αν ήμουν σπίτι, λοιπόν...

Η αλήθεια είναι ότι αυτήν την ερώτηση δεν την έχω σκεφτεί...Επίσης η αλήθεια είναι ότι η χθεσινή νύχτα μου άφησε μια επαρκή ζαβλακωμάρα για να είμαι σαφής στην απάντησή μου (αλλά και πόσο σαφής είσαι όταν περιγράφεις τι σπίτι θα μπορούσες να είσαι;Η σαφήνεια, με λίγα λόγια, είναι ένα θέμα περίεργο. Εξίσου περίεργο με την ειλικρίνεια και τις παραδοχές περί του τι είσαι)
Ας πούμε λοιπόν, ότι όταν έχεις θολό μυαλό που κανένας καφές δεν ξεθολώνει είσαι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και μπορείς καλύτερα να αφήσεις τις καλλιτεχνικές σου ροπές να σε στριφογυρίσουν πετυχημένα στη δική τους βάση. Ας πούμε και ας ελπίσουμε. Θα δείξει...
Αν ήμουν σπίτι (γράφω αυτά που είμαι ή αυτά που θα ήθελα να είμαι ή αυτά που νομίζω ότι νομίζουν οι άλλοι ότι είμαι;;;)
Θα ήμουν
Εντελώς ακατάστατο. Τα ντουλάπια σε μια παράξενη τάξη που μόνο εγώ και ενίοτε ούτε εγώ μπορώ να εντοπίσω αυτό που ψάχνω. Τα πιό απίθανα πράγματα στα πιό απίθανα σημεία (μύλο πιπεριού δίπλα στο λαπ τοπ στο γραφείο).
Με δέκα διαφορετικά προϊόντα περιποίησης μαλλιών και κανένα χαρτί υγείας, το οποίο αγοράζω αφού τελείωνω όλα τα παρεμφερή και συγγενή είδη: χαρτοπετσέτες, ρολό κουζίνας, χαρτομάντηλα, βαμβάκι.Με αντικείμενα φίλων και αγαπημένων παντού.
Με μια παράξενη τοποθέτηση στο χώρο όλων των πραγμάτων, γενικά. Σαν αποθήκη, σαν σπίτι, σαν εργαστήριο, σαν κάτι που περιμένει να τακτοποιηθεί (περιμένει καρτερικά).
Αλλά και με μια ζωντάνια που δεν θα το άλλαζα εύκολα με άλλο.
Με πολλά δωμάτια που διαφυλλάσσουν τον προσωπικό χώρο του καθενός και που μου δίνουν την δυνατότητα αποθήκευσης όλων όσων συσωρρεύω κατά καιρούς.
Με φως, πολύ φως, αλλά και με τη δυνατότητα απόλυτης συσκότισης .
Ζεστό. Δηλαδή να μπορεί κανείς να κυκλοφορεί με λεπτά ρούχα, αλλά όχι να παθαίνει και αποπληξία!
Κοντά στη φύση. Και κοντά στην πόλη για τις βραδυνές εξόδους.
Εννοείται με χώρο για τα ζώα. Μακάρι πάντα να έχω πολλά ζώα. Με τις καρέκλες τους, τα παιχνίδια τους, τα ονυχοδρόμιά τους, τα πιατάκια και τα ποτηράκια τους (Μόνο να μην φαγώνονται τα ζωάκια γιατί μου προκαλούν στρες οι τσακωμοί)
Με πίνακες. Ζωγραφικής και ανακοινώσεων όπου κολλάω ό,τι μου έκανε εντύπωση ή ότι αγαπώ.
Με μουσικές πολλές. Άπειρα cd's mp3's (ναι, ξέρω, η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική), δίσκους παλιούς και ένα καλό πικ απ. Με δωμάτιο μουσικής δηλαδή.
Με βιβλιοθήκες. Σε κάθε δωμάτιο. Ακόμα και στο μπάνιο.Υπερβολή;
Με ενέργεια που θα σε γεμίζει κάθε φορά που μπαίνεις μέσα. Και σε αποφορτίζει από τον έξω κόσμο. Και σε κάνει μεν να θέλεις να μείνεις αλλά σε προτρέπει να βγεις για να της φέρεις και τον φρέσκο αέρα του έξω.
Τέλος, με το σκοτεινό του δωμάτιο. Εκεί παίζεις την τυφλόμυγα χωρίς μαντήλι στα μάτια. Εγώ βλέπω, αυτός που μπαίνει δεν(για φαντάσου, κι έλεγα ότι φοβάμαι τα θρίλερ!).

Και με χαλάκι στην πόρτα που γράφει welcome ή ελληνιστί καλώς ήλθατε...

Πόσες φορές θέλεις να βγάλεις όλα αυτά που έχεις μέσα σου, να φυγουν, να γίνουν κάτι άλλο από φορτίο, αλλά αυτά δεν μετουσιώνονται σε λέξεις, δεν βγαίνουν σε νότες, δεν γίνονται ζωγραφιές, δεν γίνονται κάτι... Γυρίζουν και ξαναγυρίζουν μέσα σου για να σε εξουθενώσουν, μέχρι κάποια στιγμή να πεις "τέλος" και να τα δεις αντί να διαλύονται να σου χαρίζουν το δώρο της δημιουργίας, όπως αυτά θέλουν κι όχι όπως εσύ τα φαντάστηκες...

Ο Θεός Είναι 'Ενας Αστροναύτης

>

"αυτό ήταν ένα ανυποψίαστο live..."
Μια άγνωστη φωνή έβαλε σε λέξεις αυτά που ζήσαμε για τρεις ώρες στο καυτό Αν Club με τους God Is An Austronaut προχθές... Ο Νοέμβριος άνοιξε τις πόρτες του σε μελωδίες και ταξίδια με τον καλύτερο τρόπο...

Ποτέ δεν περίμενα ότι ένα συγκρότημα της post rock θα με άφηνε εκστατική...Ποτέ δεν περίμενα ότι θα χτυπιέμαι σε μουσικές χωρίς στίχο...Ποτέ δεν περίμενα ότι ένα τέτοιο live θα με ταξίδευε σε μέρη τόσο κινηματογραφικά που κανένας κινηματογραφιστής δεν έχει ακόμη συλλάβει ακόμα την εικόνα τους...

Η καυτή ατμόσφαιρα (επιεικής έκφραση, ήταν τουλάχιστον αποπνικτικά έως δραματικά ) καθιστούσε την εμπειρία σχεδόν μεταφυσική...Το ίδιο και το πρόσωπο του Δ. δίπλα, που ο Μορφέας τον έδεσε στο άρμα του και τον πήγε μια βόλτα στο φεγγάρι, σε εναν παράδοξο ύπνο...

Από το πρώτο λεπτό η μπάντα έβγαλε αυτό που πρέπει να βγαίνει από κάθε καλλιτέχνη : την ψυχή. Έντυσε τις μελωδίες με τη δύναμη της και αυτό πέρασε στο κοινό που ανταποκρίθηκε με τόσο θέρμη όση και η θερμοκρασία εκεί μέσα. Θερμοκρασία μετεωρίτη που προσεγγίζει την ατμόσφαιρα της Γης...για να γίνει χίλια κομμάτια πέφτοντας και παίρνοντας μαζί τους απροετοίμαστους και τους ανυποψίαστους.

Οι God is An Austronaut ήταν ενδεχομένως για τον καθένα ένα διαφορετικό ταξίδι προχθές...Για μένα ήταν μια γλυκειά κατάδυση στο μέσα μου. Ένα φως στους σκοτεινούς τοίχους και στους λαβύρινθους της καρδιάς. Συντονισμός και έκσταση με τα συναισθήματά μου. Μια στιγμή αθανασίας σαν ένα ταξίδι στο διάστημα, σαν μια στιγμή έρωτα.

Για όσους ήταν εκεί...νοιώθω τυχερή που το μοιράστηκα μαζί τους...
Για όσους δεν ήταν...η σκέψη τους αντανακλούσε στον καθρέφτη της ψυχής μου τη μορφή τους ... και στα σκοτεινά δωμάτια τους βρήκα...

drama queen

*το χάος γύρω μου. το χάος μέσα μου.
παντού κουτιά, πιάτα, φλυτζάνια με υπόλοιπα πράσινου τσαγιού.το δημιουργικό χάος. το ζεν χάος. το προσωπικό χάος.

*τελικά,έχω αναγάγει το κρύωμα σε τέχνη. κάθε φορά που με πιάνει πηγαίνω σούπερ μάρκετ. αγοράζω τα ειδικά χαρτομάντηλα εμποτισμένα με καλέντουλα στο μπλε-πράσινο-κίτρινο κουτί. αγοράζω σούπες στιγμής. πορτοκάλια. εξοπλίζω το κομοδίνο μου με διάφορα χαπάκια.ναι, ξανά τα lobelia compound. depon. hot lemon (εισαγωγή από Λονδίνο).θερμόμετρο.βιβλία. κόμικ. ύφος ταλαιπωρημένο. ταλαιπωρία. λαπ τοπ. και καμία υπομονή. κοιμάμαι να περάσει.


*αυτό που θέλω είναι μια γερή δόση γέλιου. μια γερή δόση έκστασης. μια γερή δόση ευτυχισμένης στιγμής, ενθουσιασμού, αγωνίας. μια γερή δόση ζωής.


*η τελευταία φορά που ένοιωσα τόσο ζωντανή ήταν στο τρέξιμο για να μπω στο ΟΑΚΑ.
τρέχαμε όλοι σαν να ήταν η τελευταία μας φορά. για μια θέση στην αρένα. μια θέση κοντά στα κάγκελα.μια θέση κοντά στο παιδικό μας είδωλο, στην πιό ωραία πενηντάρα του πλανήτη, στην πιό έξυπνη μάνατζερ του εαυτού της. και μετά που βγήκε στη σκηνή, τα συναισθήματα αλλάζαν ανά δευτερόλεπτο.αναμνήσεις. εικόνες. σκέψεις. έφηβη. με άσπρα δαντελένια γάντια. να βλέπω μουσικόραμα, Μαντόνα στη Βενετία, like a virgin. φιόγκοι στα μαλλιά. άθλια κουρέματα. άχαρη εφηβεία. σε καλοκαιρινό μπαρ, like a prayer, με ανθρώπους που πέρασαν και δεν έμειναν.vogue την εποχή όλων των τοπ μόντελς που όλες κοντέψαμε να γίνουμε ανορεξικές. ray of light στο σταυροδρόμι των αλλαγών.εκείνη στη σκηνή. να ενσαρκώνει τρεις δεκαετίες από τη ζωή σου. πώς να μην νοιώθεις παλλόμενος; μαζί της βλέπεις όλα αυτά που αφήσες πίσω. αλλά δεν λυπάσαι. γιατί δεν φθείρεται. μετασχηματίζεται. όπως κι εσύ (ελπίζεις...)


*κι ύστερα είναι το κόκκινο κρασί. αυτό που πίνεις με φίλους αγαπημένους χωρίς να το έχεις προσχεδιάσει. με αυτούς που δεν χρειάζεται να πεις πολλά. που κυκλοφορεί ανάμεσά σας αυτό το ανείπωτο το τόσο πολύτιμο που σου επουλώνει μαγικά και αθόρυβα τις πληγές της μέρας...και την κακουχία.κρυώματος ή μη.



*και τι χρειάζεται η ζωή για να είναι υπέροχη; στυλ για να τη ζεις.να μπαίνεις σ' έναν ρόλο που ονειρεύεσαι και να τον υποδύεσαι όσο καλύτερα μπορείς. να δίνεις στην παράστασή σου πραγματικά τον εαυτό σου. τότε είσαι ο πραγματικός σου εαυτός.


* ας πούμε ότι ο ρόλος της κρυωμένης ήταν το δώρο της μαντόνα.συγκεντρώνω τα χρησιμοποιημένα χαρτομάντηλά μου σε σακούλα σουπερ μάρκετ.θα τα κάψω σε μια πανηγυρική φωτιά, όταν γίνω καλά. και θα φορέσω ένα έντονο κραγιόν να βγω έξω χαμογελώντας. να φαίνεται αυτό μόνο κόκκινο στο υπόλοιπο φόντο.σαν να προήλθα από ημερών ασθένεια. αυτό θα είναι το δώρο του κρυολογήματος.μια νέα εκκίνηση.που την ευκαιρία της έχουμε κάθε στιγμή. μα το ξεχνάμε.

Τα Μάτια Των Φίλων Μου

Η ματιά σου είναι λαμπερή. Κρύβει μυστικά. Κρύβει συναισθήματα που δεν θέλεις να δείξεις. Κρύβει αρώματα που πεθαίνεις να μοιραστείς, κι όμως κάτι σε φρενάρει. Κρύβει αυτό που θέλεις να είσαι αλλά κάνεις αυτό που νομίζεις ότι πρέπει να είσαι. Κρύβει ευαισθησία. Κρύβει απόγνωση. Κρύβει πάθος για τη ζωή. Και φόβο να τη ζήσεις.

Η δική σου είναι ενός περίεργου παιδιού. Που ποτέ δεν μεγάλωσε κι όμως ήταν πάντα μεγάλο. Που ξέρει να χαϊδεύει αύρες και ψυχές, να κολακεύει αδυναμίες και να συμπονά αδιακρισίες και ελαττώματα. Που θέλει να ζήσει χωρίς οδηγίες παρά με το δικό του Κανόνα. Που ψάχνει να βρει τα βαθύτερα γιατί. Που είναι σιωπηλός, ανακουφιστικός σύντροφος τα απογεύματα της Κυριακής. Ταξιδευτής στη χώρα των φακίριδων.

Η δική σου ματιά είναι ένα ασθενές σήμα για επικοινωνία. Ένα νησί στο πουθενά, με αυτοσχέδιο ασύρματο. Ματάκια χωμένα στον δικό τους κόσμο. Περιμένουν κάποιον να τα δει, να τα αγαπήσει να τα προσέξει. Να τα αγκαλιάσει. Δεν βλέπεις τον κόσμο όμορφο. Δεν αφήνεις την ψυχή σου να φορέσει τα γυαλιά των άλλων. Βλέπεις όσα νοιώθεις και δεν θέλεις να τα δουν οι άλλοι. Ένα ταξίδι στη Γη.

Η δική σου ματιά είναι παραπονιάρικη. Ένα μεγάλο παιδί, ένα αγαπημένο παιδί. Γελαστή. Θυμωμένη. Απορριπτική. Είναι επιβραβευτική. Επιφυλακτική. Ευαίσθητη. Ιδιαίτερη. Δεν την αφήνεις να φτάσει πολύ βαθιά. Δεν θέλεις να ξέρεις. Χαριτωμένη. Αγαπημένη. Όπως κι εσύ.

Η δική σου ματιά είναι σαν την θάλασσα. Περνούν μέσα της ψάρια. Βλέπεις ταξίδια…ναυάγια…υπέροχες ημέρες στην παραλία…ηλιοβασιλέματα και ξημερώματα με αγκαλιές…Μυρίζεις τη θαλασσινή αύρα. Πετάς με τα γλαροπούλια. Ταξιδεύεις σε μέρη που ο βαθύτερος εαυτός σου ξέρει ότι θέλεις να πας. Και θα πας. Το ξέρεις και τα νερά σου είναι καλοτάξιδα…συνήθως.

Η δική σου ματιά είναι ήρεμη. Παιχνιδίζει η αντίδραση και η αμφισβήτηση, μα με γόνιμο τρόπο. Αναρωτιέται. Ικανοποιείται ή όχι από την απάντηση. Σκέφτεται. Σ’ αγαπάει και φαίνεται. Είναι το αγγελάκι της συνείδησής σου. Η μητέρα που σε επιβεβαιώνει. Ο πατέρας που θα σε μαλώσει όταν πρέπει.

Η δική σου η ματιά είναι ένα πάρτυ χαράς. Ένα λουλούδι απλό, ένα λουλούδι σαν όλα τα άλλα, μα τόσο μοναδικό. Ένα παιχνίδι. Μια καρδιά που κοιτάει προς τα έξω. Μια καρδιά που σου ανοίγει το δρόμο να τη δεις. Μια ματιά που σου ανοίγει δρόμο για να δεις κι εσύ.

Οι ματιές σας είναι η μελωδία της καθημερινότητάς μου. Συχνά, ο χάρτης για το μέσα και το έξω μου.

Σας ευχαριστώ.

σκόρπιες σκέψεις

Ο Σεπτέμβρης είναι καταστροφικός μήνας.
Ας μην είμαι τόσο σκληρή: ο Σεπτέμβρης στην καλύτερη περίπτωση είναι τρομακτικός μήνας...

Όλο και κάτι τραγικό σκάει. Σε προσωπικό ή συλλογικό επίπεδο.
Και πάντα σε βρίσκει απροετοίμαστο. Μετά τις διακοπές που έχεις μαζέψει ήλιο, θάλασσα, ξεκούραση σου δίνει μία και σε επαναφέρει στα καθημερινά και σε ακόμη χειρότερα από τα καθημερινά...

Και όταν έχει ήλιο, μυρίζεις τη βροχή που έρχεται.
Και όταν βρέχει ,νοιώθεις κάτω από τα πόδια σου τον κρότο του κεραυνού που ήδη θα πέσει...Και που όσο και να τον αποζητάς, μερικές φορές, πάντα σε τρομάζει.

-Ο έρωτας και ο πόνος σου φορούν ένα ζευγάρι γυαλιά που σε κάνει να βλέπεις τα χρώματα πιό έντονα, τα σχήματα πιό αφηρημένα και τις αποστάσεις ανύπαρκτες.

Πανεύκολα μπορείς να πέσεις πάνω στο πρώτο δέντρο που θα βρεθεί στο δρόμο σου.

Να σου πέσουν τα πράγματα από την τσάντα και να μην τα ακούσεις καν.

Να παρατηρήσεις για λίγο ένα πουλί σε ένα σύρμα και να αρχίσεις να κλαις από τη μαγεία.

Να μην μπορείς να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη γιατί είτε είσαι απίστευτα όμορφος είτε παραμορφωμένος από τον πόνο.

Η ψυχή γίνεται ευάλωτη στους κοσμικούς κραδασμούς, τόσο που νομίζεις ότι την παίρνει ο αέρας σαν ξερό φύλλο.Και επικίνδυνα διάφανη. Επικίνδυνα για όποιον θα πλησιάσει.
Γιατί σπάνια δίνοντας ένα κομμάτι ψυχής δεν παίρνεις ένα άλλο...

-Μόνο το νερό μπορεί να εξαγνίσει όλα όσα γράφουν καθημερινά στο κορμί σου, τη σκέψη σου και την ψυχή σου.
Κάθε επαφή με τον νερό, βουτιά, κάθε κίνηση κάτω από αυτό, μέσα σ αυτό, με αυτό,διώχνει και μια αρνητική σκέψη. Και ανοίγει το μυαλό και την καρδιά που κλείνουν από τη ζέστη της πόλης.
Τελικά ελπίζω σε μια φθινοπωρινή όμορφη βροχή που θα ξεπλύνει για λίγο τη σκόνη μου.

purple rain

Μετα από αυτό, έβαψε τα νύχια της μωβ.

Το χρώμα ήταν τόσο σκούρο, όσο και η αύρα που της έλειπε τόσο εκείνη τη στιγμή.


Υποκατάστατο. Παυσίπονο αναποτελεσματικό.

Το μωβ είναι το χρώμα που μέσα του χάνεσαι.


Και μετά ήρθε στο μυαλό της το τραγούδι του Prince.


I never meant to cause you any sorrow.
I never meant to cause you any pain.
I only wanted to one time see you laughing.
I only wanted to see you laughing in the purple rain.