Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Ευχές

Ο ήλιος τρυπώνει ανάμεσα στις πολυκατοικίες κι από το κλειστό τζάμι του Καφέ αλλοιώνει  τα συμπαθητικά της χαρακτηριστικά. Σχεδόν την τυφλώνει στο ένα μάτι.

Κοιτάζει αφηρημένα μία το φλιτζάνι του μισοτελειωμένου καφέ, μία τις αντιδράσεις του συνομιλητή που ουσιαστικά είναι ακροατής.

Τι τύχη που έχει ακροατή, αλλά νοιώθει κι ένα βάρος, γιατί οι ακροάσεις πληρώνονται  πολύ ακριβά.

"Θα ήθελα να μπορώ να κοιμάμαι βαριά.-Ν΄αγαπάω ελαφριά.-Να έχω  γερό στομάχι και καλύτερη αίσθηση του χώρου.-Να μην ανθίζω το Φλεβάρη πριν καλά καλά βγάλω φύλλα.
Να μην χαμογελάω στην πρώτη λιακάδα, να μην ελπίζω στη βαρυχειμωνιά, να μετράω τα ψιλά και τα ρέστα μου. -Να καθαρίζω συχνότερα το σπίτι μου. -Να έχω μια κατεύθυνση,  ένα πρόγραμμα.-Να μην ραγίζω σε ταξιδιάρικες μελωδίες, να μην ταξιδεύω σε μυρωδιές.
Να μην έχω φόβο, ελπίδα, οράματα.-Να μην βλέπω όνειρα.-Να χωράω σε κάποιο από τα κουτάκια των άλλων.Να μη με ρίχνουν τα κλισέ που αποδεικνύεται ότι ισχύουν"

Καμία αντίδραση. 
Μια σιωπή με συγκατάβαση.

"Πέρασε η ώρα, δεν πάμε; Είμαι ξενυχτισμένος από χθες"


Μόλις έπεσε κι ο ήλιος πίσω από την πολυκατοικία και βρίσκει πάλι τα χαρακτηριστικά της.
Ο συνομιλητής πρέπει να φύγει.


"Ναι, ναι! Ωραία ήταν και σήμερα. Τι καλά που τα είπαμε".


Σηκώνονται. 

Λίγες ώρες μετά στριφογυρίζει στο κρεβάτι και σκέφτεται ότι ήταν λάθος ο καφές νωρίς το απόγευμα. Καφεΐνη μετά τις 5 μμ δεν επιτρέπεται αν έχεις ευαίσθητο νευρικό σύστημα.
Δεν μπορεί να κοιμηθεί βαριά, ν' αγαπήσει ελαφριά, να έχει καλύτερο στομάχι και να μην πέφτει πάνω στους άλλους όταν είναι κουρασμένη.Δεν καθαρίζει συχνά και δεν έχει πρόγραμμα. Και όλες αυτές οι ευχές, μάλλον δεν την αφορούν.

Σηκώνεται να φτιάξει ένα χαμομήλι.


Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Μάθημα Δημιουργικής Γραφής

Κι αν η ζωή είναι για να τη ζήσεις κι όχι για να εμπνευστείς να γράψεις ένα βιβλίο με ήρωες που θα ήθελες να ήσουν μια πλευρά τους ή είσαι μια πλευρά τους; 
Αυτούς τους καταραμένους που λαθεύουν, αμαρτάνουν με τόση κομψότητα, με τόσο ενδιαφέρον και σε παίρνουν τόσο μαζί τους στα ταξίδια τους. 
Αν είσαι εσύ αυτός ο καταραμένος που  μόνο κατάρα δεν είναι η ζωή;

Όταν έχουν έρθει τ' αστέρια όλου του θόλου έξω από το μπαλκόνι σου κι έχουν στρογγυλοκαθήσει στα μάτια σου και το μόνο που βλέπεις είναι αστρόσκονη, θα τα διώξεις γιατί "δεν είναι βιβλίο", "δεν είναι μυθιστόρημα", "δεν υπάρχουν αυτά" κι άλλα τέτοια που πορεύεσαι κάθε μέρα; 

Κι αν βλέπεις τα όνειρά σου  να καθρεφτίζονται στα μάτια των γύρω σου με πολύ κόπο και κάποιες σκιές θα τα πιστέψεις, θα τα υποστηρίξεις ή θα βάλεις άλλη μια τρικλοποδιά σε σένα και θα ζήσεις στην ασφαλή σου σπηλιά;

 Αν η ζωή είναι μια Κυριακή που δεν πρέπει να σκέφτεσαι τη Δευτέρα απλά γιατί μπορεί να μην υπάρξει Δευτέρα; 






Υ.Γ.Στο σχολείο μας είχαν πει ότι δεν είναι ό,τι καλύτερο α) να γράφουμε σε πρώτο πρόσωπο, β) να γράφουμε σε δεύτερο πρόσωπο, γ) να απευθύνουμε γραπτές ερωτήσεις, δ) να μην αφήνουμε παραγράφους, ε) να αφήνουμε διαρκώς παραγράφους, στ) να  χρησιμοποιούμε πολλά σημεία στίξης σε λάθος σημεία και δη θαυμαστικά, ζ)να μην ξεκινάμε ένα κείμενο με τη λέξη "Και"  γιατί είναι σύνδεσμος και δεν λέει, κι ένα βουνό άλλες παρατηρήσεις.
Να μου συγχωρήσουν οι αγαπημένοι καθηγητές του τότε ότι ποτέ δεν τους άκουσα.
Είναι που μάλλον με ρωτούσα πολλά διαρκώς. Και αγαπώ ν' αρχίζω με τη λέξη "Και". Γιατί δείχνει ότι τίποτα δεν ξεκινάει χωρίς να προϋπάρχει κάτι άλλο.





Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

φίλοι.

Οι φίλοι, αχ, οι φίλοι.
Αυτοί που μπορείς να αγκαλιάσεις χωρίς φόβο, χωρίς πάθος, χωρίς πόθο.
Αυτοί που θα σου κρατήσουν το χέρι και θα ζεστάνουν την ψυχή σου χωρίς όρους. 
Που το γέλιο τους είναι το πιο όμορφο τραγούδι, το σύνθημα στον τοίχο που διαβάζεις κάθε μέρα πριν σηκωθείς, και συνεχίζεις.
Αυτοί που θα διασώσουν τη μνήμη σου αν φύγεις πρώτος,  με έναν αναστεναγμό κι έναν καλό λόγο. Μ' αυτό το κενό στην καρδιά τους, το θρόνο σου. 
Οι φίλοι. 
Χωρίς μορφές, μόνο χαμόγελα. Μόνο ενέργεια. 
Που δεν σε νοιάζει τι φοράνε, τι φοράς, αν είσαι στραπατσαρισμένος. 
Αν είσαι χαμηλά, ψηλά. 
Αν είσαι γενικά. 


Πόση αγάπη. 

Πόση ευλογία. 
Πόση χαρά. 
Πόσο μοίρασμα. 
Πόσες διαδρομές. 
Πόσα αμέτρητα κι ανυπολόγιστα.


Αυτοί που ταξιδεύουν με πανιά στο κρασί σου κι εσύ στην μπύρα τους.

Στις χαζές εμπειρίες σου που γι' αυτούς δεν είναι τόσο χαζές. Στα πάντα ταξιδιάρικα μάτια τους, στους κόσμους που σ 'ανοίγουν. 
Στο σταθερό, αυστηρό αλλά ζεστό τους χέρι.
Κι έχουν ονόματα κοινά μα μόνο κοινοί δεν είναι.

'Ολοι αστέρια και όχι κομήτες στο δικό σας γαλαξία.
Αγαπημένοι όπως και οι στιγμές μας.


Αναντικατάστατοι και υπέροχοι.



Αγάπη.

Δόσιμο.
Διαδρομή.
Α γ ά π η.

https://www.youtube.com/watch?v=jNjQICmRvlc

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Μάρτιος.

Χλωμή Τετάρτη έξω από το παράθυρο. 
Μισοκλείνεις μάτια στην αντηλιά και ρίχνεις μια ματιά στην κλωστούλα του Μάρτη στο χέρι σου. "Δεν θα με κάψεις. Πήρα προφυλάξεις."
Τα πάντα στο μπαλκόνι υγρά και ανακατεμένα από τη βροχή και τις διερχόμενες γάτες που αποφασίζουν να πάρουν το ρόλο του κηπουρού. 
Στον καθρέφτη βλέπεις ξενύχτι και λάμψη στο βλέμμα. Γιατί χθες χόρεψες σαν να μην υπάρχει αύριο, γέλασες με όλο σου το οξυγόνο, έζησες άλλη μια βραδιά από αυτές που μπαίνουν στις αποσκευές ζωής.
[Πού πας μ΄αυτές τις αποσκευές; 
Αυτές που κάθεσαι πάνω για να κλείσουν αλλά δεν. Τις υπέρβαρες. Που βγάζεις κι αφήνεις πίσω... Πού πας μ' αυτές;Πόσες φορές θα το πούμε...το Ταξίδι έχει σημασία. Όχι το πού.
(Κλισέ. Αλλά δεν έχεις άλλο, τέτοιο, βολικό.)]
Στο φλιτζάνι το τσάι πάγωσε, μα συνεχίζεις να το ρουφάς ράθυμα μέχρι να δεις τον πάτο λευκό. Ή μαύρο. Ή ό,τι χρώμα είναι. Πάντως άδειο. Για να σηκωθείς να φτιάξεις μια δεύτερη δόση. Κι ύστερα, μ' ένα αδιάβροχο, μια ομπρέλα να βγεις  για μια βόλτα έξω να μυρίσεις χορτάρι και βρεγμένη άσφαλτο.
Να καλωσορίσεις άλλη μια τρελή εποχή που λέγεται Άνοιξη.


Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

"Πείτε μου, αλήθεια, πώς χρησιμοποιείτε τα κύματα που έρχονται κατά καιρούς και χτυπούν το λιμάνι σας;  Αυτά,που ενίοτε διαλύουν τον κυματοθραύστη και  πρέπει από την αρχή να χτίσετε. Πού τοποθετείτε τη δύναμη αυτή που έρχεται απρόσκλητη (αληθινά;) και σας φέρνει πάλι στο μηδέν; 
'Ολο αυτό το της θλίψης, το της χαράς, το της μοναξιάς, το της ανεξήγητης κατάβασης, του απρόσμενου, μπαίνει σε κάποιο γρανάζι μηχανής στο Μέσα σας ή απλά χτυπάει και φεύγει, απλώς κάνοντάς σας σοφότερους, τρόπον τινά, στο να χτίζετε καλύτερους κυματοθραύστες και μεγαλύτερα φράγματα; 
Είναι αυτή η θύελλα, το σοκ, η καταστροφή και κυρίως η Σιωπή κατά και κυρίως μετά απ΄όλα αυτά κινητήριος δύναμη ή απλά άλλο ένα φυσικό φαινόμενο;  
Κι όταν ξαναβγαίνει εκείνος ο Ήλιος της ανάπαυλας, τι ακριβώς αναπολείτε και για τι ακριβώς ετοιμάζεστε;
Κι έχετε κάποια ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που έγραψαν, ή απλά φόβο κι ανακούφιση που έφυγαν;
Κι αποδίδετε τις τιμές που τους αρμόζουν;
Αυτή την ιεροτελεστία του να παίρνεις ό,τι έρχεται χωρίς φόβο και να ανοίγεις την ψυχή, τη ζωή και την καρδιά σου στο άπειρο..."

Ρώτησε κι έβαλε μια τελεία αντί για ένα ερωτηματικό. 
Μέχρι την επόμενη αναμέτρηση με τη Φύση της.

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2015

The Age Of Love





...τότε που ακόμα ήσουν στη ζωή

...τότε που φανταζόμασταν το μέλλον κάπως τόσο φυσιολογικό που γινόταν υπέρλαμπρο

...τότε που μπορούσαμε να διασκεδάσουμε στιβαγμένοι σε ένα μπαράκι που λεγόταν "Μηδέν" και γυρίζαμε τις νύχτες με τα πόδια σπίτι και η πάχνη της Κομοτηνής μας εκανε να μοιάζουμε με μικρά ξωτικά με γυαλιστερά μάτια.

...τότε που είχαμε μπροστά μας τόσα που δεν ξέραμε πόσα.

...που ακόμα οι dj έπαιρναν παραγγελιές και χτυπιώμασταν στο χορό σαν να μην υπήρχε Αύριο.

Δεν υπήρχε.
Τουλάχιστον όχι αυτό που φανταζόμαστε.
Δεν υπάρχει ποτέ αυτό που φανταζόμαστε. 
Για καλό ή κακό.

Η μουσική ωστόσο είναι πάντα εκεί, όπως και τ' αρώματα να μας θυμίζει ποιοί ήμασταν και ποιοί είμαστε τώρα.
Για καλό ή για κακό.



...Kαλησπέρα Blog μετά από τόσο καιρό...

Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

Οι ήσυχες ημέρες του Αυγούστου

 Αρμενίζω τον Αύγουστο όχι με θάλασσες αμμουδερές μα με δροσερά σεντόνια, ανεμιστήρες, παγωμένο τσάι, προσμονή, σκέψεις και βιβλία πολλά, όσα περισσότερα μπορώ να διαβάσω και να χορτάσω. Λέξεις που σωρρεύονται μέσα μου,  αφήνουν το ίχνος τους και τον ήχο τους σαν να παίζει το καθένα (και παίζει το καθένα) το δικό του σκοπό.

Σκέφτομαι ότι κάπως έτσι γεννιούνται οι δημιουργίες, γραπτά, μουσική, τέχνη γενικά. Σαν το μαγείρεμα. Το μέσα μας είναι ένα μεγάλο καζάνι, σαν αυτά που οι ανθρωποφάγοι στις γελοιογραφίες βάζουν τα θύματά τους ντυμένα με πλήρη εξάρτηση και χορεύουν δίπλα στη φωτιά περιμένοντας να βράσουν-ψηθούν-λιώσουν. Κάπως έτσι μαζεύονται  οι εικόνες, συναισθήματα, οι μυρωδιές, οι λέξεις. Ό,τι βιώνεται, ως υποχρέωση, ευχαρίστηση ή επιλογή. Όλα εκεί με πλήρη εξάρτηση. Καποια στιγμή το καζάνι τιγκάρει, και κάπου πρέπει να βγει όλο αυτό.Έτσι απλά και όχι απλοποιημένα, ο καθένας το βγάζει αλλού και αλλιώς. 'Ισως σε λέξεις, γραμμές, ήρωες, ρίμες, σε νότες, χρώματα, βήματα, στροφές, κινήσεις.

Όμως, πού μοιράζεται το συσίτιο του μυαλού και της ψυχής όταν δεν έχει βρει μία έξοδο; Παραμένει στο καζάνι, γι' αυτό κάποιοι αρνούνται στους εαυτούς τους τα ερεθίσματα και κλείνουν τις πόρτες προς το μέσα τους; Γιατί δεν χωράει άλλο;

Διαπιστώνω ότι δεν χωράνε άλλο και οι ντουλάπες μου από πράγματα χρόνων. Κακό συνήθειο να δυσκολεύεσαι να αποχωριστείς. Ζηλεύω κρυφά αυτούς που ξεφορτώνονται, χαρίζουν, είναι ελεύθεροι χώρου και συναισθημάτων του παρελθόντος με τη μορφή αναμνηστικών, δεν δένονται με υλικά. Το λογοτεχνικό δωμάτιο του μυαλού μου τους πλάθει να έχουν τόσο δυνατή μνήμη κι αίσθημα που δεν τους χρειάζονται αναμνηστικά. Το ρεαλιστικό δωμάτιο  ξέρει ότι πιθανόν  να μην έχουν όρεξη, χρόνο ή δυνάμεις για το παρελθόν. Ίσως γιατί, όπως έλεγε κάποιος διάσημος που μου διαφεύγει το όνομά του, "το να κοιτάζεις το παρελθόν είναι σαν να κάθεσαι ανάποδα σ' ένα άλογο που καλπάζει: το μόνο που βλέπεις είναι η κοπριά που αφήνει πίσω του τρέχοντας".  Όποιοι κι αν είναι οι πραγματικοί λόγοι τους, νοιώθω ένα κάποιο δέος γι' αυτούς. Προσπαθώ να τους μιμηθώ, κάπως, έστω και αδέξια.

Ξεκαθαρίζω πράγματα. Αποφάσισα να πετάξω και να χαρίσω ό,τι δεν έχω χρησιμοποιήσει εδώ και χρόνια. Ό,τι μου θυμίζει κάτι που δεν χρειάζεται θύμιση ή που με πληγώνει άσκοπα. Ή που μάλλον με αφήνει περισσότερο αδιάφορη παρά πληγωμένη και άρα δεν μου κοστίζει να το αφήσω πίσω πια. Χρειάζεται από καιρό σε καιρό ένα εξωτερικό συγύρισμα. Θα φέρει μετά, μαγικά,  και το εσωτερικό συγύρισμα. Ο ρεαλιστής μου πάλι λέει πεζά ότι όταν υπάρχει τάξη στο έξω σου διευκολύνεσαι να βάλεις τάξη και στο μέσα σου. Μπορεί. Πάντως ξεδιαλέγω σε τσάντες μαρκάροντας τις με ετικέτες "ανακύκλωση", "χάρισμα", "μεταποίηση". 

Τακτοποιώ.Βιβλία, πράγματα, μουσικές, σκέψεις.
Ταξινομώ.
Αδειάζω και γεμίζω από την αρχή ξέροντας πού βάζω τι.
(Για την ώρα... και μέχρι νεοτέρας).

Νοιώθω καλύτερα. Για κάποιο λόγο. Μολονότι δεν έχω δημιουργήσει κάτι που να εξυψώνει τις προσωπικές μου αγωνίες και το χυλό του καζανιού μου σε ιδέα, έστω, τέχνης.  Τι είδους τέχνη είναι να έχεις μια ντουλάπα όμορφα οργανωμένη ή μια βιβλιοθήκη σε αλφαβητική σειρά, τις μουσικές σου σε τάξη; Μπορεί να είναι η προσωπική καθημερινή σου τέχνη, το δικό σου τραγούδι, ο δικός σου πίνακας. Ο δικός σου δρόμος. 
Πάντως το καζάνι μου σαν να είναι  λίγο πιό ελαφρύ. Κάτι ρέει σαν Ενέργεια με χρώματα προς τα έξω. 

Σκέφτομαι, τελικά η τέχνη υπάρχει σε όλους μας με κάποια μορφή. Σαν προσωπική ενέργεια  που μετουσιώνεται σε τρόπο επικοινωνίας.   Αξιοποίηση και δημιουργική ανακύκλωση των περιεχομένων μας.  Ξεκινάει από τον ένα και λειτουργεί τελικά ως όχημα για ταξίδια και άλλων. Ίσως.
(Αλλά τι καλά θα ήταν αν όντως γινόταν αυτοκίνητο, αεροπλάνο, ποδήλατο. Πλοίο.
Για να Αρμενίζω τον Ήσυχο αυτό Αύγουστο.  Και τον κάθε Αύγουστο του μέσα μου.)

Κλείνω τον κύκλο των σκέψεων μου χαμογελώντας στο καζάνι μου. Οι ιθαγενείς μου είναι ευχαριστημένοι. Φέτος το καλοκαίρι αν και δεν ταξιδεύω σε άλλες πόλεις ταξιδεύω Μέσα μου. Και λίγο προς τα Έξω μου. 

Κι είχα καιρό.