Μαζί

Δειλά δειλά, πίσω από καπνούς και καμένους κάδους απορριμάτων υπάρχει η Άνοιξη της ψυχής μας σ' αυτήν την ατέλειωτη μοιάζει πολική νύχτα της χώρας μου. 
Την υποψιαζόμαστε θαρρώ από το ροζ χρώμα στο βάθος του ορίζοντα που θυμίζει εκείνα τα καλοκαίρια, τα φλύαρα και τα υπέροχα συνάμα, που λιαζόμασταν καθώς οι pink floyd τραγουδούν στο Time, χωρίς έγνοιες και ξαφνικά δέκα χρόνια μας προστέθηκαν στην πλάτη. 
Και τελικά,  να που ήταν για πάντα εδώ οι έγνοιες.
 Τόσες όσες τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας και τα σπαθιά μας δεν είναι ακονισμένα και δεν δουλεύουμε όσο γρήγορα και αποτελεσματικά μπορούμε για να κόψουμε το Κακό που ξεπηδά από κάθε γωνία.


Σ' αυτή τη χώρα με τα σπασμένα πεζοδρόμια και τον πόνο που κραυγάζει βουβά στα πρόσωπα του καθενός μας με τη σιωπή και την κατήφεια, σ' αυτή τη χώρα προσπαθώ να ζήσω ακόμα. 
Και πολλοί από εσάς που την αγαπάτε όπως κι αν είναι. Και προσπαθείτε να δείτε το όμορφο, το θετικό, να στηλιτεύσετε το αρνητικό και να πάμε μπροστά όλοι.
Πόσο δύσκολο μα την αλήθεια, αλλά περιδιαβαίνοντας στα μπλογκ φίλων νοιώθω αυτό το τρυφερό συναίσθημα της ανακούφισης ότι μπορεί εγώ για λίγο καιρό να έκλεισα τη βάνα στη θετική μου διάθεση μα άλλοι εξακολουθούν να μου γεμίζουν το ντεπόζιτο με χαμόγελα ελπίδας μόνο και μόνο με το να υπάρχουν.


Η ανάρτηση αυτή γίνεται με αφορμή το μπλογκ του Spastou Petalaki και της Margo πού σχεδόν πάντα, ό,τι ζοφερό και να γράψουν φεύγω από τις σελίδες τους με ένα μικρό σπουργίτι στην καρδιά έτοιμο  να απογειωθεί.
Ευχαριστώ για την ομορφιά και την ποίηση που μοιράζεστε.Κι εσάς και πολλούς άλλους φίλους μπλόγκερς που μοιράζεστε τα εσώτερα και βοηθάτε σ' αυτή τη δύσκολη στιγμή όλους εμάς που σιωπηλά πλέον διαβάζουμε.

Δανεικά

 
Εδώ και καιρό, οι δημιουργικές μου σκέψεις χάνονται στον λαβύρινθο του τόσο γκρίζου   ΤΩΡΑ και τελικά τίποτα δεν βγαίνει σε μορφή λέξεων στο χαρτί ή στο πληκτρολόγιο. Απαιτητικές, στριφογυρίζουν σαν πεινασμένες μύγες για να χτυπήσουν με μοιραία κατάληξη στο τζάμι του Χειμώνα που έχει κατακλύσει  εμένα, πολλούς από τους αγαπημένους μου ανθρώπους και συνακόλουθα μια χώρα σε κατάσταση διαρκούς καταθλιπτικού επεισοδίου.

Μέχρι να ανατείλει αυτή η ζοφερή μέρα, έγραφα και ένοιωθα ότι έδινα σε κάθε ανάρτηση λίγο από την ελπίδα που είχα μέσα μου, λίγο από το χρώμα των ονείρων μου, λίγη μελωδία από τον καθημερινό μου σκοπό. Αυτό ήθελα από αυτό που λέμε μπλογκ, από το δικό μου μπλογκ. Με πολύ απογοήτευση είδα τα αποθέματα μου να στερεύουν, τις εμπνεύσεις μου να σκορπίζουν. Και απλά μετά σιώπησα μέχρι νεωτέρας...
 
Την προηγούμενη Τετάρτη που έχει πια όλες τις προσφορές  για δύο εισιτήρια στην τιμή του ενός, μαζευτήκαμε παρέα και πήγαμε σινεμά  να απολαύσουμε επιτέλους το The Artist. Οι περισσότεροι από εμάς άνεργοι ή πρακτικά άνεργοι και φοιτητές. Η ώρα πέρασε και τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν διαθέτουν παρα λίγα  δρομολόγια μετά τις 12 τα οποία μάλιστα δεν εξυπηρετούσαν ιδιαίτερα.   Έτσι προσφέρθηκα να γυρίσω μια φίλη με το αυτοκίνητο, κάτι που πια, με την οικονομική μου κατάσταση δεν είναι και τόσο αυτονόητο...Η εναλλακτική της ομως ήταν να περπατήσει από τον κόμβο Κηφισίας στο Χολαργό νύχτα με 7 βαθμούς ή και λιγότερο. Όταν της το πρότεινα με ένα χαμόγελο μου απάντησε ότι το έχει ξανακάνει να περπατήσει τόσο πολύ νύχτα και δεν την πειράζει, πήγε να αρνηθεί και τότε της είπα αυτή τη μαγική φράση που μας την έλεγαν οι μαμάδες μας από παιδάκια "εγώ δίνω σε σένα τώρα που μπορώ, εσύ θα το δώσεις κάποια μέρα που θα μπορείς σε κάποιον άλλον και αυτός με τη σειρά του θα ανταποδώσει σε κάποιον τρίτο. Όλα είναι δανεικά, μην ανησυχείς".


Και πώς είναι όταν βρίσκεσαι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και ξαφνικά ανάβει ένα φωτάκι και σου δίνει ελπίδα, η ίδια η δήλωσή μου με έκανε να αισθανθώ καλύτερα. Φώτισε το μυαλό μου, γιατί, όντως, καθημερινά παρόλη την πίκρα, την δυσκολία και την κατήφεια, εξακολουθώ να  συναναστρέφομαι και  ανθρώπους που με την γλύκα τους και το χαμόγελό τους, με μια μικρή, τέτοιου τύπου προσφορά, μου ανταποδίδουν αυτές τις προσωπικές μου αξίες και μου γεμίζουν το πηγάδι των αποθεμάτων. Δεν έχει σημασία αν πια είμαι αναγκασμένη να καταβάλλω κόπο για να παραμερίζω την κουρτίνα της μιζέριας και να αποταμιεύω στιγμές και χειρονομίες και χαμόγελα, σημασία έχει που όλα αυτά, έστω και κρυμμένα εξακολουθούν να είναι εκεί.

Κι έτσι "πλοπ", η σταγόνα της ελπίδας έβαλε λίγο καύσιμο στο μυαλό.

Kαλή Χρονιά

Ευτυχισμένο το 2012

όσο κλισέ και τετριμμένο να σας ακουστεί, ΥΓΕΙΑ σε όλους.

Να είμαστε γεμάτοι ελπίδα, χρώμα και χαμόγελα.

Να είμαστε παρόντες στις ζωές μας.

Και να τα λέμε συχνότερα. Η παρέα τα κάνει όλα πιό εύκολα.

Καλή χρονιά!

Σιγή Ασυρμάτου

Τα βλέμματα παγιώνονται στο Γκρίζο.

Στις στάσεις των λεωφορείων, στους δρόμους, στις ανύποπτες βόλτες του καθενός.

Βλέμματα κενά, πρόσωπα σκυθρωπά, χαμένοι στους διαδρόμους των σούπερ μάρκετ ψάχνουμε τις προσφορές και τους πόντους. Κάπου κάπου κλεφτοκοίταζουμε το καλαθάκι της νοικοκυράς: Τι ψωνίζει ο διπλανός; Έχει για να ψωνίσει; Τι φοράει; Του ήρθε άραγε το Ειδικό Τέλος Ακινήτων; Η Έκτακτη Εισφορά; Αγόρασε πετρέλαιο; Έχει να πληρώσει το Ενοίκιο; Ήταν απ' αυτούς που έκλεβαν την Εφορία, το Κράτος; Καλά να πάθει; Ε όχι και καλά να πάθει; Ποιός φταίει τελικά;

Ήρθε η ώρα.

Είμαστε όλοι μετανάστες στη δική μας χώρα.Λίγο ακόμα και τα βλέμματά μας θα γίνουν ομοιογενή, ανεξαρτήτως προέλευσης.Αυτό το πείραμα πέτυχε. Μιλάμε όλοι την ίδια γλώσσα, αυτή της σιγής. Της ανήσυχης σιγής.

Δραματικό;

Πεσιμιστικό;

Ρεαλιστικό.

Γεγονός.

Ναι, κάπου εκεί είναι η έξοδος. Κάπου εκεί είναι το Χαμένο Χρώμα και το Άρωμα των Ονείρων που, συνυπεύθυνα ή μη, χάσαμε στο δρόμο.

Μένει τώρα να βρούμε την εσωτερική μας πυξίδα για την άκρη του Ουράνιου Τόξου.

Ναι, φυσικά στην Άκρη του Ουράνιου Τόξου βρίσκεται ο Θησαυρός.

Μα αν δεν βλέπεις χρώματα, πώς θα βρεις το ουράνιο τόξο;

Να Θυμηθώ Τα Χρώματα...

Αυτή είναι η Ευχή. Αυτή είναι η Επιλογή. Αυτός είναι ο Μονόδρομος.

Και μετά να τα Κλειδώσω.

Κανένας να μην τα ξαναπάρει.

Είθε.

Για όλους μας.

χωρίς τίτλο

Για όλους εσάς που μετράτε την αξία σας σύμφωνα με τα επιτεύγματά σας.

Για όλους εσάς που μετράτε την αξία των άλλων σύμφωνα με τα χρήματα που κερδίζουν και που μπορούν να "συντηρηθούν" και έχουν "αξιοπρέπεια" και " δεν εξαρτώνται από κανένα".

Για όλους εσάς που ανόητα, υπερφίαλα, εγωιστικά ζείτε τη ζωή σας στο μικρόκοσμό σας και ταΐζετε ψέμματα τον εαυτό σας πρώτα απ ' όλα για το τι είστε και μετά για το τι είναι οι άλλοι σε σχέση με εσάς, κρίνοντας αδιάκοπα ότι σας είναι ξένο και απειλητικό.

Γα όλους εσάς που νομίζετε ότι κάτι κάνατε ζώντας με τις "επιταγές της κοινωνίας" και την "κοινή λογική",

Εύχομαι

να μην είμαι εκεί όταν το άρμα της ματαιοδοξίας σας εκτροχιαστεί και διαψευσθεί το μοντέλο της ζωής σας.

Μου φτάνει η λύπηση που νοιώθω αυτή τη στιγμή. Δεν θέλω κι άλλη.

Το Κυνήγι του Πάσχα

Μεγάλη Τετάρτη ήδη και προσωπικά δυσκολεύομαι πολύ φέτος να βρω το Πνεύμα του Πάσχα. Κάτι λείπει από την ατμόσφαιρα και όχι, δεν είναι μόνο το χρήμα που σαν κινητήρια δύναμη μας έβγαζε έξω από τα σπίτια μας να ψωνίζουμε ανήλεα για τα βαφτιστήρια και για τους εαυτούς μας κυρίως πράγματα που δεν χρειαζόμαστε.

Σαν η ατμόσφαιρα να μην έχει άρωμα, σαν ο καιρός να μην έχει αποφασίσει να επιτρέψει την πολυπόθητη διαδοχή των εποχών, νοιώθω καρφωμένη σε μια οθόνη παρακολουθώντας έναν χειμώνα που πεισματικά αρνείται να φύγει και μια άνοιξη που παλεύει με όλες της τις δυνάμεις να πείσει τα δέντρα και τα λουλούδια να την καλωσορίσουν. Και ο αγώνας δεν έχει αγωνία...

Φυσικά, ναι, έχουν ανθίσει διάφορα. Και, πάντα, η άτιμη η Πασχαλιά στην είσοδο του σπιτιού πώς το μυρίζεται ότι έρχεται η Ανάσταση, έχει σκάσει τα μπουμπούκια της και ήδη μερικά από τα άνθη της περιφρονώντας τις χαμηλές θερμοκρασίες, τις βροχές και τη γενική δυσθυμία. Αλλά δεν είναι αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα που ήξερα και εμπιστευόμουν, κάτι μπάσταρδο σέρνεται απρόθυμα στους δρόμους της πόλης και γίνεται σετάκι με την απόγνωση που φέρνει η τηλεόραση όταν την ανοίγεις. Μάλλον το Πνεύμα αυτά βλέπει και έχει πάρει τα βουνά και τα όρη. Και πολύ τυχεροί όσοι σπεύδουν να το αναζητήσουν σε άλλα μέρη...

Εδώ στην πόλη, μαζί με πολλούς που δεν διαθέτουν τα απαραίτητα κονδύλια για να επισκεφθούν κανέναν άλλο τόπο από αυτόν που χαρτογραφεί η καθημερινότητά μου, παραμένω και προσπαθώ λίγο σαν διανοητικό παιχνίδι, λίγο σαν απαραίτητη ενδοσκόπηση να ανακαλύψω, γιατί αγαπώ αυτή τη γιορτή που φέτος δεν λέει να με κάνει να νοιώσω ότι έχει έρθει. Και ένας άναρχος κατάλογος βασισμένος σε πολλαπλές αναγνώσεις των παιδικών μου χρόνων και των πιστεύω και νοιώθω μου ξεδιπλώνεται με δυσκολία σαν χαρτί που από τα χρόνια ζάρωσε και θέλει όλο και πιό πολύ προσοχή στο χειρισμό του...

Μυρωδιά από λουλούδια και συγκεκριμένα πασχαλιές και βιολέτες. Αυτό το μωβ χρώμα της βιολέτας που στολίζει με την ομορφιά της τον Επιτάφιο...αυτή το μεθυστικό άρωμα στην ατμόσφαιρα το βράδυ της περιφοράς... ο σωρός των λουλουδιών στα πόδια του Εσταυρωμένου...

Μυρωδιές από την κουζίνα της μαμάς... Κουλουράκια ψήνονται και δεν επιτρέπεται να τα φάμε μέχρι τουλάχιστον την Πρώτη Ανάσταση (Μεγάλο Σάββατο πρωί). Στολισμένα σε πιατέλες περιμένουν το ασύδοτο φαγοπότι της νύχτας του Μεγάλου Σαββάτου και της Κυριακής... Ακόμη και το ξύδι στις βαφές των αυγών μου θυμίζει τα παιδικά μου χέρια να γυαλίζουν προσεκτικά τις κόκκινες εύθραυστες επιφάνειες των αυγών που ψαρεύαμε από την αχνιστή κατσαρόλα σαν άλλα ψάρια σε κόκκινο νερό Ανατολή...

Μουσικές από τα ραδιόφωνα. Ναι, κάποτε διαφοροποιούσαν το πρόγραμμα τους την Μεγάλη Εβδομάδα. Θυμάμαι την τότε δυσφορία μου που σαν έφηβη δεν έβρισκα να ακούσω κάτι χαρούμενο μιας και όλοι οι ραδιοσταθμοί έπαιζαν ή slow κομμάτια ή κλασσική μουσική. Κι αν τυχόν τολμούσα να βάλω κάτι δικό μου, ακουγόταν η κατσάδα: "Μεγάλη Εβδομάδα έχουμε, δεν ακούμε τέτοια μουσική"....

Προσδοκία για τις λαμπάδες και τα σοκολατένια αυγά. Ακόμα και σε μεγάλη ηλικία. Ακόμα και αυτά που εγώ δωρίζω στα βαφτιστήρια και στους αγαπημένους μου. Τι σχέδιο θα είναι φέτος; Θα είναι μεγάλο ή μικρό το αυγό; Και πώς να φτιάξω μια "σοβαρή" λαμπάδα;

Η ετοιμασία πριν την Ανάσταση...κάθε φορά να τρέχω στην εκκλησία το πολύ μισή ώρα πριν ακουστεί το Χριστός Ανέστη... κάθε φορά με το ποτηράκι για να μη στάξει η λαμπάδα και το φαναράκι για να μη σβήσει το Άγιο Φως. Και κάθε φορά να φυγαδεύομαι πανικόβλητη πριν αρχίσουν τα εκκωφαντικά πυροτεχνήματα να μου διαλύουν την όποια γαλήνη έρχεται μετά από μερικές ημέρες ηρεμίας.

Το μελαγχολικό ξύπνημα της Κυριακής του Πάσχα. Οι μύτες των γατιών μου τεντωμένες στις μυρωδιές από τις γειτονικές σούβλες και το μακρινό τραγούδι των κλαρίνων προφανώς από κάποιο ραδιοφωνικό σταθμό που θυμάται την παράδοση και του δίνει και καταλαβαίνει στα ηπειρώτικα, νησιώτικα και γενικώς εγχώρια μουσικά ακούσματα...

Οι συγγενείς. Αυτοί που βλέπουμε μόνο Χριστούγεννα, Πάσχα και σε οικογενειακές συνάξεις. Πολλοί από αυτοί κουραστικοί, άλλοι τόσο αγαπητοί αλλά δεν βρίσκουμε ποτέ καιρό να τους δούμε...Τελικά με όλες τις παιδικές αναμνήσεις και τα όσα έχουμε μοιραστεί η οικειότητα που ξεθωριάζει με το πέρασμα του χρόνου, ξαναβρίσκει λίγα από τα χρώματά της...

Κι ύστερα από το Πάσχα η εβδομάδα της χαλαρής προσαρμογής. Σε καλύτερη διάθεση, σε καλύτερο καιρό, στην προσδοκία του καλοκαιριού και στο πανηγύρι της φύσης, στην πλήρη Άνοιξη και στην ομορφιά του Μάη που πάντα είναι στη θέση του εκεί, μετά το κάθε Πάσχα, όποτε κι αν αυτό πέφτει...

.

Πραγματικά, δεν ξέρω τι απ' όλα αυτά θα βρω φέτος γύρω μου και μέσα μου. Εύχομαι όμως να είναι κι αυτό ένα Πάσχα αφορμή για ευτυχισμένες διαδρομές στο παρελθόν και κυρίως για ανακάλυψη εξίσου όμορφων στιγμών και αισθήσεων στο παρόν.

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα, Καλή Ανάσταση, Καλή εβδομάδα του Πάσχα, Καλή Άνοιξη σε όλους μας!!!

interlude

Πάντα μέσα στις φτερούγες του έκρυβε ένα δώρο για εκείνη.

Πάντα κάθε φορά που τις άνοιγε είχε μια έκπληξη, κάτι που την έκανε να δει το χρώμα του χώματος στον πιο μακρινό αστεροειδή.

Πάντα η αίσθηση ήταν τόσο χρωματιστή, σαν τον κομήτη που πάνω από κάποια άλλη γη άφησε για λίγες μαγικές στιγμές τη χρωματιστή ουρά του να φωτίσει φαντασμαγορικά έναν καλοκαιρινό ουρανό.

Ένα μικρό χαμόγελο, ένας ήχος απροσδιόριστος, μια λάμψη της στιγμής, δώρα ανεκτίμητα όπως αυτά που ανυποψίαστοι οι πολλοί προσπερνάνε.

Συνήθιζε να το λέει "ο μικρός μου παράδεισος". Κοιτούσε και ήταν αρκετό αυτό που έβλεπε πέρα από αυτό που βλέπουν τα μάτια.

Μα επειδή ο χρόνος διαστέλλεται και συστέλλεται παράξενα, ήρθε μια μέρα που κάτι σύρθηκε στο πράσινο χορτάρι της ευτυχίας. "Μια παρεξήγηση" θα το έλεγε κάποιος που μιλά και σκέφτεται απλούστερα, "μια κακιά στιγμή" άλλος που του αρέσει να φιλοσοφεί και να προχωρά με θετική σκέψη χωρίς πολλές φορές να εμβαθύνει στα πράγματα.

Άνοιξε τις φτερούγες του και καθώς εκείνη χαμογελούσε δεν πρόλαβε να δει αυτή την λάμψη που κάνει το στιλέτο όταν ταξιδεύει για να βυθιστεί σε γυμνό δέρμα.

Οπωσδήποτε ο χρόνος ξαναπήρε το σχήμα του.

Αυτό κάνει πάντα. Σαν το νερό. Ανάλογα το δοχείο που θα το βάλεις παίρνει το σχήμα που θέλεις. Κι όταν το ρίχνεις πάνω σου σε ξεπλένει, σε παγώνει, σε δροσίζει, σε εξαγνίζει.

Τα σκεφτόταν όλα αυτά στο χορτάρι του παραδείσου της με νωπό ακόμα το αίμα στην πληγή. Ο ήλιος σαν να έκαιγε λίγο παραπάνω σήμερα και το έδαφος σαν να μην ήταν τόσο φιλόξενο. Μακρινά τραγούδια πουλιών της θύμισαν ότι ζει ακόμα.Μια χαύνωση έκπληξης και η θολή αντίληψη την κράτησαν εκεί ανάσκελα.Μπορεί να πέρασαν νύχτες και μήνες.Μπορεί να ήταν μια στιγμή.

Και μετά ήρθε η Άνοιξη.

Κι αυτή πάντα έρχεται. Οι λεμονιές άνθισαν πάλι και το γαλάζιο του ουρανού την ξύπνησε μια μέρα σαν ένα τρυφερό χέρι στα μαλλιά της.

Σηκώθηκε αδύναμα να βαδίσει την καινούργια μέρα στο ημερολόγιο του τοίχου.