Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Χορεύεται

Θέλω να χορέψουμε.
Ένα κομμάτι που δεν χορεύεται μα εμείς θα το κάνουμε να.

Να με κρατήσεις έτσι απλά στην αγκαλιά σου και να κινηθούμε.
Να διαγράψουμε κύκλους, ημικύκλια και όχι ευθείες στο παρκέ. 
Στο μάρμαρο.
Στο χώμα.
Στο χορτάρι.


Η δροσιά κι η σκόνη της  νύχτας να είναι ο μετρονόμος μας. 
Κι ο νυχτερινός μα φωτεινός ουρανός να στέλνει σήματα των όσων δεν λέμε σε άλλα ηλιακά συστήματα.
Εκεί, λέει, ξέρουν να διαβάζουν.
Θα βάλουν σε μια ιστορία αυτό το χορό και τόσους άλλους και θα γίνει ένα βιβλίο ή κάτι άλλο.
Κάποιος θα το κρατάει στα χέρια του και θα ταξιδεύει πίσω σε εμάς ο αναστεναγμός του.


Και μ' αυτό το ταξίδι, τη μουσική του αναστεναγμού, εμείς θα χορεύουμε.


Σ΄εκείνο το παράλληλο σύμπαν των εξωγήινων "θέλω" θα είμαστε για πάντα πρωταγωνιστές.








Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

"Παίζω" μουσικές.
Όπως έπαιζα μικρή παιχνίδια.

Όπως ανέβαινα στο ποδήλατο, με τον αέρα να μου χτυπάει το πρόσωπο.

Όπως όταν παραπατούσα, έπεφτα,κι έμενα μετά ακίνητη, παρατηρώντας το αίμα να τρέχει από την πληγή.  
Την πληγή να  αναπνέει, να ανοίγει, να κλείνει σαν ψάρι που παίρνει τις τελευταίες του ανάσες.
Αποδεσμευμένη από τον πόνο, βλέποντάς την σαν πίνακα ζωγραφικής πάνω μου.

"Παίζω" μουσικές.
Για να ξυπνήσω.

Για να κοιμηθώ.

Για να τρέξει μέσα μου ο χρόνος που δεν τρέχει γιατί συχνά παγώνει.

Για να σπάσω τις εικόνες σε χίλια κομμάτια και να δω με τις νότες.

"Παίζω" μουσικές.
Για τη μουσική που δεν μπορώ να παίξω γιατί δεν ξέρω κάποιο άλλο όργανο πέρα από το σώμα μου.

Δηλαδή χορεύω. Έστω και με το μυαλό. Έστω και όταν δεν μπορώ. 
Πριν κοιμηθώ.
Στα όνειρά μου.
Όπου μπορώ.


"Παίζω" μουσικές.
Για τις σιωπές και τα λόγια.

Και μέσα στις φούσκες που φτιάχνω, έξω από τις φούσκες που σπάνε, έχω κάτι ν' αντηχεί στους τοίχους μου.  

Eυτυχώς.

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Το πηγάδι των ευχών

Το πηγάδι των ευχών μια μέρα στέγνωσε.

Κι όλα τα κέρματα των περαστικών ανέβηκαν στην επιφάνεια.
Σαν θησαυρός πειρατών γυάλιζαν κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο. 

Κι έμοιαζε εξωτικό νησί όλο το γύρω περιβάλλον.

Μα ήταν απλά το γύρω γύρω από ένα πηγάδι.
Πέτρα, χώμα, τσιμέντο, ό,τι ήταν. 



Αρχικά, επικράτησε μια κάποια θλίψη. Μια αναστάτωση. Ακούστηκαν και μερικοί λυγμοί.
Πού θα πάνε τώρα οι ευχές; Πού θα αντηχούν;

 Ο μεταλλικός ήχος θέλει νερό για να διαβρωθεί σε μουσική.

Μα ξεπεράστηκε γρήγορα ο θρήνος.
Πριν καλά καλά στεγνώσουν τα δάκρυα οι περαστικοί  βάζουν τα χέρια τους να μαζέψουν το θησαυρό, σε σάκους, πουγκιά, σακούλες. Όσα μπορούν. Όσα χωράνε.  
Λατρεύουν πια το αντίτιμο κι όχι τη μουσική. Οι ευχές των άλλων ξεψυχούν στον ήχο των κερμάτων που χτυπούν το ένα πάνω στο άλλο και κουδουνίζουν στις τσάντες.

Και το πηγάδι ακίνητο μοιάζει καθόλου μυστηριώδες.
Γιατί δεν εκπληρώνει τίποτα άλλο πια από την ύστατη ευχή της απόλυτης σιωπής.

Και έτσι όπως στέκει σιωπηλό, άηχο, περιμένει την πρώτη βροχή.
Κι ελπίζει σε νέα υπόγεια ύδατα.

Μα όχι άλλες ευχές.

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

τοίχος

Πλήττεις  εύκολα.
Πλήττεις συχνά.
Πλήττεις γενικά.
Όλα δεν σε γεμίζουν.
Πίσω από μια οθόνη, περπατώντας χωρίς προορισμό, διαβάζοντας στα τυφλά, ψάχνεις, τι είναι αυτό που λείπει.
Αλλά βρίσκεις μόνο λέξεις και χτυπάς λέξεις.
Βρίσκεις μόνο τοίχο και χτυπάς τοίχο.

"Έχεις ένα τοίχο να γκρεμίσεις"

Σταμάτα να χτίζεις.
Όλοι ανοχύρωτοι είμαστε.
Πόλεις αλώσιμες .

Σταμάτα να χτίζεις.
Μόνο μ' αποδοχή θα έρθει η απάντηση
γιατί πλήττεις εύκολα,
γιατί πλήττεις συχνά,
γιατί πλήττεις γενικά.
Και ίσως κάτι, ίσως για λίγο, μα πάλι ίσως για πολύ 
να σε κερδίσει.

Ίσως πάλι όχι.
Αλλά δεν θα πλήττεις τουλάχιστον.

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Κύκλος

Λέξεις.
Που χρειάζονται.
Που δεν χρειάζονται
Που τις υποθέτεις.
Που διαβάζεις ανάμεσα στις γραμμές.
Που δεν ακούς ποτέ  από κάποια χείλη-μα θέλεις τόσο (απλοϊκά και απλά).
Που βρίσκουν στόχο κατευθείαν  μέσα σου ακόμα κι αν τις εκφέρουν χωρίς σκοπό.

Και Σιωπή.
Που μιλάει τόσο δυνατά, όσο και μια Αφόρητη Απουσία.
Σαν ακατάσχετη φλυαρία κενού-εκείνη που ξυπνάς και την έχεις γεμίσει με τα όνειρά σου, αυτά τα παρανοϊκά κι ασύνδετα δήθεν. Εκείνα που είναι εκεί για να γεμίζουν τα κενά και να θυμίζουν επώδυνα τη σιωπή.

Και Άγγιγμα.
Που ταξιδεύει όλα τα πιο πάνω σε δεκτικά ή μη σώματα. 
Που ανάλογα θα ριγήσουν, θα λυγίσουν, θα ξενίσουν.
Σε άφοβες ή φοβισμένες ψυχές. 
Που ανάλογα, θα αρμενίσουν ή θα οχυρωθούν σε κάστρα χωρίς κερκόπορτες-κλαίγοντας με λυγμούς ή χωρίς αυτούς.

Και Μυρωδιά.
Της Λεβάντας ένα άρρωστο ανοιξιάτικο απόγευμα σαν το σημερινό.
Που κομμένη πάνω στο γραφείο περιμένει το Νερό της.
Της Αγάπης που δεν έχει λόγια γιατί δεν τα  χρειάζεται.
Και του Έρωτα που μυρίζει αμείλικτο χάος.

Και Βλέμμα.
Αυτό που φοβάσαι μη διαβάσουν. 
Αυτό που αποφεύγεις για να μην δουν πίσω από την κουρτίνα την Αλήθεια.

Ότι έχεις τόσες Λέξεις, τόσες  Σιωπές, τόσα Αδέσποτα Αγγίγματα, τόσα Αρώματα που γεμίζουν ενέργεια για να φύγει κανείς τόσο μακριά ή για να φωταγωγήσει ολόκληρη την πόλη μέσα του. Κι έξω του.

Αλλά ακριβώς, μιας και φοβάσαι ότι θα ή δεν θα, γυρνάς σε αέναο κύκλο γύρω από τις Λέξεις, τις Σιωπές, τα Όνειρα, τ' Αδέσποτα Αγγίγματα, τις Μυρωδιές και το Βλέμμα σου.

Χαμογελώντας, συχνά.



Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Ευχές

Ο ήλιος τρυπώνει ανάμεσα στις πολυκατοικίες κι από το κλειστό τζάμι του Καφέ αλλοιώνει  τα συμπαθητικά της χαρακτηριστικά. Σχεδόν την τυφλώνει στο ένα μάτι.

Κοιτάζει αφηρημένα μία το φλιτζάνι του μισοτελειωμένου καφέ, μία τις αντιδράσεις του συνομιλητή που ουσιαστικά είναι ακροατής.

Τι τύχη που έχει ακροατή, αλλά νοιώθει κι ένα βάρος, γιατί οι ακροάσεις πληρώνονται  πολύ ακριβά.

"Θα ήθελα να μπορώ να κοιμάμαι βαριά.-Ν΄αγαπάω ελαφριά.-Να έχω  γερό στομάχι και καλύτερη αίσθηση του χώρου.-Να μην ανθίζω το Φλεβάρη πριν καλά καλά βγάλω φύλλα.
Να μην χαμογελάω στην πρώτη λιακάδα, να μην ελπίζω στη βαρυχειμωνιά, να μετράω τα ψιλά και τα ρέστα μου. -Να καθαρίζω συχνότερα το σπίτι μου. -Να έχω μια κατεύθυνση,  ένα πρόγραμμα.-Να μην ραγίζω σε ταξιδιάρικες μελωδίες, να μην ταξιδεύω σε μυρωδιές.
Να μην έχω φόβο, ελπίδα, οράματα.-Να μην βλέπω όνειρα.-Να χωράω σε κάποιο από τα κουτάκια των άλλων.Να μη με ρίχνουν τα κλισέ που αποδεικνύεται ότι ισχύουν"

Καμία αντίδραση. 
Μια σιωπή με συγκατάβαση.

"Πέρασε η ώρα, δεν πάμε; Είμαι ξενυχτισμένος από χθες"


Μόλις έπεσε κι ο ήλιος πίσω από την πολυκατοικία και βρίσκει πάλι τα χαρακτηριστικά της.
Ο συνομιλητής πρέπει να φύγει.


"Ναι, ναι! Ωραία ήταν και σήμερα. Τι καλά που τα είπαμε".


Σηκώνονται. 

Λίγες ώρες μετά στριφογυρίζει στο κρεβάτι και σκέφτεται ότι ήταν λάθος ο καφές νωρίς το απόγευμα. Καφεΐνη μετά τις 5 μμ δεν επιτρέπεται αν έχεις ευαίσθητο νευρικό σύστημα.
Δεν μπορεί να κοιμηθεί βαριά, ν' αγαπήσει ελαφριά, να έχει καλύτερο στομάχι και να μην πέφτει πάνω στους άλλους όταν είναι κουρασμένη.Δεν καθαρίζει συχνά και δεν έχει πρόγραμμα. Και όλες αυτές οι ευχές, μάλλον δεν την αφορούν.

Σηκώνεται να φτιάξει ένα χαμομήλι.


Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Μάθημα Δημιουργικής Γραφής

Κι αν η ζωή είναι για να τη ζήσεις κι όχι για να εμπνευστείς να γράψεις ένα βιβλίο με ήρωες που θα ήθελες να ήσουν μια πλευρά τους ή είσαι μια πλευρά τους; 
Αυτούς τους καταραμένους που λαθεύουν, αμαρτάνουν με τόση κομψότητα, με τόσο ενδιαφέρον και σε παίρνουν τόσο μαζί τους στα ταξίδια τους. 
Αν είσαι εσύ αυτός ο καταραμένος που  μόνο κατάρα δεν είναι η ζωή;

Όταν έχουν έρθει τ' αστέρια όλου του θόλου έξω από το μπαλκόνι σου κι έχουν στρογγυλοκαθήσει στα μάτια σου και το μόνο που βλέπεις είναι αστρόσκονη, θα τα διώξεις γιατί "δεν είναι βιβλίο", "δεν είναι μυθιστόρημα", "δεν υπάρχουν αυτά" κι άλλα τέτοια που πορεύεσαι κάθε μέρα; 

Κι αν βλέπεις τα όνειρά σου  να καθρεφτίζονται στα μάτια των γύρω σου με πολύ κόπο και κάποιες σκιές θα τα πιστέψεις, θα τα υποστηρίξεις ή θα βάλεις άλλη μια τρικλοποδιά σε σένα και θα ζήσεις στην ασφαλή σου σπηλιά;

 Αν η ζωή είναι μια Κυριακή που δεν πρέπει να σκέφτεσαι τη Δευτέρα απλά γιατί μπορεί να μην υπάρξει Δευτέρα; 






Υ.Γ.Στο σχολείο μας είχαν πει ότι δεν είναι ό,τι καλύτερο α) να γράφουμε σε πρώτο πρόσωπο, β) να γράφουμε σε δεύτερο πρόσωπο, γ) να απευθύνουμε γραπτές ερωτήσεις, δ) να μην αφήνουμε παραγράφους, ε) να αφήνουμε διαρκώς παραγράφους, στ) να  χρησιμοποιούμε πολλά σημεία στίξης σε λάθος σημεία και δη θαυμαστικά, ζ)να μην ξεκινάμε ένα κείμενο με τη λέξη "Και"  γιατί είναι σύνδεσμος και δεν λέει, κι ένα βουνό άλλες παρατηρήσεις.
Να μου συγχωρήσουν οι αγαπημένοι καθηγητές του τότε ότι ποτέ δεν τους άκουσα.
Είναι που μάλλον με ρωτούσα πολλά διαρκώς. Και αγαπώ ν' αρχίζω με τη λέξη "Και". Γιατί δείχνει ότι τίποτα δεν ξεκινάει χωρίς να προϋπάρχει κάτι άλλο.