Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Ρόλοι

Ένα σκαλοπάτι -και όχι το Σπίτι.

Ένας προβολέας- και όχι η Σκηνή.

Το σανίδι του θεάτρου- και όχι ο Ηθοποιός που στέκεται πάνω της.

Ένα πέρασμα για ξεκούραση- και όχι ο Σταθμός.

Ένα ρούχο που ζεσταίνει για λίγο- και όχι το Δέρμα.


Το μέσο, όχι ο σκοπός.
Το μέσο, όχι το ταξίδι.

Σκαλοπάτι, Προβολέας,  Σανίδι, Πέρασμα, Ρούχο.
Ποιος είναι το Σκαλοπάτι, ο Προβολέας,  Σανίδι, το Πέρασμα, το Ρούχο για σένα;
Και για ποιόν είσαι το Σπίτι, η Σκηνή, ο Ηθοποιός, ο Σταθμός, το Δέρμα;


Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Πέντε Λεπτά Ακόμα

Δίσημο.
Αυτό που έχει δύο σημασίες.

Αμφίσημο.
Συνώνυμο του Δίσημου.

Πολύσημο. 
Αυτό που έχει πολλές σημασίες.

Η δική σου και η δική μου σημασία, ερμηνεία.
Ταυτίζονται, συναντιούνται, αντικρούονται; 
Συμβαδίζουν εδώ ή, έστω, κάπου έξω από εμάς; 

Οι δύο δικές μου συν τις δύο τουλάχιστον δικές σου πόσες σύνολο μας κάνουν; Και τι καμβά μας διαμορφώνουν;

Και η επιθυμία; 
Πού πάει η επιθυμία να συναντηθούμε σε μια ταυτόσημη ερμηνεία;
Προσμετράται; 
Χάνεται;

Τελικά, αυτό το δίσημο μας προστατεύει ή χανόμαστε στη μετάφραση απλά και αέναα;


~Και το Καλοκαίρι φεύγει~



Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Χορεύεται

Θέλω να χορέψουμε.
Ένα κομμάτι που δεν χορεύεται μα εμείς θα το κάνουμε να.

Να με κρατήσεις έτσι απλά στην αγκαλιά σου και να κινηθούμε.
Να διαγράψουμε κύκλους, ημικύκλια και όχι ευθείες στο παρκέ. 
Στο μάρμαρο.
Στο χώμα.
Στο χορτάρι.


Η δροσιά κι η σκόνη της  νύχτας να είναι ο μετρονόμος μας. 
Κι ο νυχτερινός μα φωτεινός ουρανός να στέλνει σήματα των όσων δεν λέμε σε άλλα ηλιακά συστήματα.
Εκεί, λέει, ξέρουν να διαβάζουν.
Θα βάλουν σε μια ιστορία αυτό το χορό και τόσους άλλους και θα γίνει ένα βιβλίο ή κάτι άλλο.
Κάποιος θα το κρατάει στα χέρια του και θα ταξιδεύει πίσω σε εμάς ο αναστεναγμός του.


Και μ' αυτό το ταξίδι, τη μουσική του αναστεναγμού, εμείς θα χορεύουμε.


Σ΄εκείνο το παράλληλο σύμπαν των εξωγήινων "θέλω" θα είμαστε για πάντα πρωταγωνιστές.








Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

"Παίζω" μουσικές.
Όπως έπαιζα μικρή παιχνίδια.

Όπως ανέβαινα στο ποδήλατο, με τον αέρα να μου χτυπάει το πρόσωπο.

Όπως όταν παραπατούσα, έπεφτα,κι έμενα μετά ακίνητη, παρατηρώντας το αίμα να τρέχει από την πληγή.  
Την πληγή να  αναπνέει, να ανοίγει, να κλείνει σαν ψάρι που παίρνει τις τελευταίες του ανάσες.
Αποδεσμευμένη από τον πόνο, βλέποντάς την σαν πίνακα ζωγραφικής πάνω μου.

"Παίζω" μουσικές.
Για να ξυπνήσω.

Για να κοιμηθώ.

Για να τρέξει μέσα μου ο χρόνος που δεν τρέχει γιατί συχνά παγώνει.

Για να σπάσω τις εικόνες σε χίλια κομμάτια και να δω με τις νότες.

"Παίζω" μουσικές.
Για τη μουσική που δεν μπορώ να παίξω γιατί δεν ξέρω κάποιο άλλο όργανο πέρα από το σώμα μου.

Δηλαδή χορεύω. Έστω και με το μυαλό. Έστω και όταν δεν μπορώ. 
Πριν κοιμηθώ.
Στα όνειρά μου.
Όπου μπορώ.


"Παίζω" μουσικές.
Για τις σιωπές και τα λόγια.

Και μέσα στις φούσκες που φτιάχνω, έξω από τις φούσκες που σπάνε, έχω κάτι ν' αντηχεί στους τοίχους μου.  

Eυτυχώς.

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Το πηγάδι των ευχών

Το πηγάδι των ευχών μια μέρα στέγνωσε.

Κι όλα τα κέρματα των περαστικών ανέβηκαν στην επιφάνεια.
Σαν θησαυρός πειρατών γυάλιζαν κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο. 

Κι έμοιαζε εξωτικό νησί όλο το γύρω περιβάλλον.

Μα ήταν απλά το γύρω γύρω από ένα πηγάδι.
Πέτρα, χώμα, τσιμέντο, ό,τι ήταν. 



Αρχικά, επικράτησε μια κάποια θλίψη. Μια αναστάτωση. Ακούστηκαν και μερικοί λυγμοί.
Πού θα πάνε τώρα οι ευχές; Πού θα αντηχούν;

 Ο μεταλλικός ήχος θέλει νερό για να διαβρωθεί σε μουσική.

Μα ξεπεράστηκε γρήγορα ο θρήνος.
Πριν καλά καλά στεγνώσουν τα δάκρυα οι περαστικοί  βάζουν τα χέρια τους να μαζέψουν το θησαυρό, σε σάκους, πουγκιά, σακούλες. Όσα μπορούν. Όσα χωράνε.  
Λατρεύουν πια το αντίτιμο κι όχι τη μουσική. Οι ευχές των άλλων ξεψυχούν στον ήχο των κερμάτων που χτυπούν το ένα πάνω στο άλλο και κουδουνίζουν στις τσάντες.

Και το πηγάδι ακίνητο μοιάζει καθόλου μυστηριώδες.
Γιατί δεν εκπληρώνει τίποτα άλλο πια από την ύστατη ευχή της απόλυτης σιωπής.

Και έτσι όπως στέκει σιωπηλό, άηχο, περιμένει την πρώτη βροχή.
Κι ελπίζει σε νέα υπόγεια ύδατα.

Μα όχι άλλες ευχές.

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

τοίχος

Πλήττεις  εύκολα.
Πλήττεις συχνά.
Πλήττεις γενικά.
Όλα δεν σε γεμίζουν.
Πίσω από μια οθόνη, περπατώντας χωρίς προορισμό, διαβάζοντας στα τυφλά, ψάχνεις, τι είναι αυτό που λείπει.
Αλλά βρίσκεις μόνο λέξεις και χτυπάς λέξεις.
Βρίσκεις μόνο τοίχο και χτυπάς τοίχο.

"Έχεις ένα τοίχο να γκρεμίσεις"

Σταμάτα να χτίζεις.
Όλοι ανοχύρωτοι είμαστε.
Πόλεις αλώσιμες .

Σταμάτα να χτίζεις.
Μόνο μ' αποδοχή θα έρθει η απάντηση
γιατί πλήττεις εύκολα,
γιατί πλήττεις συχνά,
γιατί πλήττεις γενικά.
Και ίσως κάτι, ίσως για λίγο, μα πάλι ίσως για πολύ 
να σε κερδίσει.

Ίσως πάλι όχι.
Αλλά δεν θα πλήττεις τουλάχιστον.

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Κύκλος

Λέξεις.
Που χρειάζονται.
Που δεν χρειάζονται
Που τις υποθέτεις.
Που διαβάζεις ανάμεσα στις γραμμές.
Που δεν ακούς ποτέ  από κάποια χείλη-μα θέλεις τόσο (απλοϊκά και απλά).
Που βρίσκουν στόχο κατευθείαν  μέσα σου ακόμα κι αν τις εκφέρουν χωρίς σκοπό.

Και Σιωπή.
Που μιλάει τόσο δυνατά, όσο και μια Αφόρητη Απουσία.
Σαν ακατάσχετη φλυαρία κενού-εκείνη που ξυπνάς και την έχεις γεμίσει με τα όνειρά σου, αυτά τα παρανοϊκά κι ασύνδετα δήθεν. Εκείνα που είναι εκεί για να γεμίζουν τα κενά και να θυμίζουν επώδυνα τη σιωπή.

Και Άγγιγμα.
Που ταξιδεύει όλα τα πιο πάνω σε δεκτικά ή μη σώματα. 
Που ανάλογα θα ριγήσουν, θα λυγίσουν, θα ξενίσουν.
Σε άφοβες ή φοβισμένες ψυχές. 
Που ανάλογα, θα αρμενίσουν ή θα οχυρωθούν σε κάστρα χωρίς κερκόπορτες-κλαίγοντας με λυγμούς ή χωρίς αυτούς.

Και Μυρωδιά.
Της Λεβάντας ένα άρρωστο ανοιξιάτικο απόγευμα σαν το σημερινό.
Που κομμένη πάνω στο γραφείο περιμένει το Νερό της.
Της Αγάπης που δεν έχει λόγια γιατί δεν τα  χρειάζεται.
Και του Έρωτα που μυρίζει αμείλικτο χάος.

Και Βλέμμα.
Αυτό που φοβάσαι μη διαβάσουν. 
Αυτό που αποφεύγεις για να μην δουν πίσω από την κουρτίνα την Αλήθεια.

Ότι έχεις τόσες Λέξεις, τόσες  Σιωπές, τόσα Αδέσποτα Αγγίγματα, τόσα Αρώματα που γεμίζουν ενέργεια για να φύγει κανείς τόσο μακριά ή για να φωταγωγήσει ολόκληρη την πόλη μέσα του. Κι έξω του.

Αλλά ακριβώς, μιας και φοβάσαι ότι θα ή δεν θα, γυρνάς σε αέναο κύκλο γύρω από τις Λέξεις, τις Σιωπές, τα Όνειρα, τ' Αδέσποτα Αγγίγματα, τις Μυρωδιές και το Βλέμμα σου.

Χαμογελώντας, συχνά.