Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014

Κοιτάζω την ημερομηνία στην προηγούμενη μου ανάρτηση και οι σκέψεις ξετυλίγονται χωρίς να τις έχω καλέσει. 
 
Ο χρόνος είναι η μόνη Σταθερά.
Εμείς ερχόμαστε και παρερχόμαστε. Σαν ζωγραφιές ξεθωριάζουμε. Αλλά αν είμαστε αριστουργήματα παίρνουμε αξία από αυτό το ξεθώριασμα.

Είμαστε αριστουργήματα. Ο καθένας μοναδικός στην παλέτα της ζωής. Με άλλα μάτια, άλλα αφτιά, άλλα χείλη. Ο καθένας με τη δική του Ιστορία.Λέξεις που βαρύγδουπες αλλά αληθινές. Μια δραματική ένταση που, ακόμη και αν φαίνεται  ανούσια, υπάρχει. Τη δεχόμαστε;


Γράφω σήμερα σχεδόν αυτόματα.
Ένας αναπαντεχος πόνος στη μέση με έχει καθηλώσει σπίτι και είπα να περάσω από τα παλιά μου λημέρια. Αυτά που ποτέ δεν ξέχασα  και που κι αυτά πιστά με περιμένουν.

Τρίτο Σάββατο Αποκριάς και το απέναντι σπίτι έχει το καθιερωμένο του ετήσιο πάρτυ. Ντύνονται με κάτι απλό συνήθως, καθότι μεγάλης ηλικίας το κοινό, μια μάσκα, μια περούκα, και κάθε χρόνο τραγουδούν και χορεύουν ως το πρωί. Ναι, υπάρχει ακόμα αυτό.

Φέτος δεν κατάλαβα και πολύ την Αποκριά. Παλαιότερα αυτό θα με τρόμαζε, θα μου φάνταζε απειλητικό, ότι δηλαδή το Φάντασμα της Ενηλικίωσης ήρθε και κατσικώθηκε στο σπίτι μου και στην ψυχή μου ή ο,τι μιζεριάσαμε με την οικονομική κρίση και γίναμε καημένοι και άλλα τέτοια. Ωστόσο δεν συμβαίνει τίποτα από αυτά.
Φέτος απλά το "ξεφάντωμα" δεν πήγασε από το μέσα μου. Μάλλον άρχισα να αντιμετωπίζω πια τη ζωή όπως ήθελα: ντύνομαι κάθε μέρα κάτι που μου αρέσει, γελοιοποιούμαι χωρίς φόβο, προσπαθώ να διασκεδάζω όπως μπορώ. Ναι, αυτό θα ήταν το καλό σενάριο. Ελπίζω να ισχύει. Μάλλον η μέση σιγοντάρει στο ότι τουλάχιστον ξεπατώνομαι. Δίνομαι σε ό,τι κάνω. Μάλλον υπερβολικά.

 Κάθησε σπίτι τώρα.
Και περαστικά. Όπως περαστική ήσουν κι από εδώ.



5 σχόλια:

Margo είπε...

Μα για πες μου τώρα. Θα πρέπει να πιαστείς για να μας γράψεις τα νέα σου; Να ευχηθώ περαστικά ή να το ξανασκεφτώ ;-))

Περαστικά σίγουρα θα πω γιατί ξέρω τι εστί μέση, αλλά και να διασκεδάζεις με τον τρόπο που αγαπάς κάθε φορά.
Και να περνάς που και που από τα γνώριμα στέκια γιατί ερημώσαμε.. :)

mermyblue είπε...

Margo μου αγαπημένη
είναι φάσεις όλα αυτά ... και σαν φάσεις θα επανέλθουν (δεν εννοώ τη μέση ;) )
Χαίρομαι που βλέπω ότι συνεχίζεις ακάθεκτη το όμορφο μπλογκ σου!
Θα προσπαθώ κι εγώ να περνάω και από εδω και από εκεί
Σε φιλώ!

IZA είπε...

Γλυκιά μου Mermy, πολύ χαίρομαι που τα ξαναλέμε. `Ο,τι μας έχει αφήσει γλυκές αναμνήσεις δεν το ξεχνάμε. Ρίχνουμε κάποια μακροβούτια στο χρόνο, πιο έμπειροι και πιο επιδέξιοι πλέον, βγαίνουμε γρήγορα στην επιφάνεια της νέας μας καθημερινότητας. Περαστικά σου και να τα λέμε πού και πού. Φιλιά.

happypepper είπε...

Περνα όπως προτιμάτε το χρόνο σου- δεν υπάρχει κανόνας για το ποτε θα θέλεις να κανεις κάτι.
Παραδέχομαι όμως ότι χαίρομαι παααααρα πολυ που σε βρίσκω πάλι.
Σου εύχομαι να είσαι καλα, και οπότε θες, καλοδεχούμενη !

mermyblue είπε...

κι εγώ χαίρομαι που σας βρίσκω όλους και είστε καλά!!!
φιλιά Ιζα, Μαργκό και happypepper!