Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2009

Έμπνευση



Στο ξύλινο πολύ σταθερό τραπέζι της βεράντας οι απλωμένες εφημερίδες έχουν νοτίσει από τις απρόσεκτες σταγόνες που αφήνουν τα πινέλα στις διαδρομές τους από το κυπελάκι, στην παλέτα και μετά στην πέτρα και ξανά πάλι πίσω.Οι πέτρες είναι λείες, σε πολλά σχήματα, γκρι σκούρες, θέλουν πρώτα ένα στρώμα ώχρας σαν φόντο πριν εναποθέσουμε αυτό που έχει η καθεμιά μας μέσα της.

Δεν μιλάμε. Η μουσική που βγαίνει από τα μικρά φορητά ηχεία συνταιριάζεται τέλεια με τους ήχους της θάλασσας που σκάει στο βράχο, τον Πονηρό Αέρα που περνάει ανάμεσα από τις πευκοβελόνες σαν τον Φαντομά και τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο.

Η μικρή σηκώνεται από το τραπέζι.
Διασχίζει τη βεράντα και καταλήγει στην άκρη της, εκείνη που βλέπει μόνο θάλασσα. Σηκώνω το κεφάλι από το έργο μου. Παραξενεύομαι . Κοιτάζει μακρυά λες και κάποιος της μιλάει σε μια γλώσσα που δεν γνωρίζει απόλυτα. Τα μαλλιά της παίζουν με τα χρώματα του μεσημεριού και θυμίζουν καλοκαιρινό αγρό. Το βλέμμα μου στη συνέχεια πέφτει με απορία στην Φ.
Βουβά τη ρωτάω "τι κάνει;". Η Φ. χαμογελάει και απαντάει χαμηλόφωνα "Άστην... Εμπνέεται... Ψάχνει Έμπνευση"

Βουτάω το πινέλο μου στο επόμενο χρώμα.
Η Μικρή ε
πιστρέφει και ξεκινάει την επόμενη πέτρα της.


Έξι και μισή το απόγευμα, κατεβαίνω με το αυτοκίνητο την Καλλιρρόης. Είναι η μέρα των εκλογών και έχω αποφασίσει να μην απέχω, χωρίς να έχω αποφασίσει τι θα ψηφίσω. Ετεροδημότης νεοέλληνας της τελευταίας στιγμής, αν και έχω κοιτάξει στο χάρτη, δεν είμαι βέβαιη για το πού ακριβώς είναι αυτό το σχολείο που υπάγομαι. Πορεύομαι ουσιαστικά με την αμυδρή ανάμνηση της προηγούμενης φοράς, πριν αρκετά χρόνια, και το ένστικτο. Τα παράθυρα είναι ανοιχτά και κυκλοφορεί απρόσκοπτα η φθινοπωρινή υγρασία και το φθινοπωρινό σούρουπο, δροσίζοντας μια παράδοξη ημέρα που μοιάζει γιορτινή: καλοντυμένος κόσμος περπατάει, κίνηση, τροχονόμοι παντού και καμιά σημαία κόμματος από κάποιους που επιμένουν να ζουν σε προηγούμενες δεκαετίες.

Το ραδιόφωνο παίζει δυνατά κι ο δρόμος τρέχει κάτω από τα λάστιχα σχεδόν
ατάραχος.Συνειδητοποιώ ότι η ώρα έχει περάσει. Πρέπει να βιαστώ αν θέλω να προλάβω τις κάλπες.Πατάω γκάζι και αποφεύγω επιδέξια τα εμπόδια ,τους οδηγούς του Σαββατοκύριακου και τους αργοπορημένους ψηφοφόρους, σαν εμένα. Και τότε μια αίσθηση αόριστου γίνεται Συνοδηγός. Δειλά στην αρχή, κυριαρχικότερα στη συνέχεια αρχίζει να με υποβάλλει σε κάτι που προσπαθώ να προσδιορίσω, μα βασανιστικά μου αρνείται. Για λίγο μένω μουδιασμένη.... Μέχρι που η μουσική και οι εναλλαγές των εικόνων κάθονται στα μαξιλάρια του μέσα μου.

Τα χρώματα των δέντρων στις πλευρές του δρόμου γίνονται πιό πράσινα. Ο ήλιος χρωματίζει τις άχαρες πολυκατοικίες. Ο ήχος από το τραγούδι στο ράδιο, ο ήχος της διπλανής "πειραγμένης" εξάτμισης, οι μυρωδιά του Φθινοπώρου πατάνε μυστικά κουμπιά μέσα μου και αυτό το αόριστο κάτι θέλει να βγει. Θέλω να γράψω, εκείνη τη στιγμή. Να σταματήσω δεξιά και να γράψω. Μα είμαι σε κίνηση. Και δεν θα προλάβω.

Αναρωτιέμαι τι μου συμβαίνει.
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, όμως, ξέρω. Έχω απλώσει το αριστερό χέρι έξω από το παράθυρο και έχω κρατήσει στη χούφτα μου την απάντηση που μου
ψιθύρισε ο Πονηρός Αέρας : Έμπνευση. Και η εικόνα της Μικρής με τα μαλλιά να χρυσίζουν καθώς προσπαθεί να δώσει Εικόνα στο Αόριστο προβάλλεται στο μυαλό μου σαν σε γιγαντοοθόνη.

Παρκάρω και σκέφτομαι ότι ο καθένας έχει συγκεκριμένα μονοπάτια που πρέπει να ακολουθηθούν για να αναβλύσει από μέσα του Αυτό που θα γίνει Κάτι. Ή συγκεκριμένα κλειδιά που ανοίγουν τις πόρτες του. Με τα πρώτα βήματα στο μονοπάτι ή με το γύρισμα του σωστού κλειδιού ο Πόνος, η Χαρά, ο Έρωτας, ότι υπάρχει ρευστό και αφηρημένο, βγαίνει έξω σε ένα χαρτί, σε μια πέτρα, με ένα σύνολο γραμμάτων, σε χρώματα ή σχήματα. Σε μια γλώσσα που γίνεται γέφυρα για τους έξω, αν θέλουν να διαβούν τα κλειστά δωμάτια που με τις επισκέψεις αερίζονται...


Επτά παρά πέντε είμαι στο παραβάν και χαμογελάω παράξενα. Τα ψηφοδέλτια είναι ανάκατα μπροστά μου, αλλά ψηφίζω αυτό που μου είπε ο Πονηρός Αέρας.
Και μετά ανοίγω τη χούφτα μου να φύγει.


ο πίνακας λέγεται Sleeper και είναι της πολύ εμπνευσμένης και πολύ αγαπημένης Collete Calascione

8 σχόλια:

Freedom είπε...

Καλή μου Mermy

Μεγάλο χαμόγελο μου χάρισες. Με συμμάχους την Έμπνευση και τον Πονηρό Αέρα, μάλλον δε μετανιώνεις... Τι γλυκές εικόνες...

Πολλά φιλιά!

MpinelikoMistress είπε...

Ελπίζω να ψήφισες Deine Lakaien.
Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα καλύτερο με τέτοιο σκηνικό, αν κι εμένα μου έκανε περισσότερο σε Dead Can Dance.
Φιλάκια

Ωρίων ΄Δ είπε...

προσωπικά θα έντυνα μουσικά την εικόνα με χατζηδάκι. Η σκέψη μας χρειάζεται μερικές "ωθήσεις" για να βρεθεί μπροστά σε εκείνο που ονομάζουμε έμπνευση. Τυχεροί όσοι συναντουν την έμπνευση τους συχνά, οπότε σίγουρα ανήκεις στους πρωτεργάτες των τυχερών :)
Προσωπικά την βρίσκω την έμπνευση, όταν το βλέμμα μου χάνεται στο απέραντο και σε εκθέσεις ζωγραφικής.

kayadesigner είπε...

μονοπάτια, κλειδιά, βήματα, γύρισμα κλειδιού... γέφυρα για τους έξω, αν θέλουν να διαβούν τα κλειστά δωμάτια που με τις επισκέψεις αερίζονται...
Να 'ξερες πόσο με βοηθούν οι σκέψεις σου! Να 'ξερες πως χορεύουν χίλια δυο μονοπάτια και κλειδιά στο μυαλό μου τελευταία! Σύμμαχο θα έχω τις σκέψεις σου για τις αποφάσεις μου πλέον! Να 'ξερες τι μικρά θαύματα κάνεις!

καλημέρα ακόμα πιο χααμογελαστή απ' ότι ήταν!

ΥΓ. δεν περίμενα να διαβάσω κάτι που να αφορά τις εκλογές και να με συγκινήσει...

mermyblue είπε...

@Freedom μου
πολύ μου αρέσει να χαρίζω χαμόγελα!
ο Πονηρός Αέρας είναι πάντα παρών για όλους μας, πάντως,και πολύ τον αγαπώ τελικά
:*

@Μπινέλ μου
ναι, dead can dance ήταν η μέρα. Ολίγον τι saltarello τύπου :)

@Ωρίωνα
ο Χατζιδάκις αν και πολύ αγαπημένος με ρίχνει στα τάρταρα, συχνά πυκνά...
Πότε να οργανώσουμε μια ματιά στο απέραντο ή, έστω, στην κοντινότερη έκθεση ζωγραφικής;

@Κaya μου
πολύ με συγκινεί που...συγκινείσαι!! αν μπόρεσα να συγκινήσω σημαίνει ότι διάβηκες τη γέφυρα και πατάς στα δωμάτια των σκέψεών μου...κ τι πιό ωραίο από αυτό... να έχω αγαπημένους επισκέπτες
πολλά φιλιά
περιμένω κ τις δικές σου γέφυρες
(κ στο παρκέ την άλλη Πέμπτη, ίσως;)

Τσαλαπετεινός είπε...

είδες που η απάντηση συνεχίζει να έρχεται με τον αέρα;

Καλημέρα!

mermyblue είπε...

@Τσαλαπετεινέ
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind....

τα είχε πει ο Bob Dylan αλλά δεν τον άκουγα, μέχρι τα προχθές :)

καλημέρα, καλημέρα!

Dreamcatcher είπε...

MpinelikoMistress:

Μη ξύνεις πληγές, ακόμα δεν την είδαμε τη Lisa!