Και τότε εκείνη είδε τον Εαυτό της μέσα από τα μάτια του, όπως κάθε σωστός ερωτευμένος κάνει.




Σ' ευχαριστώ για το κέρασμα.



Όταν δεν πίνεται σε μικρό κομψό ποτηράκι του λικέρ το Αμαρέττο αναδίδει το μοναδικό του χαρακτήρα συντροφιά με φυσικό χυμό λεμόνι, χωρίς καθόλου ζάχαρη, σε ψηλό ποτήρι. Και, τρία, κατά προτίμηση παγάκια. Ένα για Αυτόν, Ένα για Εκείνη και Ένα για την Αμυγδαλιά. Υπάρχει βέβαια η υποψία ότι στην ιστορία εμπλέκεται και μια Βερικοκιά, οπότε προσθέστε ένα ακόμη παγάκι!

Everloving

Υπάρχουν κομμάτια που μπορείς να τα ακούς διαρκώς. Σε επανάληψη. Για ώρες.

Και που με ένα μαγικό νυστέρι ανοίγουν τομή στο μέσα σου και ξεπηδούν οι χαρές που έχεις αφήσει πίσω και αυτές που δεν ήρθαν ακόμα. Και οι έρωτες που χάραξαν τα αρχικά τους στο Δέντρο της Ζωής σου σε καρδιές που δεν μαραίνονται ποτέ από τη σκόνη του χρόνου.

Υπάρχουν μουσικές που σε ταξιδεύουν εκεί που ήθελες να μείνεις πάντα, αλλά δεν μπόρεσες. Στην ευτυχία των στιγμών μιας αναντικατάστατης αγκαλιάς που πέρασε και άφησε πίσω ευλογημένη, θανατηφόρα καταστροφή. Από αυτές που νομίζεις ότι χάνεις το μυαλό σου και όμως σκάνε τα μπουμπούκια στα ξερά σου κλαδιά, πάλι πρώιμα και πάλι έτοιμα να θυσιαστούν στο πρώτο χιόνι που παραμονεύει.

Υπάρχουν κομμάτια που ζωγραφίζουν μέσα σου τη μορφή όσων ήταν για μερικές ζωές η Έμπνευση σου, ό,τι πολυτιμότερο καθώς σε έφεραν κοντά στην ένωση με το Θείο.

Κι αν κλείσεις τα μάτια ακούγωντάς τα, διαβάζεις ολόκληρα Βιβλία που έγραψαν μέσα σου Αυτοί Που Αγάπησες και Αυτοί Που Αγαπάς και αυτοί που Έφυγαν γιατί η Αποστολή τους Εξετελέσθη και η δική σου άλλαξε ρότα. Αλλά άφησαν Αποτύπωμα. Για πάντα.

Αυτά τα κομμάτια έχουν έναν τίτλο που χτυπάει στα κατάβαθα. Που σαρώνει τη λογική με αναμνήσεις που θα έπρεπε να είχαν μπει επτασφράγιστες στο κουτί της Πανδώρας και να μην βγουν ξανά. Δηλητηριώδη και παραισθησιογόνα τα αέριά τους, σε κάνουν να κοιτάς με δέος το Πίσω και το Ήταν.

Για Καληνύχτα ένα τέτοιο κομμάτι... Κι η μελωδία του ας ταξιδέψει μέσα στο Χωροχρόνο...κι ας βρει αυτούς και αυτά που έγραψαν και γράφουν μέσα μου...και που έχουν πάντα το δικό τους, ξεχωριστό Δωμάτιο.




και σε μια ξεχωριστή εκτέλεση....

Το Δύο Δεν Θα Γίνει Ποτέ Ένα

purple rain

Μετα από αυτό, έβαψε τα νύχια της μωβ.

Το χρώμα ήταν τόσο σκούρο, όσο και η αύρα που της έλειπε τόσο εκείνη τη στιγμή.


Υποκατάστατο. Παυσίπονο αναποτελεσματικό.

Το μωβ είναι το χρώμα που μέσα του χάνεσαι.


Και μετά ήρθε στο μυαλό της το τραγούδι του Prince.


I never meant to cause you any sorrow.
I never meant to cause you any pain.
I only wanted to one time see you laughing.
I only wanted to see you laughing in the purple rain.

Πόση αλήθεια και πόσο ψέμα μπορεί μια σχέση να χωρέσει;


Αυτήν η φράση, που την άκουσα πρόσφατα διατυπωμένη ως σκέψη περισσότερο παρά ως ερώτηση, ήρθε να με επισκεφτεί σήμερα μετά το φαγητό (ανεξιχνίαστο το χρονικό σημείο) και δεν με αφήνει να χωνέψω το ριζότο κοτόπουλο που κατανάλωσα πριν καμιά ώρα. Στριφογυρίζει στο μυαλό, κάνει βουτιά στο στομάχι και ανακατώνει τα γαστρικά υγρά μου. Κι αυτά σαν τσουνάμι την ξαναστέλνουν στο μυαλό...

Μικρότερη, πίστευα ότι το ψέμα είναι κάτι πολύ κακό, απαράδεκτο. Το είχα δαιμονοποιήσει σε τέτοιο βαθμό που η πιθανότητα έστω να υποψιαστώ τον πόνο που σε γεμίζει η αλήθεια ήταν απειροελάχιστη. Γενικότερα, μικρούς, με πρόσχημα την προστασία της ευαίσθητης παιδικής ψυχής μας, μας γεμίζουν με ιδέες απόλυτου: απόλυτη αλήθεια, απόλυτο ψέμα, απόλυτη αγάπη, απόλυτη τιμιότητα.
Μεγαλώνοντας κατάλαβα τη σχετικότητα των πραγμάτων. Ανακάλυψα την σκληρότητα της "ειλικρίνιας" κάποιων ανθρώπων, που το μόνο που ήθελαν όταν τα έκαναν μαντάρα, ήταν να βγει από μέσα τους με τη μορφή εξομολόγησης ή και παραδοχής αυτό το κάτι που λογιζόταν ως γεννεσιουργό του ψέμματος. "το είπα και ξαλάφρωσα", "με ενοχλούσε στη συνείδησή μου και ήθελα να στο πω" και τα καθέκαστα.

Βρίσκεσαι λοιπόν ξαφνικά με μια αλήθεια που κανείς δεν σε ρώτησε αν θέλεις να μάθεις.Γιατί, αν ήθελες να μάθεις, θα μπορούσες... Όποιος ψάχνει βρίσκει κι όποιος ρωτάει μαθαίνει...Αλλά εμφανίζεται ο άλλος και σου ομολογεί. Και νοιώθει και τίμιος. Και καλός. Και σωστός. Μπορεί και να είναι. Αν δεχτούμε όμως τη σχετικότητα των πραγμάτων, ο "σωστός άλλος" σου εμφανίζει μόνο τη μια πλευρά της θεωρητικά υπάρχουσας αντικειμενικής αλήθειας. Κι αυτό γιατί δεν μπορεί ποτέ να καλύψει όλες τις πλευρές της. Κανένας μας δεν μπορεί.

Πάντα σε μια σχέση (οποιαδήποτε σχέση) το ψέμα είναι ο σιωπηλός συνοδοιπόρος της αλήθειας. Είναι αυτό που θα σου επιτρέψει τα ρομαντικά όνειρα και τον εξωραϊσμό του άλλου. Η αλήθεια, η εκάστοτε προσωπική αλήθεια, είναι εκεί για να βάλει φρένο στην υπερβολή. Και πάντα αν την θέλεις, τη δική σου, προσωπική αλήθεια, τη βρίσκεις. Το υποσυνείδητό σου, που είναι πολύ πιό έξυπνο από το συνειδητό, σου δίνει τα μηνύματα που εσύ ίσως δεν μπορείς να αντικρίσεις...


Είναι ώρα να χωνέψω, νομίζω.