Ομοσπονδιακός αστυνομικός φτάνει σε απόκρημνο νησί τυλιγμένο στην ομίχλη με φέρρυ που θα κάνει σχεδόν χρόνια να ξαναέρθει. Οι κάτοικοι του Νησιού, ψυχοπαθείς εγκληματίες και οι γιατροί-φύλακές τους, είναι κυριευμένοι από φόβο ύστερα από απόδραση τρόφιμης, καθώς θεωρείται αρκετά επικίνδυνη: έπνιξε τα τρία της παιδιά σε λίμνη και παρόλα αυτά το αρνείται πεισματικά. Ο αστυνομικός, αποφασισμένος να σηκώσει για τα καλά την κουβέρτα που σκεπάζει την Αλήθεια, έρχεται αντιμέτωπος με τους πάντες. Ακόμα και με τον εαυτό του.
Ο Μάρτιν Σκορτσέζε δεν είναι ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης. Από τις ταινίες του έχω δει το Χρώμα Του Χρήματος, που το ανακαλώ σαν απλά ενδιαφέρον, Το Ακρωτήρι Του Φόβου που μου εντυπώθηκε η ένταση της ερμηνείας του Ρόμπερτ Ντε Νίρο , Τα Χρόνια της Αθωότητας, που είχα βαρεθεί την ύπαρξή μου την ίδια καθώς στα όρια του ύπνου παρακαλούσα να τελειώσει, το Aviator που αναγνώρισα το υποκριτικό ταλέντο του Ντι Κάπριο και τον Πληροφοριοδότη που με είχε ενθουσιάσει λόγω του εντονου ρυθμού και του απρόσμενου τέλους. Πηγαίνοντας σήμερα σινεμά ομολογώ ότι περίμενα κάτι από το στυλ του Πληροφοριοδότη. Έχοντας διαβάσει κριτικές όπως αυτή θεωρούσα σχεδόν βέβαιο ότι θα καθηλωθώ από την εξέλιξη και την πλοκή της ιστορίας.
Κάτι που δεν συνέβη. Για τον απλούστατο λόγο ότι η συγκεκριμένη δουλειά δεν είναι μια ταινία δράσης, δεν είναι καν μια ταινία θρίλερ. Είναι ένα καλοδουλεμένο ψυχολογικό δράμα κρυμμένο πίσω από ένα παραπέτασμα δράσης και μυστηρίου. Η όποια ένταση λειτουργεί σαν την ομίχλη: σκεπάζει προστατευτικά το Νησί και την πλοκή της ιστορίας μέχρι να φυσήξει ο αναπόφευκτος άνεμος. Ο άνεμος της αλήθειας.
Το πρώτο μισό του έργου είναι γρηγορότερο, εντονότερο, πιό ενδιαφέρον. Σχεδόν δεν καταλαβαίνει ο θεατής τα πρώτα 70 λεπτά. Το δεύτερο γίνεται εσωτερικό, ο ρυθμός πέφτει και η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα επικρατεί μέχρι τη λύση του δράματος. Η δε "ανατροπή" στο σενάριο δεν είναι και τόσο αναπάντεχη, αφού ο σκηνοθέτης έχει δώσει καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας στοιχεία για το τι πρόκειται να επακολουθήσει. Αρκεί κάποιος να είναι λίγο προσεκτικός και θα δει το τέλος να αχνοφαίνεται ακόμη και αν θέλει να το αρνηθεί...
Στα συν της ταινίας η παρουσία και ερμηνεία του Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Τα τελευταία χρόνια με εκπλήσσει μόνο ευχάριστα. Ο Μπεν Κίνγκσλεϊ και ο Μαξ Φον Σίντοφ δεν χρειάζονται καν συστάσεις, είναι μοναδικοί ηθοποιοί. Εξαιρετικός στο δεύτερο ρόλο του συνεργάτη του Ντι Κάπριο ο Μάρκ Ράφαλο. Στα μείον η αίσθηση ότι η ατμόσφαιρα του όλου έργου δεν ήταν αρκετά υποβλητική ώστε να με ταξιδέψουν οι εικόνες. Επίσης,αν και το θέμα ήταν αναμφισβήτητα αβανταδόρικο, δεν υπήρξε η απαραίτητη κλιμάκωση της έντασης, ίσως ακριβώς γιατί τελικά , όπως διαπίστωσα και στην αρχή, δεν πρόκειται ούτε για θρίλερ ούτε για ταινία δράσης. Η τελευταία ατάκα του Ντι Κάπριο το αποδεικνύει.
Καλή διασκέδαση σε όσους το παρακολουθήσετε. Ή μήπως πρέπει να πω Καλό Ταξίδι στο Νησί;
Y.Γ. Η φωτογραφία είναι από την καλύτερη για μένα σκηνή του έργου ή, έστω, την πιό λυρική. Ίσως και μόνο γι' αυτήν την σκηνή και την ατάκα του τέλους να νοιώθω ικανοποιημένη από αυτό που είδα ... Όσο για το trailer, επιεικώς ...παραπλανητικό. Δείτε την ταινία και θα καταλάβετε τι εννοώ.
Όταν είναι Τρίτη απόγευμα, έχεις κοιμηθεί μάλλον άσχημα το χθεσινό βράδυ, απέδωσες μόλις και μετά βίας στη δουλειά, αρχίζεις να έχεις φαγούρες από παράξενα, εξωγήινα εξανθήματα, το κέφι σου αρχίζει να είναι πιό απίθανο για σένα από άμεσο ταξίδι στη Γη του Πυρός, ναι είναι η ώρα να βγεις από το σπίτι. Και πού να πας; Για βόλτα στα μαγαζιά. Και στο σινεμά,ω ναι, στο σινεμά. Και τι να δεις; Δεν έχει σημασία. Ξεκινάς για Σέρλοκ Χολμς και μπορεί να καταλήξεις να δεις και Σάρα Τσέσικα Πάρκερ σε ΚΑΘΟΛΟΥ αναμενόμενη αισθηματική περιπέτεια που καλά θα κάνεις να τη δεις στο dvd μην πάει χαμένη η ώρα σου. Αλλά δεν θα είναι χαμένη. Εσύ και ο εαυτός σου σήμερα θα βγείτε. Θα πάτε μαγαζιά και μετά σινεμά. Θα φάτε σουβλάκια και ίσως βάφλα. Θα χαζέψετε και βιτρίνες. Ίσως να ψωνίσετε και τίποτα εκπτωτικό. Θα το ρίξετε σήμερα έξω .
ΠΡΟΛΟΓΟΣ 2. Στο Mall γίνεται ο αναμενόμενος εκπτωτικός χαμός, αλλά δεν πτοούμεθα. Υπομονετικά περιμένουμε στη σειρά του σινεμά καθώς με μια κρυφή αγωνία παρακολουθούμε και τις ενημερωτικές οθόνες να αλλάζουν χρώματα: κόκκινο για εξαντλημένες θέσεις, κίτρινο για περιορισμένες, άσπρο για "έχουμε-έχουμε!". Δέκα λεπτά η αναμονή και το κοκκινομάλλικο ζαλισμένο εργαζόμενο αγόρι στο ταμείο σου λέει: "δεν άκουσα, μου ξαναλέτε;" Καθαρίζεις λαιμό και επαναλαμβάνεις γρήγορα και συνωμοτικά λες και ζητάς ναρκωτικά από το φαρμακοποιό της γειτονιάς "μια θέση σε διάδρομο και πίσω για το Σέρλοκ Χολμς στις 22.00. Αν δεν έχετε δεν πειράζει...". "Έχουμε 10η σειρά, όλη η αίθουσα έχει 12 σειρές και είναι στο κέντρο. Θέλετε;" Κοιτάζεσαι με έκπληξη με τον σύντροφο-εαυτό σου και δεν μπορείτε να πιστέψετε στην καλή σας τύχη. Γνέφετε "ναι" παίρνετε το πολύτιμο χαρτάκι και πάτε να γιορτάσετε την ανέλπιστη επιτυχία.
ΠΡΟΛΟΓΟΣ 3. Αφού αγοράσετε ένα τετράδιο-ταπετσαρία προσομοίωση φτερά παγωνιού (άκυρο ημερολόγιο όμως!) και ένα καλό στυλό σειρά έχει η σειρά στα σουβλάκια. Ξανθιά κυρία με μαλλί ξαραχνιάστρα μπαίνει διεκδικητικά μπροστά σας και ευτυχώς, δεν έχετε προλάβει να πάρετε το καλαμάκι κοτόπουλο στο χέρι ακόμα να της το μπήξετε στην κόμμωση και να την μεταμορφώσετε σε νέα Γκέισα του Mall. Αποφασιστικά πετάτε την απόδειξη στον εργαζόμενο ιδρωμένο σεφ των σουβλακίων "ήμουν πριν από εσάς νομίζω" με ύφος που δεν σηκώνει αντίρρηση και η κυρία ξαραχνιάστρα δεν ομιλεί καν. Παραλαμβάνετε το δίσκο με τα σουβλάκια και απομονώνεστε σε ένα τραπέζι από αυτά που δεν εχουν κόσμο. Τα μαγαζιά έχουν κλείσει, τα φώτα έχουν χαμηλώσει και έντρομη συνειδητοποιείτε εσύ και ο εαυτός σου, πάντα, ότι στα τόσο αγοραφοβικά μέρη η μοναξιά αντί να μειώνεται εντείνεται. Υπόσχεστε ότι δεν θα ξαναφάτε νύχτα σουβλάκια στο Mall. Mπορεί κάποιο άλλο φαγητό με λιγότερες φιλοσοφικές παρενέργειες. Ίσως Γκούντις. Ή Κινέζικο που θα κλαίτε τα χρήματά σας μπροστά στη μικρή μερίδα και δεν θα έχετε χρόνο για άλλα δράματα.
Όταν τελειώνει το φαγητό, σκασμένοι σχεδόν και με ενοχές για το κρεμμύδι που δεν συνηθίζετε να επιτρέπετε ο ένας στον άλλον σε δημόσιους χώρους κατευθύνεστε για έναν καφέ και καραμέλες κανέλα. Μην λιποθυμήσει και ο διπλανός σας, όντας ανύποπτος για το χημικό πόλεμο που κρύβετε.
ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ. Για τις αίθουσες των village υποθέτω ότι εγώ και ο εαυτός μου έχουμε εκφράσει την επιδοκιμασία μας και σε άλλη ανάρτηση. Το θέμα μας εδώ είναι η ταινία.
Δεδομένο 1:Guy Ritchie. Μεγάλος Έρως. Δεν θα τον έλεγα αριστουργηματικό. Δεν θα τον έλεγα ακριβώς πρωτότυπο. Θα έλεγα ότι έχει μια προσωπική μουσικότητα στα έργα του. Ναι, τα έργα του είναι όλα λίγο έως πολύ Χορογραφημένα. Κάθε φορά οι ήρωες χορεύουν παράξενα βήματα γύρω από την ιστορία του, χωρίς να με ζαλίσουν, χωρίς να με κάνουν να βαρεθώ, χωρίς να με κάνουν να μείνω με το στόμα ανοιχτό ή κλειστό. Με αφήνουν με ένα χαμόγελο. Που διαρκεί. Έως σήμερα μπορώ να πω, 24 ώρες μετά την προβολή. Με εμμονές του το μποξ, τους τσιγγάνους, τον γοητευτικό υπόκοσμο και τη γρηγοράδα. Στα πλάνα, στις μουσικές, στην υποκριτική των ηθοποιών του. Ωραίος τύπος!
Δεδομένο 2:Robert Downey Jr Δεν θυμάμαι ποιά ταινία του έχω δει, αλλά η φυσιογνωμία του ήταν στο μυαλό μου σαν από πάντα. Και πώς μπορεί κανείς να την ξεχάσει; Μάτια διαπεραστικά και έξυπνα. Επαναστατική ομορφιά. Κάτι το απειλητικό και ελκυστικό στην κίνηση και το παίξιμό του. Στο ρόλο του Σέρλοκ ήταν τουλάχιστον άρτιος . Προσέγγισε την μοναδική αυτή μυθιστορηματική φιγούρα με σεβασμό και αίσθημα. Σαν να μην είχα δει άλλον Σέρλοκ μέχρι σήμερα, διεκδικεί σοβαρά την πρωτιά από ατον άλλο υπέροχο Σέρλοκ, τον τηλεοπτικό Jeremy Brett.
Δεδομένο 3: Hans Zimmer
Το όνομα από μόνο του υποσχόταν τουλάχιστον ενδιαφέρουσα μουσική επένδυση. Gladiator,Pearl Harbor ,The Last Samurai,Bird on a Wire,The Da Vinci Code , The Dark Knight,The Lion King και πόσες ακόμη δεν έχει ντύσει με τις νότες του ο συνθέτης αυτός. Τι δάκρυα ήταν αυτά στην τελευταία σκηνή του Μονομάχου με τα φωνητικά της μίας και μοναδικής Lisa Gerrard... Η μουσική στη συγκεκριμένη ταινία δεν ήταν το ίδιο υποβλητική, αλλά κατά κάποιο τρόπο ήταν πραγματικό ρούχο στο όλο σύνολο. Ο διαρκώς γρήγορος ρυθμός της με υποψία φολκ σε υπέβαλλε στο γρήγορο βηματισμό της σκηνοθεσίας και του σεναρίου. (όχι ότι περίμενα κάτι λιγότερο από καταπληκτική μουσική από ταινία του Guy Ritchie. Ιδίως μετά το The Snatch...)
Δεδομένο 4: Jude Law
Αλλος ένας ηθοποιός που όσο πάει εκτιμώ και περισσότερο.Kαι γιατί να το αρνηθούμεν άλλωστε, χάρμα οφθαλμού.Αρκετά καλός στο ρόλο του Doctor Watson, αν και σε μερικές στιγμές κάπως ξύλινος και υπερβολικός.
Δεδομένο 5 και τελευταίο: Βρεττανία Για όσους έχουν αγαπήσει τη Βρεττανία και ειδικά το Λονδίνο μέσα από μυθιστορήματα όπως αυτά της Αγκάθα Κρίστι, της Βαρόνης Π. Ντ. Τζέημς και του Σερ Αρθουρ Κόναν Ντόυλ η ταινία αυτή είναι ένας τεράστιων διαστάσεων ζωγραφικός πίνακας εποχής. Πολύ καλή δουλειά στη φωτογραφία και εξαιρετική μεταφορά στο τέλος του 19ου αιώνα χωρίς στιγμή να φαντάζει η απεικόνιση εξεζητημένη ή ψεύτικη. Κυρίαρχα χρώματα το καφέ και το γκρι-μπλε με μικρές εξαιρέσεις (το φούξια φόρεμα της Αϊρίν Άντλερ, για παράδειγμα) που ενδυναμώνουν το βασικό καμβά. Το Λονδίνο του Sherlock φέρνει στο μυαλό το Λονδίνο του Sweeny Tod, αλλά χωρίς να προσεγγίζει τον υπερρεαλισμό των εικόνων του Burton (o Ritchie δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στην ταχύτητα και στη δράση από το λυρισμό της εικόνας).
ΕΠΙΛΟΓΟΣ Όσοι πιστοί του Sherlock Ηοlmes, του Guy Ritcie, του Conan Doyle προσέλθετε στις αίθουσες. Αλλά και όσοι δεν είστε θιασιώτες των αστυνομικών μυθιστορημάτων ή δεν έχετε εντρυφήσει στη φιλμογραφία του πρώην συζύγου της Μαdonna αλλά απλά θέλετε να περάσετε ένα ευχάριστο βράδυ στο σινεμά προσέλθετε επίσης. Tα 128 λεπτά ταινίας δεν θα τα καταλάβετε καν.Και δώστε προσοχή στην εξαιρετική δουλειά που έχει γίνει στους τίτλους τέλους. Κάτι μεταξύ καρτούν και ζωντανής εικόνας. Με τις πολλές ευχές μου για καλή προβολή !
Σε παρακαλώμη με ρωτάς γιατί είμαι εδώ είναι κάτι βαθύτερο από την ανάγκη μου να θυμάμαι
Είμαι εδώ, μπροστά μπροστά. Στο πλήθος το μαυροφορεμένο, παράξενα βαμένο, παράξενα χτενισμένο και γεμάτο ζωή. Ένας μικρόσωμος τραγουδιστής με ξυρισμένο κεφάλι κινείται πάνω κάτω στη σκηνή και απαιτεί διαρκώς τα χέρια μας στον αέρα, τις φωνές μας δυνατότερες και να χορεύουμε. Στο τέλος κάθε τραγουδιού σκουπίζει τον μελωδικό του ιδρώτα σε μια άσπρη πετσέτα, πεταμένη σχεδόν στα πόδια του δεύτερου μέλους του συγκροτήματος, ενός μεγαλόσωμου βίκινγκ που σαν να έβγαλε μόλις τη στολή και φόρεσε πολιτικά για τις ανάγκες της συναυλίας. Χαμογελούν διαρκώς και οι δύο. Χαμογελάμε διαρκώς κι εμείς.
Αγαπημένε μου, ξέρεις πόσες φορές κοιτούσα τα σύννεφα γιατί νόμιζα ότι σε βλέπω εκεί;
Το ζευγάρι δίπλα μου έχει λιώσει στις αγκαλιές. Η φωνή μου έχει σχεδόν κλείσει από το να φωνάζω και να τραγουδάω τόσο δυνατά όσο μου ζητάει ο Ronnan Harris . Τα πόδια μου χοροπηδούν σχεδόν αυτονομημένα στο ρυθμό. Το πλήθος εκστασιασμένο κι αυτό χορεύει ασταμάτητα και τραγουδάει κάθε στίχο των VNV Nation που δείχνουν να είναι ενθουσιασμένοι με το κλίμα που επικρατεί.
Οι στιγμές περνάνε αν κι ο χρόνος παραμένει Είμαι τόσο περήφανη για ό,τι ήμασταν Δεν μένει πόνος δεν μένει αίσθηση Η Αιωνιότητα Περιμένει
Και ενώ το Beloved παίζει και όλοι που βρισκόμαστε εκεί είμαστε σε μια άλλη διάσταση, προσπαθώ να ανακαλέσω, πόσες φορές έχω συγκινηθεί τόσο σε συναυλία; Κοιτάζω πίσω και τους βλέπω έναν έναν, αγαπημένα πρόσωπα που βρεθήκαμε εδώ και μοιραζόμαστε αυτές τις στιγμές που μπορεί να χαθούν αλλά στο παράλληλο σύμπαν που το παρελθόν παίζεται ασταμάτητα σαν ταινία θα είμαστε εκεί, θα έχουμε το ίδιο χαμόγελο και ο,τι έχουμε νοιώσει ο ένας για τον άλλον θα υπάρχει Για Πάντα.
Δώσε μου φτερά για να πετάξω, ίσως, Η ανήσυχη ψυχή μου τα λαχταρά Δεν μένει πόνος δεν μένει αίσθηση Η Αιωνιότητα Περιμένει
Κι ακόμα σκέφτομαι ότι τελικά ζούμε γι' αυτές τις στιγμές που η Ψυχή φοράει ένα ζευγάρι φτερά και πετάει πάνω απ' αυτό που είμαστε. Και κυρίως Ζούμε για το άγγιγμα αυτών που αγαπάμε και για τη ζεστασιά που αναδίδουν οι Ψυχές όταν γίνονται Ένα.
Οι VNV Nation ήταν χθες, 25.10.2009 στο Gagarin για μια μοναδική συναυλία. Απίστευτη ενέργεια, απίστευτη επικοινωνία με τον κόσμο, μουσικές και θέρμη που έφτασε μέχρι τον τελευταίο που τους παρακολούθησε. Με τραγούδια τους αγαπημένα, όπως Dark Angel, Standing, Illusion, Nemesis, Genesis, Perpetual, Tomorrow Never Comes, The Farthest Star και φυσικά το απίστευτο Beloved, για σχεδόν δύο ώρες μας είχαν να χτυπιώμαστε ασταμάτητα. Μια από τις καλύτερες συναυλίες του είδους που έχω παρακολουθήσει με ατελείωτο κέφι και από πλευράς κοινού και από πλευράς συγκροτήματος που τα έδωσε όλα και έδειξε να το ευχαριστιέται.Μαζί τους ήταν η πολύ καλή Ayria και οι δυνατοί Frozen Plasma που έκαναν πολύ καλή δουλειά σαν support συγκροτήματα, "προθερμαίνοντας" το κοινό γι' αυτό που θα επακολουθούσε. Εξαιρετικός ήχος, πολύ καλή σκηνική παρουσία και από τα τρία σχήματα και κόσμος τόσος όσος χρειαζόταν για να περάσουμε τέλεια.
Και στον εορτάζοντα, χρόνια πολλά. Ελπίζω να χορεύεις πάντα τόσο χαρούμενα κ ευτυχισμένα όπως χθες!
Το πώς μπήκαν οι 65 days of static στη ζωή μου δεν το θυμάμαι ξεκάθαρα.
Πρέπει να ήταν μια από εκείνες τις ημέρες που ασφυκτιούσα μέσα στα ίδια και στα ίδια ακούσματα και είπα να αφεθώ στα έμπειρα χέρια του last.fm, βάζοντας στην επιλογή "καλλιτέχνης" το όνομα των God Is An Austronaut. Ή μπορεί και στην επιλογή "ετικέτα" αυτήν του post rock.
To post rock είναι ένα ιδιάζων και ιδιώνυμο μουσικό στυλ. Χωρίς στίχους, ένα αμάγαλμα από πολλές διαφορετικές μουσικές συνιστώσες, όπως ηλεκτρονική, τζαζ, πειραματική, ambient, κλασσική και φυσικά ροκ, έχει μια ιδιαίτερη προοδευτικότητα στην ένταση και τις περισσότερες φορές κορύφωση-λύση του δράματος που δημιουργούν μέσα σου οι προηγούμενες νότες. Το ότι δεν συνοδεύεται συνήθως από φωνητικά, η κλιμάκωση της έντασης αυτής και ο συνδυασμός των τόσων διαφορετικών ειδών, σχεδόν κάνουν το άκουσμα κινηματογραφικό, μια καθαρά προσωπική εμπειρία, που πολλές φορές φέρνει τον ακροατή σε κάποιου τύπου έκσταση.
Αυτήν την ατμόσφαιρα πήγα να συναντήσω και εχθές στο Gagarin, με την ανάμνηση της μοναδικής συναυλίας των God Is An Austronaut (τον προηγούμενο Νοέμβρη στο ΑΝ) με τη διαφορά ότι το συγκρότημα που θα εμφανιζόταν θα ήταν οι,επίσης, αγαπημένοι 65 days of static.
Ώρα 10 παρά, φτάνουμε κάπως καθυστερημένοι, νομίζαμε, και στην πόρτα μας δίνουν φυλλάδιο κατά του AIDS, μπρελόκ κατά του AIDS και προφυλακτικά STOP κατά του AIDS. Αναρωτιέμαι, τι γίνεται τελικά εκεί μέσα- και μήπως μόνο εγώ βλέπω συναυλία και όχι τσόντα ή αν οι διοργανωτές νομίζουν ότι τόσο οι Deine Lakaien (μοίραζαν προφυλακτικά και σε αυτό το live) όσο και οι 65 days of static θα αφυπνίσουν τόσο τα ήθη και θα ερεθίσουν τα πλήθη, που θα γίνει το όργιο του Καλιγούλα.
Με το προφυλακτικό στο χέρι προχωρώ στη σκοτεινή κοιλιά του Gagarin.
Ο κόσμος λιγοστός, και το support ελληνικό post rock συγκρότημα των absent without leave, δεν είχε βγει ακόμα. Με την παρέα, κοιταζόμαστε με απελπισία... Γιατί πολύ καλοί οι absent without leave, αλλά σε live που είσαι όρθιος και περιμένεις να χτυπηθείς μετά είναι μάλλον αταίριαστοι. Τα ακούσματά τους είναι πολύ χαμηλής ενεργειακής εκπομπής και για μια ακόμη φορά (ήταν support και στους God Is An Austronaut) ευχήθηκα να είχα μια όμορφη καρέκλα να ρίξω το κορμί μου και να με πάρει ο Μορφέας βόλτα.
Τελικά το άντεξα (μπορούσα να κάνω και αλλιώς;) και είκοσι λεπτά μετά η σκηνή άδειασε και βρέθηκα να παρατηρώ την περίεργη κινητικότητα, προμήνυμα για το τι θα επακολουθήσει.Νεαρός άντρας με ράστα μπαινόβγαινε με γρήγορο ρυθμό και τακτοποιούσε τα ήδη υπάρχοντα όργανα, μέλη του συγκροτήματος μπαινόβγαιναν επίσης και όλο κάτι έκαναν, ο κόσμος από κάτω άρχισε να σκούζει συνθήματα τύπου "άντε ρεεε", να σφυρίζει ανυπόμονα και να χειροκροτάει, αυτοί απτόητοι να συνεχίζουν να κολλούν μονωτικές ταινίες στα μικρόφωνα και στα καλώδια και να μπαινοβγαίνουν και κοντά σε όλα αυτά η διπλανή παρέα να λυσσάει πριν καν βγει το συγκρότημα με αγκαλιές και φιλιά και διαχύσεις ανάμεσα στα μέλη της, άνευ διάκρισης και ανεξαρτήτως φύλου.
Και τότε, σβήνουν τα φώτα (τα λιγοστά δηλαδή, γιατί το Gagarin δεν φημίζεται για τη φωταψία του, αλλά αυτό προσωπικά μου αρέσει), ανάβουν μπλε προβολείς που μας τυφλώνουν και ακούγεται το ακόλουθο τραγουδάκι
In the year of 2525 If man is still alive If woman can survive They may find
Αναρωτιέμαι σε τι συναυλία ήρθα τελικά, όσο κοιτάζω γύρω μου και δεν βλέπω τίποτα αφού το μπλε φως σκεπάζει οποιαδήποτε άλλη υπάρχουσα αύρα.
Το τραγούδι συνεχίζει να παίζει In the year of 3535 Can't tell the truth, can't tell no lie Everything you think, do and say Is in the pill you took today
In the year of 4545 Won't need no teeth , won't need your eyes Won't find a thing to do Nobody's gonna look at you
Δυσανασχετώ κάπως. Δεν αντιπαθώ το ρετρό, κάθε άλλο, αλλά δεν το περίμενα εδώ και έτσι. Και ως γνωστόν οι προσδοκίες είναι το χειρότερο πράγμα, από τη στιγμή που δεν εκπληρώνονται. In the year of 5555 Your arms are hanging limp at your side Your legs have nothing to do Some machines doin' that for you
In the year of 6565...
Απότομα η μουσική σταματάει, απότομα αντιλαμβάνομαι το νόημα του ρετρό τραγουδιού και πριν προλάβουμε να φωνάξουμε με ενθουσιασμό οι 6565 βγαίνουν στη σκηνή και αρχίζουν να παίζουν μανιασμένα αυτό
Πέφτει κάτι σαν ομαδική υστερία στο κοινό. Ο κύριος από τη διπλανή παρέα καβαλάει τα κάγκελα και αρχίζει να χτυπιέται. Η παρέα του ξελυσσάει ακόμα περισσότερο, τσιρίζει "ΣΠΑΑΑΑΑΣΤΕ ΤΑΑΑΑΑΑ", χτυπιώμαστε όλοι, τρελλαμένοι οπαδοί ή απλά φίλοι και η έκσταση που περιγράφω παραπάνω μπλέκεται παράδοξα με τον ηλεκτρονικό αυτιστικό χορό των μελών του συγκροτήματος.
Kαι με δονήσεις παράδοξες αρχίζει το μουσικό ταξίδι.
Κατα τη διάρκεια του πιάνω τον εαυτό μου -να εύχεται να είχε χαίτη για να τη ρίξει μπρος και πίσω όπως οι διπλανοί μακρυμάλληδες,
-να θέλει να χώσει σφαλιάρα στον φωτογράφο που συχνά πυκνά και προκειμένου να κάνει τη δουλειά του καβαλούσε διαρκώς το μπροστινό κάγκελο κόβοντάς μας τη θέα και το παραλληρημα,
-να θέλει να πετάξει κάτω και να πατήσει το κινητό της ακριβώς μπροστινής που αντί να απολαμβάνει τη μοναδική αυτή στιγμή έχει τηλεφωνήσει σε όποιον γνωστό και φίλο απαντούσε και έχει στείλει μπροστά στη μύτη μου γύρω στα 10 μηνύματα,
-να θέλει να ανταποδώσει τις σπρωξιές και τα μπουνίδια της διπλανής παρέας (είναι αυτό που λένε ότι η μουσική ηρεμεί τα ήθη), που έχει ξεφύγει και εκτός του να είναι διαχυτική μεταξύ της γίνεται και με τους παρακείμενους και συν τοις άλλοις τσιρίζει διαρκώς, ακόμα και στα λιγότερο δυναμικά κομμάτια
-τελικά να κουνιέται αδιάκοπα μπρος και πίσω, μπρος και πίσω στο ρυθμό και
-να εύχεται να συνεχίσουν για πολύ να χτυπιούνται οι άνθρωποι αυτοί πάνω στη σκηνή, ο κιθαρίστας να αλλάζει κιθάρες (ο κύριος ράστα τον εξυπηρετούσε σε αυτό), ο μπασίστας να μαρκάρει σχεδόν ερωτικά το πίσω ηχείο (όλο το συγκρότημα είχε ένα θέμα με τα ηχεία...κολλημένοι πολλές φορές πάνω σε αυτά σαν να ήθελαν να αποτελειώσουν την ακοή τους σε αυτό το live), ο ντραμίστας να χάνει τις μπακέτες του (και ο κύριος ράστα να του φέρνει μια σαν απο μηχανής θεός από τα παρασκήνια).
Αλλά δεν συνέχισαν για πολύ. Μετά από μία ώρα και κάτι χτύπημα, ενώ μας είχαν βγάλει τα πιό ευγενικά μας ένστικτα και αφού πέταξαν κάτω τα ντραμς (οι κιθάρες τη γλύτωσαν, έχουμε οικονομική κρίση και δεν είμαστε για σοβαρά σπασίματα) εξαφανίστηκαν στα παρασκήνια σχεδόν χωρίς καληνύχτα. Μείναμε στις θέσεις μας κάπως αμήχανα, όπως συνήθως περιμένοντας το encore.
Μάταια.Δεν βγήκαν ούτε για την απαραίτητη χαιρετούρα...
Τα ασθενικά φώτα του Gagarin άνοιξαν και μετά από ένα δεκάλεπτο κοπανήματος ποδιών, σφυριγμάτων και φωνών (ακούστηκαν και ευγενικά σχόλια τύπου "ρε &^Ο%&, μόνο μια ώρα θα παίξετε;") πειστήκαμε ότι δεν θα δούμε άλλο. Μαζέψαμε τα κομμάτια μας και ετοιμαστήκαμε για τη συνέχεια του Σαββάτου μας αλλού.
Στην πόρτα της εξόδου μια άλλη αφίσα μας ενημέρωνε ότι στις 8 Μαΐου θα εμφανιστούν ξανά οι God Is An Austronaut. Η σύγκριση ήταν αναπόφευκτη. Τους θυμάμαι ακόμα μετά το encore τους να ξαναβγαίνουν και να χαιρετούν προσωπικά όσους ήθελαν να τους γνωρίσουν, να υπογράφουν τα cd τους... Μπορεί η μουσική τους να ήταν πολύ πιό ήρεμη, αλλά είχαν δώσει τον καλύτερο εαυτό τους τόσο σκηνικά όσο και μετά, που πλησίασαν τον κόσμο που τους αποθέωσε.
Ακόμη ψάχνω να βρω δικαιολογία για την "απότομη" αποχώρηση των 65 days of static και δεν βρίσκω άλλη πέρα από το ότι έδωσαν τα πάντα στη σκηνή και ίσως εξουθενώθηκαν. Ωστόσο, οι μουσικές τους ήταν απίθανες και το πιθανότερο είναι ότι αν μου έλεγαν να ξαναπάω σε συναυλία τους, θα ήμουν εκεί.
Ελπίζοντας αυτήν την φορά ότι θα συμπεριφέρονταν λίγο πιό προσωπικά στο κοινό τους που δεν ήταν καθόλου φειδωλό στις αντιδράσεις και δεν νομίζω ότι με τέτοια μουσική και σκηνική παρουσία θα μπορέσει ποτέ να είναι...
Μέχρι τότε μένουμε με αυτές τις μικτές εντυπώσεις.
Τους Deine Lakaien τους έμαθα ένα βράδυ ενός πρόσφατου Νοέμβρη.
Μπορεί να ήταν και Παρασκευή.
Ώρα περασμένη, κι εγώ πίσω από την οθόνη να ακούω μουσικές και να ψάχνω τα κομμάτια μου από πρόσφατες συσωρρευμένες δυσκολίες και συγκινήσεις.
Κουβέντα στο msn. Ανταλλαγή απόψεων και κομματιών. "Αυτούς τους ξέρεις;" Πατάω "Αποδοχή" στο εισερχόμενο αρχείο και μετά από λίγο ο κόσμος μου γεμίζει με το "Love Me To The End", στην ακουστική του εκτέλεση.
Νότες λες και βγήκαν από την ψυχή μου. Σαν να τις είχα πάντα μέσα μου. Η φωνή μυστηριώδης, επιβλητική, σκοτεινά ερωτική, υποβλητική. Δεν ξέρω αν υπάρχει έρωτας με την πρώτη ματιά, ξέρω όμως ότι ερωτεύτηκα με το πρώτο άκουσμα. Οι Deine Lakaien ήταν τα Σκοτεινά Αστέρια που μου έδειξαν το φως της αγάπης μου και της φυσικής μου τάσης για τα πιό dark ακούσματα. Μέχρι τότε γυρόφερνα ακουστικά το είδος αυτό χωρίς να έχω αναγνωρίσει την ξεκάθαρη μου προτίμηση.
Όταν ανακοινώθηκαν από κάποιο γνωστό site οι συναυλίες της χρονιάς και είδα στη λίστα το όνομά τους, ένοιωσα ενθουσιασμό αντίστοιχο με εκείνον που είχα νοιώσει για την επικείμενη ζωντανή εμφάνιση των God Is An Austronaut. Δεδομένου ότι το συγκρότημα αυτό χρησιμοποιεί περισσότερο αυτούσια όργανα, όπως το βιολί, το πιάνο και το τσέλο παρά ηλεκτρονικούς υπολογιστές ήμουν σίγουρη ότι η συναυλία τους θα ήταν τουλάχιστον εμπειρία.
Κάπως έτσι χθες βρέθηκα στο Gagarin. Με πολύ χαρά διαπίστωσα ότι ήταν σχεδόν γεμάτο, όχι σε ασφυκτικό ή ενοχλητικό σημείο και ότι στην ατμόσφαιρα υπήρχε μια αίσθηση "σεβάσμιας ανυπομονησίας". Προχωρήσαμε μπροστά, λίγα μέτρα από τα κάγκελα. Επίδοξοι φωτογράφοι με κάμερες και κινητά παντού. Πίσω μου ακριβώς δύο σλαβόφωνοι, προφανώς Σκοπιανοί, όπως ο τραγουδιστής, δεν σταμάτησαν στιγμή να καπνίζουν το ένα τσιγάρο πάνω στο άλλο και να τραγουδούν κάθε τραγούδι που ακούστηκε. Ο εξαερισμός απίστευτα δυνατός και το σκοτάδι ακόμα πυκνότερο, αφού δεν αντανακλούσε στα μαύρα ρούχα του κοινού...
Οι Deine Lakaien βγήκαν στην ώρα τους, λουσμένοι σε κόκκινο μυστηριακό φως. Θεατρικά, στάθηκαν στην σκηνή απέναντί μας και διεκδίκησαν την προσοχή και τη συμμετοχή μας στη μουσική τελετή που έστησαν. Ερωτισμός, θελκτικό σκοτάδι, δραματική ένταση, μελωδικότητα, πάθος, υπέροχη μουσική αλλά και φιλικότητα, χιούμορ και θετική διάθεση τόσο από τον τραγουδιστή τους, Alexander Verljanov, όσο και από τους υπόλοιπους, ήταν τα κομμάτια της μαγικής εικόνας αυτής της μουσικής βραδιάς . Και το αποτέλεσμα από την ένωσή τους μοναδικό. Μαγικό όπως και τα συστατικά του.
Το κλείσιμο της συναυλίας μετά από δύο συνεχείς ώρες και δύο ancore έγινε με το πρώτο κομμάτι που άκουσα από αυτούς. "They say all things come to an end" έκανε την εισαγωγή του ο Verljanov "but never Love".Στα πρώτα δευτερόλεπτα του ακούσματός του, σε μια διαφορετική εκτέλεση από αυτές που είχα, ένοιωσα τις τρίχες σε όλο μου το σώμα να σηκώνονται και να μένουν έτσι ως το τέλος.
Και αυτή η ονειρική διάθεση που μου ξύπνησαν από την πρώτη στιγμή που τους άκουσα, πιό έντονη ακόμα τώρα που τους είδα, παίζει τις νότες τους μέσα μου ακόμη και σήμερα.
Ένα live που η σκέψη όσων γίνονταν δύο δρόμους παραπάνω δεν με άφησε να απολαύσω όσο ήθελα...Γιατί πώς μπορείς να "απολαύσεις" όταν μόλις έμαθες ότι πυροβολήθηκε ένα 15χρονο παιδί και ότι ήδη άρχισαν οι οδομαχίες μεταξύ κουκουλοφόρων και αστυνομικών ματ; Και πώς μπορείς να μην φοβάσαι για το κύμα βίας που φέρνει μια τέτοια κατάσταση. Αγαπώ πολύ τα Εξάρχεια. Μου αρέσει η ανωνυμία και η πλήρης σχεδόν αλληλοανοχή που ισχύει για όλους που επιλέγουν να περάσουν τα σύνορα της Σόλωνος και Θεμιστοκλέους. Έχω σχεδόν συνηθίσει τη μυρωδιά του καμμένου πλαστικού και την παράδοξη αίσθηση ασφάλειας που έχεις όταν βαδίζεις εκεί, όποτε φυσικά δεν έχουν ξεσπάσει οι συνήθεις, δυστυχώς, ταραχές. Χθες όμως τα πράγματα ήταν οξυμένα από νωρίς. 10 παρά τέταρτο, όταν φτάσαμε στο ΑΝ ήδη καίγονταν πολλοί κάδοι και αυτοκίνητα στην Θεμιστοκλέους. Ο κόσμος κοιτούσε απορημένος, μαζί και εμείς. Αλλά σε λίγο μάθαμε το γιατί...και κατεβήκαμε τα σκαλοπάτια του ΑΝ με πολύ βάρος στην ψυχή. Με το βάρος των ανθρώπων που νοιώθουν σχεδόν ανήμποροι να αλλάξουν κάτι. Γιατί σίγουρα το μόνο που δεν μπορείς να αλλάξεις είναι ο θάνατος...και αυτός είχε ήδη συναντησει το παιδί αυτό. Δικαίως, αδίκως, δεν εξετάζω καν. Τίποτα σχεδόν δεν δικαιολογεί το θάνατο, ιδίως σε τέτοιες ηλικίες...
Οι Efterklang βγήκαν στην ώρα τους, μετά το πολύ επιτυχημένο support του Peter Broderick, κάπως μουδιασμένοι και αυτοί όπως και το κοινό από τα γεγονότα που είχαν ήδη προηγηθεί και είχαν φτάσει στα αυτιά όλων μας. Ο τραγουδιστής τους μάλιστα αναφέρθηκε ειλικρινά περίλυπος σε αυτό, κάτι που προσωπικα εκτίμησα πολύ... Και κάπως έτσι ξεκίνησε μια από τις πιό παράξενες και επιτυχημένες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει. Ο ήχος των Efterklang κινείται στη σφαίρα του ονειρικού και θέλοντας και μη σε ταξιδεύει. Ωστόσο, όπως και με τους God is an Austronaut, έτσι και χθες έμεινα έκπληκτη για το πόσο καλό live μπορεί να δώσει ένα post rock συγκρότημα, που ακούγωντας συνήθως τις μουσικές του μπορείς να τις πεις κάπως downtempo. Πέρα από αυτό όμως, ειλικρινά ένοιωσα τυχερή που είδα τους efterklang πραγματικά σε πολύ καλό σημείο της πορείας του και όχι σε φάση παρακμής ή αρπαχτής. Και κυρίως, πέρα από το καλλιτεχνικό κομμάτι, ένοιωσα την πολύ καλή χημεία, τόσο μεταξύ τους όσο και με τον κόσμο, ιδίως στο διαδραστικό σημείο της συναυλίας, εκεί που κάλεσαν το κοινό να συμμετέχει σε ένα από τα τραγούδια με αυτοσχέδιους ήχους και φωνές .
Βγήκαμε από το ΑΝ φορτωμένοι cd και υπέροχους ήχους στα αυτιά για να αντικρύσουμε μια έρημη σχεδόν πόλη με πολεμική ατμόσφαιρα, γεμάτη δακρυγόνα... Ένας κάδος μισόκαιγε στο τέλος της Θεμιστοκλέους και κάποιοι άλλοι, που ήδη είχαν καεί, ήταν τοποθετημένοι σαν οδοφράγματα και παρατημένοι στη μέση. Η δράση, από όσο ακούσαμε, είχε μεταφερθεί στην Πατησίων... Με τις μπλούζες μας αυτοσχέδιες μάσκες xωθήκαμε γρήγορα στο αυτοκίνητο για να κινηθούμε προς τα επάνω. Η Ακαδημίας είχε ήδη κλείσει από αψιμαχίες και αναγκαστήκαμε να κινηθούμε προς Κολωνάκι, ανεβαίνοντας τη Σκουφά.
Λίγα τετράγωνα παραπάνω διαπιστώσαμε ότι ο κόσμος αγνοούσε παντελώς τι γινόταν...Διασκέδαζε κανονικά, πάρκαρε τα αυτοκίνητά του κανονικά, ανέμελα... Και σκέφτηκα ότι πάντα κάπως έτσι είναι τα πράγματα...αλλά και τρόμαξα από αυτή την αντίθεση των δύο τριών δρόμων διαφορά...
Δεν πήγα στο πάρτυ της Lifo. Και όχι γιατί δεν ήθελα, αλλά γιατί δεν τα κατάφερα.
Αναρωτιέμαι δύο πράγματα, 1) ποιός ο λόγος η αστυνομία να κλείσει Πειραιώς ΚΑΙ Πέτρου Ράλλη στις 11 η ώρα το βράδυ και 2) ποιός ο λόγος η Lifo να επιλέξει για το πάρτυ της ένα μέρος που απείχε από τον κοντινότερο σταθμό του μετρό 20 λεπτά με τα πόδια, δεδομένου ότι υποτίθεται ότι "αποδοκιμάζει" την μετακίνηση με αυτοκίνητο και ότι απευθύνεται σε κοινωνικά στρώματα που οικονομικά ενδεχομένως να μην έχουν την άνεση να διαθέτουν αυτοκίνητο! Καταλαβαίνω ότι το αναγνωστικό της κοινό έχει αυξηθεί τόσο που να μη χωράει π.χ στο city link όπως πρόπερυσι ή στο fuzz όπως πέρυσι, αλλά δεν θα έπρεπε αυτοί που οργάνωσαν την εκδήλωση αυτή να σκεφτούν λίγο την ταλαιπωρία του κόσμου; Για να μπορούμε να μιλάμε και να λέμε ότι υπάρχει κάτι, μια εφημερίδα, μια μερίδα κόσμου που κάνει τη διαφορά σ΄αυτον τον ρημαδοτόπο...
Αλλά δυστυχώς, είμαστε όλοι και συγκάτοικοι στην τρέλλα της Ελλάδας και συνένοχοι και συμμέτοχοι. Και μόνο το life style δεν θα μας σώσει.
Υ.Γ. Κάτι ακούστηκε για πορεία μεταναστών που είχαν κλείσει ακριβώς το σημείο αυτό που γινόταν το πάρτυ...αυτό δεν αναιρεί όμως τις ευθύνες ούτε των διοργανωτών ούτε της αστυνομίας που έκλεισε ΟΛΟΥΣ τους δρόμους προς και από το πάρτυ.
> "αυτό ήταν ένα ανυποψίαστο live..." Μια άγνωστη φωνή έβαλε σε λέξεις αυτά που ζήσαμε για τρεις ώρες στο καυτό Αν Club με τους God Is An Austronaut προχθές... Ο Νοέμβριος άνοιξε τις πόρτες του σε μελωδίες και ταξίδια με τον καλύτερο τρόπο...
Ποτέ δεν περίμενα ότι ένα συγκρότημα της post rock θα με άφηνε εκστατική...Ποτέ δεν περίμενα ότι θα χτυπιέμαι σε μουσικές χωρίς στίχο...Ποτέ δεν περίμενα ότι ένα τέτοιο live θα με ταξίδευε σε μέρη τόσο κινηματογραφικά που κανένας κινηματογραφιστής δεν έχει ακόμη συλλάβει ακόμα την εικόνα τους...
Η καυτή ατμόσφαιρα (επιεικής έκφραση, ήταν τουλάχιστον αποπνικτικά έως δραματικά ) καθιστούσε την εμπειρία σχεδόν μεταφυσική...Το ίδιο και το πρόσωπο του Δ. δίπλα, που ο Μορφέας τον έδεσε στο άρμα του και τον πήγε μια βόλτα στο φεγγάρι, σε εναν παράδοξο ύπνο...
Από το πρώτο λεπτό η μπάντα έβγαλε αυτό που πρέπει να βγαίνει από κάθε καλλιτέχνη : την ψυχή. Έντυσε τις μελωδίες με τη δύναμη της και αυτό πέρασε στο κοινό που ανταποκρίθηκε με τόσο θέρμη όση και η θερμοκρασία εκεί μέσα. Θερμοκρασία μετεωρίτη που προσεγγίζει την ατμόσφαιρα της Γης...για να γίνει χίλια κομμάτια πέφτοντας και παίρνοντας μαζί τους απροετοίμαστους και τους ανυποψίαστους.
Οι God is An Austronaut ήταν ενδεχομένως για τον καθένα ένα διαφορετικό ταξίδι προχθές...Για μένα ήταν μια γλυκειά κατάδυση στο μέσα μου. Ένα φως στους σκοτεινούς τοίχους και στους λαβύρινθους της καρδιάς. Συντονισμός και έκσταση με τα συναισθήματά μου. Μια στιγμή αθανασίας σαν ένα ταξίδι στο διάστημα, σαν μια στιγμή έρωτα.
Για όσους ήταν εκεί...νοιώθω τυχερή που το μοιράστηκα μαζί τους... Για όσους δεν ήταν...η σκέψη τους αντανακλούσε στον καθρέφτη της ψυχής μου τη μορφή τους ... και στα σκοτεινά δωμάτια τους βρήκα...
