Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

Follower

Τo βιβλίο της ζωής έχει σελίδες που, γεμάτες χρώματα και τρισδιάστατες εικόνες, σε κάνουν να θέλεις να βουτήξεις μέσα τους και να τις κάνεις δικές σου. Έχει κι εκείνες που είναι γκρίζες και δείχνουν αφιλόξενες και τραχιές, σαν να είναι χαραγμένες, για να τις διαβάσεις με την αφή κι όχι με τα μάτια γιατί πολλές φορές τα μάτια δεν βλέπουν καλά.Κι έχει κι άλλες που απλά τις γυρίζεις γιατί πρέπει να τις γυρίσεις και να προχωρήσεις.

Τα προηγούμενα χρόνια ταξίδευα τις αισθήσεις μου από σελίδα σε σελίδα μέσα από ατομικούς χορούς. Αυτούς που μου επέτρεπαν με τον δικό μου, ατομικό τρόπο να βάζω σε κίνηση αυτά που ένοιωθα εκλύοντας την προσωπική μου ενέργεια. Έναν μονόλογο, ταξίδι στο μέσα μου που έβγαινε προς τα έξω με όχημα μόνο εμένα. Μετά στάθηκα τυχερή: ένα εορταστικό βράδυ των περσινών Χριστουγέννων σκόνταψα πάνω σε χορευτές που σαν από ταινία, στριφογύριζαν σε χορό άλλης εποχής και στους ρυθμούς μουσικής που ενώ δεν είχα ακούσει ποτέ συστηματικά, πάντα μιλούσε μέσα μου. Μαγεύτηκα. Σαν παιχνίδι στην αρχή θέλησα να μπω στην Εικόνα και να γίνω μέρος της.Λίγες ημέρες μετά, το Lindy Hop άνοιξε ένα Κεφάλαιο που μόνο να μου μάθει είχε.

Το Lindy Hop είναι "ζευγαρωτός" χορός. Και το να χορεύεις με Άλλον είναι περιπέτεια από μόνο του. Δεν έχεις μόνο την ευθύνη του εαυτού σου αλλά και του παρτενέρ σου. Δεν βγάζεις μόνο το δικό σου είναι αλλά βοηθάς να βγει και η ενέργεια του Άλλου. Κι αυτός οφείλει να κάνει το ίδιο. Τα σώματα, όπως και στον έρωτα, πρέπει να σεβαστούν την κίνηση και τα σήματα το ένα του άλλου για να γίνουν όλα αυτά μουσική και χαρά και αρμονία.Και πόσο μεγάλη πρόκληση είναι τελικά να μοιράζεσαι με κάποιον άλλον άνθρωπο κάτι που για σένα αποτελεί εκτόνωση...

Διάλεξα συνειδητά να είμαι follower. Αυτή που ο ρόλος της είναι να γρηγορεί και να και να ακολουθεί. Και να βγάζει τον εαυτό της μέσα από κάποιου τύπου Εντολή από άλλον.Στην πορεία διαπίστωσα πόσο δύσκολο ήταν. Όχι τόσο το να ακολουθείς, όσο το να αφήνεσαι να ακολουθήσεις.Και να περνάς καλά ενώ αφήνεσαι. Μέσα από αυτή την προσπάθεια για γνώση μερικών βημάτων κατάλαβα: ναι, μερικές φορές το μυστικό τελικά είναι να σε πηγαίνουν, όχι να πηγαίνεις. Να μην βιάζεσαι να ερμηνεύσεις. Να μην βιάζεσαι να σφραγίσεις με τη δική σου πινελιά. Να διαβάζεις σωστά. Να αποκρυπτογραφείς τα νοήματα και τα μηνύματα. Να αφουγκράζεσαι την σιωπή και την πραγματική μουσική των λόγων του απέναντί σου.Να μπορείς να τραγουδήσεις ακόμα και αν τον ρυθμό στον δίνει κάποιος άλλος. Και μαζί να συνθέσετε. Όχι ο καθένας μόνος του.

Μέσα απ' όλο αυτό διαπίστωσα ότι για αρκετό καιρό προσπαθούσα να διαβάσω στο βιβλίο της ζωής μου το νόημα των γραμμάτων και των εικόνων χορεύοντας σε χορό που εξ ορισμού δεν ήταν ατομικός. Προσπαθούσα να δω τις σελίδες του βιβλίου μου οδηγώντας παρά οδηγούμενη. Προσπαθούσα να βοηθήσω τους Χάρτινους Ήρωες μου να βγουν από τις γραμμές για να παίξουμε στο τόσο ωραίο σενάριο. Αλλά για κάποιο περίεργο λόγο εκείνοι δεν έβγαιναν, η σκηνοθεσία δεν προχωρούσε και βαριεστημένοι ηθοποιοί, απλήρωτοι και δαρμένοι κι αυτοί από την οικονομική κρίση διαμαρτύρονταν με βουβή δυσαρέσκεια για την παράσταση που τελικά δεν ανέβαινε ενώ η παραγωγή φαινόταν τόσο ελπιδοφόρα.

Κάποια στιγμή το είδα: Η πλάνη ήταν ότι σχεδόν ποτέ στη ζωή δεν χορεύεις μόνος. Και ότι καμία φορά επειδή δεν είμαστε σε σελίδα Κεφαλαίου πρέπει να ακούμε τον Συγχορευτή μας που δεν είναι άλλος από την ίδια την Πορεία των Πραγμάτων. Και ναι, δεν είναι καθόλου κακό να αφήνεσαι να ακολουθείς. Γιατί μόνο έτσι δίνεις στο απίθανο και στο μαγικό χώρο για να συμβεί. Οι σελίδες του βιβλίου σου γυρίζουν μόνες τους και με γαλήνη σε βοηθούν να κατανοήσεις ποιες είναι Κεφαλαίου, ποιες Μεταβατικές, ποιες Έγχρωμες, ποιες Γκρίζες, ποιες θα μείνουν και ποιες θα ξεχαστούν.

Και μετά από αυτή τη Γνώση δένω τα παπούτσια μου με άλλο ένα χαμόγελο για τα μαθήματα που είναι τόσο ξεκάθαρα μπροστά μας μα αδυνατούμε να τα δούμε. Και ετοιμάζομαι να πω κι εγώ ένα "χορεύουμε;" ακόμα και αν έχω επιλέξει το ρόλο της follower. Άλλωστε κι αυτή η ίδια η επιλογή μου δεν με κάνει αυτομάτως leader;...

Καλούς Χορούς, λοιπόν...




4 σχόλια:

kaya είπε...

πόσες αλήθειες στις λέξεις σου! πόσο δύσκολοι οι ζευγαρωτοί χοροί! που όμως τελικά βγάζουν νόημα... συγκινήθηκα πάρα πολύ!!!! έβαλες το χέρι μέσα στα σωθικά μου και κράτησες την καρδιά μου σφιχτά. σε φιλώ.

happypepper είπε...

όπως το είπες, γοργονίτσα:
καλούς χορούς σου εύχομαι, ταξιδιάρικους και αγαπημένους, με μπόλικη αφή και τρυφερή απόλαυση.
Περιδινίσου.

smalltowngirl81 είπε...

πολύ όμορφο γοργονίτσα. θα συμφωνήσω μαζί σου. είναι όμορφο να αφήνεσαι να ακολουθείς. αφήνεις τον εαυτό σου ελεύθερο και σε συνεπέρνει πιο βαθιά ο ρυθμός..

mermyblue είπε...

Kaya μου
ακόμα κ αν δεν βγάζουν νόημα, πάντα βγάζουν...
σου στέλνω τα φιλιά μου πολύ καιρό μετά...

Ηappypepper
σ' ευχαριστώ. και που περνάς από εδώ και για τις ευχές σου. :)

smalltowngirl
όμορφο κ διδακτικό...ναι. σε κάθε περίπτωση.
τα φιλιά μου